Τετάρτη 26 Μαΐου 2010

Σόφια

  

Επιστρέφω την Παρασκευή.

Κυριακή 16 Μαΐου 2010

Sex and the village

Αυτός ναι. Ο τέλειος τίτλος για να περιγράψει τη ζωή μου τον τελευταίο καιρό. Βέβαια village δεν πολύ είχε, ούτε οτιδήποτε άλλο βουκολικό να πεις είχε εκτός από μένα βεβαίως-βεβαίως, που είμαι μια χωριατοπούλα, που πάλι χωριατοπούλα εμένα δε με λες. Λες να με λες? Όχι γιατί αν είναι να με πεις θα θιχτώ. 
     Έτσι βρίζω τους μαθητές μου. Με διευκρινίσεις όμως πάντα. "Είστε χωριάτες και δεν εννοώ στην καταγωγή γιατί εγώ είμαι από τα Ακρουδάλια." Που δεν είμαι βέβαια από τα Ακρουδάλια και ούτε που ξέρω που είναι αυτά τα Ακρουδάλια κι ούτε αν υπάρχουν καν ξέρω αυτά τα Ακρουδάλια, το google πάντως δε μου τα βγάζει, αλλά εγώ έτσι λέω και να μην τους νοιάζει.
Γιατί τους νοιάζει άμα συνεχίζουν να μου σπάνε τα νεύρα και τους λέω πως θα δέσω τα βυζιά μου κόμπο? Πώς να δέσω τα βυζιά μου κόμπο, που ναι το βυζί μικρό. Φτωχά ελέη, άδικη κοινωνία, άτιμα γονίδια, ρατσιστή Θεέ, τι να πεις. 
     Το θέμα είναι οι χωριατοκαταστάσεις. Που ούτε πάλι είμαι σίγουρη αν μπορώ να τις χαρακτηρίσω έτσι και λογικά είναι ανορθόδοξο να τις χαρακτηρίσω έτσι, αλλά τις χαρακτηρίζω έτσι. Χωριατοκαταστάσεις.  
     Και μετά είναι και το σεξ. Εδώ είναι που κολλάνε οι χωριατοκαταστάσεις. Που δεν έχω όρεξη να συζητήσω εδώ. Πουθενά δεν έχω δηλαδής όρεξη να τις συζητήσω. Και δεν έχω και όρεξη να τις σκεφτώ. Και καμία διάθεση να χαλαστώ για ό,τι έγινε.
     Θέλω μόνο να έρθει η Πέμπτη. Το πρωί να δώσουμε Παγκύπριες και το απόγευμα να πάρουμε το αεροπλάνο και να φύγουμε από δω πέρα. 
   

Δευτέρα 10 Μαΐου 2010

"Μέρες Αδέσποτες"

Αυτές οι μέρες είναι όμορφες.
Και οι νύχτες το ίδιο.
Έχουν συνοδεία μουσική ethnic jazz, όπως αυτήν που έπαιζαν τα αγόρια χθες βράδυ στο Vinyl.
Έχουν συνοδεία γέλια γάργαρα, όπως αυτά του Μαρτά που καθόταν πίσω μου τις προάλλες στο Sleuth.
Έχουν συνοδεία δεκάδες φωτογραφίες με νύφες όπως αυτές που βγάλαμε, Σάββατο και Κυριακή στολισμένες σαν λατέρνες, ανταλλάσοντας ευχές.
Και στα δικά σας.
Και το τελευταίο τηλεφώνημα με την αγαπημένη μου. Κλείνω βαλίτσα και κάθομαι και περιμένω να με πιάσουν οι πόνοι.

Μου φαίνονται όλα αλλόκοτα. Κι έφτασα να απορώ.
Γιατί τόσο καιρό έδινα σημασία στα ερείπια?

Αυτές οι μέρες είναι όμορφες.
Και οι νύχτες το ίδιο.
Περπατάμε στα πάρκα της πόλης.
Μου λες να ανοίξω τα χέρια, να κλείσω τα μάτια, να νιώσω ελεύθερη.
Αμηχανίες. Και νιώθω ελεύθερη.
Κλείσε τα μάτια και θα σε οδηγώ εγώ, νιώσε μόνο τον αέρα.
Και νιώθω μόνο τον ιδρώτα. Να κυλάει.
Ξάναμμα.

Αλήθεια, γιατί τόσο καιρό έδινα σημασία στα ερείπια?

