Κάθε φορά που σε ρωτούσα πού έχεις γράψει την ημερομηνία λήξης, θύμωνες.
Λήξη? Ποτέ.
Πώς τολμούσα, πώς δεν ντρεπόμουν, πώς διανοούμουν τέτοιο πράγμα! Θιγόσουν.
Κι εγώ κοκκκίνιζα. Εσκυβα το κεφάλι μη με δείς που κοκκίνιζα, έκλεινα τα μάτια κι αποκοιμιόμουν με το χαμόγελο εκείνο της ικανοποίησης, της ασφάλειας, της σιγουριάς.
Μόνο αυτόν τον ύπνο λαχτάρησα.
Μετά την ημερομηνία λήξης. Που μου' πες και δεν περίμενα.
Μόνο αυτόν τον ύπνο λαχτάρησα. Με το χαμόγελο. Με τα αισθήματα εκείνα που χάθηκαν, για πάντα. Μαζί με όλα τ΄άλλα που χάθηκαν. Και δεν τα πόθησα ποτέ ξανά.
Τα τόσο μη αναμενόμενα χαμένα. Μόνο τον ύπνο εκείνο, της ηρεμίας, της ασφάλειας και της σιγουριάς που μυρίζει αντρίλα, λαχτάρησα.
Πέμπτη 8 Ιανουαρίου 2009
Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου 2008
Κι άλλα εγώ περίμενα
Νόμιζα θα μ' ακουμπούσε και θα μάτωνα.
Πρόκες στην καρδιά θα μου κάρφωνε.
Τα νύχια του βαθιά στο δέρμα μου θα έμπηγε.
Γρατσουνιές βαθιές και τσούξιμο στο σώμα περίμενα.
Χαρακιές και σημάδια.
Κόκκινο, κόκκινο παντού.
Περίμενα.
Και ήταν χάδι.
Τρυφερό.
-Και δεν απόρησα!-
Απαλό.
Και μ' άρεσε.
Πρόκες στην καρδιά θα μου κάρφωνε.
Τα νύχια του βαθιά στο δέρμα μου θα έμπηγε.
Γρατσουνιές βαθιές και τσούξιμο στο σώμα περίμενα.
Χαρακιές και σημάδια.
Κόκκινο, κόκκινο παντού.
Περίμενα.
Και ήταν χάδι.
Τρυφερό.
-Και δεν απόρησα!-
Απαλό.
Και μ' άρεσε.
Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 2008
Τίποτα
Με νύχια και με δόντια κρατιέμαι να μη σκέφτομαι τίποτα αυτές τις μέρες.
Αυτές τις τόσο φριχτά γιορτάρες μέρες σας.
Να μη σκεφτώ για να μη νοιώσω.
Το απόλυτο τίποτα. Είμαι τίποτα. Νοιώθω τίποτα. Ολα τίποτα. Ολα ή τίποτα. Τίποτα! Τίποτα!
Ανώμαλες μέρες.
Γέλια, ευτυχία, πληρότητα σε όλους σας.
Γέλια, ευτυχία, πληρότητα και σε αυτόν.
Γέλια, ευτυχία, πληρότητα χωρίς εμένα και μπορεί.
Κι εγώ μπορώ.
Χωρίς εμένα. Γιατί...
Είμαι τίποτα. Νοιώθω τίποτα. Ολα τίποτα. Ολα ή τίποτα.
Τίποτα.
Ενα κενό.
Της ύπαρξης του, της σκέψης του, του συναισθήματος του, της μνήμης του, των ονείρων του, του πόνου του.
Αφού σας λέω.
Αλήθεια.
Είμαι τίποτα. Νοιώθω τίποτα. Ολα τίποτα. Ολα ή τίποτα.
ΤΙΠΟΤΑ.
Αυτές τις τόσο φριχτά γιορτάρες μέρες σας.
Να μη σκεφτώ για να μη νοιώσω.
Το απόλυτο τίποτα. Είμαι τίποτα. Νοιώθω τίποτα. Ολα τίποτα. Ολα ή τίποτα. Τίποτα! Τίποτα!
Ανώμαλες μέρες.
Γέλια, ευτυχία, πληρότητα σε όλους σας.
Γέλια, ευτυχία, πληρότητα και σε αυτόν.
Γέλια, ευτυχία, πληρότητα χωρίς εμένα και μπορεί.
Κι εγώ μπορώ.
Χωρίς εμένα. Γιατί...
Είμαι τίποτα. Νοιώθω τίποτα. Ολα τίποτα. Ολα ή τίποτα.
