Η καντάδα του Χρίστου

Αχ Παναγία μου και σήμερα συντρίμμια ξύπνησα. Να δούμε πόσο θα πάει κι αυτό το πένθος. Τώρα έχω δύο λόγους να κλαίω. Και είχα πεί δε θα ξανακλάψω, μα δεν άντεξα άλλο. Τα κράτησα μέσα μου. Τα στοίβασα και πρόσθεσα κι άλλα..κι άλλα..ε, και πόσα να αντέξει αυτό το μέσα μου...έκανε έκρηξη. Εκλαψα, έκλαψα, δεν άδειασα όμως. Ετσι δεν έπρεπε να γίνει? Eίμαι καλύτερα πάντως... ώσπου να δω πως θα ξυπνήσω αύριο. Τα μισώ τα πρωινά. Το γράφω συνέχεια, μα πραγματικά τα μισώ τα πρωινά. Μαζεύεται τόσο βάρος μέσα στη ψυχή μου τα πρωινά. Ξυπνώ κι έχω τόσο βάρος μέσα μου.



Ευτυχώς είναι και ο Θηβαίος... Μου τραγουδά live για τα ένδοξα Παρίσια. Τον έχουν φέρει οι φοιτητές για το Πολυτεχνείο και κανείς δεν ήρθε.. Μα εμένα μου έφτιαξε τη διάθεση γιατί είμαι οπαδός, πιστή και μου τραγουδά ακριβώς έξω απο το παράθυρο μου. Αν ήξερε τι καλό κάνει στην καρδιά μου...αν ήξερε πως είναι μια παρηγοριά για την καρδιά μου... θα το βλεπε πως άξιζε το ταξίδι που έκανε απο την Αθηνά έστω κι αν δεν ήρθε κανείς σχεδόν να τον δει.

[Η photo είναι anisorropi]

Να στριφογυρίζω και να μη με νοιάζει

Μπροστά στο γρασίδι. Κάθομαι και το κοιτώ και το μόνο που θέλω είναι να ξαπλώσω και να κυλιστώ πάνω του. Τι επιθυμίες έχω κι εγώ ώρες ώρες..μα το μόνο που θέλω απο τη ζωή μου τώρα είναι να κυλιστώ στο γρασίδι. Να στριφογυρίζω..να μη με νοιάζει τίποτα..έστω για λίγη ώρα να μη με νοίαζει τίποτα...να στριφογυρίζω... να μη με νοιάζει.

[H photo απο internet]

Ανήφορος

Συνειδητοποίησα ότι θα δυσκολευτώ πολύ να κάνω σχέση ξανά.
Τους φοβήθηκα τους ανθρώπους..Τους φοβάμαι πολύ πια... Πώς να τους ξαναεμπιστευτώ...Πού να βρώ πίστη ξανά, πού ηρεμία, πού ασφάλεια?
Και ποιος θα με αντέξει και μένα έτσι...? Τόσο καχύποπτη που έγινα, τόσο πιεστική, τόσο ανασφαλής, τόσο ανυπόμονη, τόσο φοβισμένη...
Να μπορούσα να έβρησκα ξανά την πίστη μου...μόνο να μπορούσα...

[Η photo απο internet]

Ξανά

Και δεν έκλαψα ποτέ ξανά απο τότε...Δε μου επέτρεψα ποτέ ξανά να κλάψω απο τότε... Τα έκρυψα όλα..τα έθαψα βαθιά...δε νιώθω τίποτα. Ούτε που κατάλαβα πως έγινε αυτό σε μια μέρα... και ούτε που κατάλαβα αν μου πέρασε πραγματικά..και ούτε που θέλω να μάθω...

Βρήκα άλλα να ασχολούμαι..κι όσο αν έλεγα πως τώρα απλά παίζω... δεν είμαι εγώ έτσι.. δεν ξέρω.. δεν φτάνει το μήνυμα της λογικής...δεν λειτουργώ ποτέ με τη λογική όταν αφορά εμένα..γι'αυτό και τρώ τα μόυτρα μου..ξανά και ξανά..

[H photo απο internet]

Αγγελος

Θεόσταλτος ήταν. Εστω αν κι αυτός συμπεριφέρθηκε έτσι. Θεόσταλτος ήταν. Μου άπλωσε το χέρι και με σήκωσε απο το πάτωμα. Μου σκούπισε τα μάτια και με έκανε να χαμογελώ. Δύο βδομάδες με έκανε να ξυπνώ με χαμόγελο... Με έκανε να συνειδητοποιήσω οτι υπάρχει λόγος να συνεχίσω. Θα μπορούσα να συνεχίσω μαζί του...ήθελα να συνεχίσω μαζί του... θα' ταν ωραία να συνέχιζα μαζί του. Μάλλον αυτός δεν ήταν ο ρόλος του στη ζωή μου. Ηρθε να μου δείξει το φώς και να φύγει. Γι' αυτό ήταν όλο τόσο μαγικά πρωτόγνωρο...Θεόσταλτος ήταν.

[Η photo απο internet]