Πέμπτη 29 Απριλίου 2010

Οι 15 δικές μου Απριλιάτικες εμμονές

1. Ο Καβάφης του Θάνου Μικρούτσικου.

2. Ο ανθισμένος κήπος στο σπίτι στο χωριό. Χρώματα, αρώματα, (άσε τα καμώματα).

3.  Τα γαλάζια μάτια του γυμναστή που  αντικρίζω κάθε απόγευμα.

4. Τα παγωτά του Καλοπέσα. Μαστίχα, Μούρα, Καραμέλα. Όλα! Όλα!

5. Ο "Λονδρέζος ξάδερφος" που με ανακάλυψε στο facebook και οι ώρες που περνούμε στο chat.

6. Οι σαλάτες του Seven Lounge τα μεσημέρια της Παρασκευής κάτω από τον ήλιο.

7. Οι μεσημεριάτικοι καφέδες του Σαββάτου στο Coffee Way με τις αγαπημένες μου.

8. Τα μεσημέρια της Κυριακής στο Aperitivo για την Ομόνοια.

9. Το Ράδιο Αρβύλα και κυρίως τα μπράτσα του Αντώνη Κανάκη (και τα ανέκδοτα του Στάθη).

10. Το Τέσσερις του Παπακαλίατη και ειδικά ο Πάνος Μουζουράκης.

11. Τα vintage φορέματα του Flashback. 

12. Το ροζ lipstick της Yves Saint Lauren.

13. Το Fiat 500 που είναι γεμάτη η βιτρίνα της Fiat στην Γρίβα Διγενή. Ειδικά το ροζ! 

14. Βόλτες με το αυτοκίνητο τα απογεύματα για να ακούω Τάσο Τρύφωνος και Μαργαρίτα Δρούτσα στο Love radio.

15. Nα βρω ένα άτομο να με κάνει επιτέλους να γελώ.

Παρασκευή 23 Απριλίου 2010

Το έχω ξαναδεί το έργο

Όταν είναι Παρασκευή και είσαι χαρούμενος που είναι Παρασκευή κι έρχεσαι δουλειά γιατί είναι Παρασκευή και όχι Κυριακή, μα δεν έχεις τίποτα να κάνεις γιατί είναι Παρασκευή και δουλεύεις εδώ που δουλεύω εγώ όπου η Παρασκευή είναι Κυριακή, τι κάνεις?
Να σου πω εγώ τι κάνεις.
Σκέφτεσαι τα χόμπι σου και ποιά μπορείς να κάνεις στο γραφείο. Να ζωγραφίσεις λοιπόν δεν μπορείς, να πας ποδηλατάδα δεν μπορείς, να κάμεις σμιλί δεν μπορείς, μπορείς όμως να γράψεις στο μπλοκ σου και λες οκ ας γράψω.
Μα έμπνευση δεν έχεις για να γράψεις και κάθεσαι και γράφεις τότε παπαριές. Διότι ξέρεις ήδη καλά από την πείρα των 27 σου χρόνων ότι από το τίποτα οι παπαριές είναι καλύτερες. Γενικά ξέρεις πως οτιδήποτε εκτός από το τίποτα είναι καλύτερο από το τίποτα. 
Ακόμα και ο πόνος είναι καλύτερος από το τίποτα. Τουλάχιστον όταν πονάς έχεις έμπνευση να γράψεις. Με το τίποτα τι κάνεις? Τίποτα δεν κάνεις. Κι εσύ έτσι επιλέγεις συνειδητά την  παπαριά από το τίποτα.
Κι επίσης είχες βάλει σε εφαρμογή ένα άλλο σχέδιο. Για την έμπνευση. Είχες επιλέξει να εστιάσεις στα γαλάζια του μάτια. Μπας και τα ερωτευτείς. Για την έμπνευση. Και χθες το βράδυ που ξυπνούσες κάθε μια ώρα τα σκεφτόσουν. Και ένιωθες μόνο αγαλλίαση. Που υπάρχουν. 
Το ξέρεις το έργο, το χεις δει πολλές φορές και το χεις μπουχτίσει.
Αυτό θα σκέφτεσαι, όταν θα σου πετάει τα μάτια αυτός με τα μακριά μαλιά κι εσύ θα πιέζεσαι να τα κλείσεις για να ονειρευτείς ξανά τα γαλάζια μάτια.