Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2011

Κρόσια

Έχω ένα μόνιμο συναίσθημα δυσφορίας. Εκνευρισμού. Και από την άλλη δεν είμαι σίγουρη γι' αυτό. Για το τι ακριβώς νοιώθω. Κι εκνευρίζομαι ακόμη περισσότερο. Συμπεριφέρομαι άσχημα και απότομα. Νοιώθω τύψεις μα δε μπορώ να το αλλάξω. Θυμώνω. Ξέρω. Η ζωή χωρίς ζωή.

Βγήκα πολύ αυτό το διάστημα. Νοιώθω σα να υπήρξα πανταχού παρούσα. Καφέδες τα απογεύματα, ποτά τα βράδια, θάλασσες τα σαββατοκύριακα, μουσικές και θέατρα, χοροί και γέλια και γνωριμίες και ανταλλαγές τηλεφώνων. Είμαι παραπλανητικός άνθρωπος. Ξέρω. Περιμένω να συμβεί κάτι. Δεν ξέρω τι. Και δε συμβαίνει. Και τα νεύρα κρόσια.

9 σχόλια:

Ίνα είπε...

Τύψεις για ποιον?

Ώσπου περιμένεις δεν συμβαίνει. Έτσι λένε τουλάχιστον.

Sweet truth! είπε...

Θα συμβεί αυτό που περιμένεις, ακόμη κι αν αργήσει, μην το σκέφτεσαι, όταν θα το ξεχάσεις τότε θα έρθει.

UrbanTulip είπε...

Ξέρεις. Παρόμοια φάση.
Επίσης και γω στην τσίτα. Όταν δε, είμαι υπερβολικά εκνευρισμένη, με ακούει όλη η Λευκωσία.

Neerie είπε...

η μόνη μας διαφορά είναι ότι εγώ δεν βγαίνω συχνά

Ουφ! είπε...

ότι είναι να γίνει θα γίνει...

ΦΛΕΓΟΜΕΝΟΣ είπε...

κάνε κάτι για τον εαυτό σου. Αγάπησε τον.

Πάρε εναν καθρέφτη και βλέπε κάθε μέρα το πρωι τον εαυτό σου εντελώς γυμνό.

Η αλήθεια θα έρθει.

Aurora είπε...

Θα έρθει, θα έρθει...

kihli είπε...

τα νεύρα κρόσια

μα χρειάζεται κι αυτό,ξέρεις,όπως όλα

για να εκτιμάμε το Αλλο όταν έρχεται

Ανώνυμος είπε...

xmmmm....

xmmmmmmmmmm...

xmmmmmmmmmmmmmmm...

Ma giati den les psemata opos kanoun OLOI?