Τίποτα.
Ενα κενό.
Της ύπαρξης του, της σκέψης του, του συναισθήματος του, της μνήμης του, των ονείρων του, του πόνου του.
Αφού σας λέω.
Αλήθεια.
Είμαι τίποτα. Νοιώθω τίποτα. Ολα τίποτα. Ολα ή τίποτα.
ΤΙΠΟΤΑ.
Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2008
Χάνοντας την πίστη
Θα 'μουνα πιστή. Μια ζωή πιστή σε σένα. Το'χα κλείσει το κεφάλαιο εκείνο. Τα λογάριασα όλα. Το ήξερες πολύ καλά πως τα λογάριαζα όλα. Το παρελθόν, το παρόν, το μέλλον. Στην αρχή συμφωνούσες. Με όλα. Αργότερα, δεν έλεγες τίποτα. Νομιζα συμφωνούσες. Με όλα. Στο τέλος, έφυγες και δεν είπες τίποτα. Αλλους λογαριασμούς θα έκανες...άλλα πλάνα ...κρυφά, φανερά. Δεν κατάλαβα τίποτα. Νόμιζα συμφωνούσες. Με όλα.
Το 'χα κλείσει το κεφάλαιο εκείνο. Θα 'μουνα πιστή. Μια ζωή πιστή σε σένα. Και κάθε βράδυ είμαι με άλλον. Αγγίγματα, χαιδέματα, υδρώτας, άρωμα, αίμα, ανάσες, βογγητά, φωνές, πόθος, πάθος. Σάρκα. Σάρκα. Σάρκα.
Θα 'μουνα πιστή. Μια ζωή πιστή σε σένα θα ήμουνα. Και είμαι σε κρεβάτια άλλα, με ακουμπούν άλλα χέρια, άλλα μάτια με κοιτάζουν με λαγνεία, άλλες φωνές μου ψιθυρίζουν πως με θέλουν κι ανατριχίλες άλλες κι άλλες ηδονές...είμαι σάρκα, μόνο σάρκα, όλα σάρκα!
Κι όμως θα 'μουνα πιστή.
Το 'χα κλείσει το κεφάλαιο εκείνο. Θα 'μουνα πιστή. Μια ζωή πιστή σε σένα. Και κάθε βράδυ είμαι με άλλον. Αγγίγματα, χαιδέματα, υδρώτας, άρωμα, αίμα, ανάσες, βογγητά, φωνές, πόθος, πάθος. Σάρκα. Σάρκα. Σάρκα.
Θα 'μουνα πιστή. Μια ζωή πιστή σε σένα θα ήμουνα. Και είμαι σε κρεβάτια άλλα, με ακουμπούν άλλα χέρια, άλλα μάτια με κοιτάζουν με λαγνεία, άλλες φωνές μου ψιθυρίζουν πως με θέλουν κι ανατριχίλες άλλες κι άλλες ηδονές...είμαι σάρκα, μόνο σάρκα, όλα σάρκα!
Κι όμως θα 'μουνα πιστή.
Τρίτη 16 Δεκεμβρίου 2008
Διαβολικό χαμόγελο
Μου μιλάς. Υδρώνω.
Μου μιλάς. Χαμογελώ.
Δεν ακούω τι λες. Χαμογελώ.
Μηνύματα. Δε διαβάζω τι λες. Χαμογελώ.
Τα βράδια. Χαμογελώ.
Δε κοιμάμαι. Στριφογυρίζω στο κρεβάτι και χαμογελώ.
Μόνη μου, χαμογελώ.
Το στόμα συνήθισε στις εκπνοές. Πονάει απ'το χαμόγελο.
Σκέφτομαι.
Τι μαύρο, τι σκοτεινό, τι φριχτό που ήταν το φετινό καλοκαίρι.
Και χαμογελώ!
Μου μιλάς. Χαμογελώ.
Δεν ακούω τι λες. Χαμογελώ.
Μηνύματα. Δε διαβάζω τι λες. Χαμογελώ.
Τα βράδια. Χαμογελώ.
Δε κοιμάμαι. Στριφογυρίζω στο κρεβάτι και χαμογελώ.
Μόνη μου, χαμογελώ.
Το στόμα συνήθισε στις εκπνοές. Πονάει απ'το χαμόγελο.
Σκέφτομαι.
Τι μαύρο, τι σκοτεινό, τι φριχτό που ήταν το φετινό καλοκαίρι.
Και χαμογελώ!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
