Φεγγαροντυμένη

Προχωρώντας

2012-01-04T12:35:00.000+02:00

Από τον Οκτώβρη είμαι άρρωστη. Δε θέλω να παραπονιέμαι πως κουράστηκα κι αυτά, αλλά όσο να 'ναι το αστείο παρατράβηξε. Ουρές αναμονής, εξετάσεις, λεφτά, τρίχες κατσαρές. Έβαλα και κιλά. Λέω πως τα έβαλα από τις κορτιζόνες, ψέμα, το μόνο που κάνω είναι να τρώω. Ο ψυχολόγος είπε το βασικό μου πρόβλημα είναι πως δεν έχω πάθος για τίποτε. Πόσο λάθος, ας πούμε για το φαΐ μια χαρά παθιάζομαι. Και για εκείνον. Μπορεί όμως και όχι. Αν παθιαζόμουν τόσο θα έλεγα κάτι. Υποσχέθηκα όμως στον εαυτό μου ότι ποτέ ξανά δε θα κάνω πρώτη κίνηση και δε θα δείξω τίποτε σε κανέναν. Και κάνω πως δε μ' ενδιαφέρει. Και το κάνω καλά. Κατά τα άλλα οι μέρες κυλούν αδιάφορα στο Costa, στο Beanery και στο Se7en, κάτω από σόμπες αλογόνου με καφέδες ντεκαφεινέ και όποιον βρω εύκαιρο για παρέα.

Για φέτος έχω μόνο σάρκινες επιθυμίες. Να γίνω καλά, να χάσω κιλά και να κάνω πολύ και άγριο σεξ.

Τα ίδια επιθυμώ και δια εσάς.

Περιμένοντας το Σάββα

2011-11-17T14:15:00.000+02:00

Τώρα που όλοι μου οι γνωστοί και φίλοι έχουν γκομενιαστεί και έμεινα η μόνη single σε αυτό τον πλανήτη -τι εννοείς δεν είμαι η μόνη, εγώ γιατί δε γνωρίζω άλλον- και επειδή πλησιάζουν τα Χριστούγεννα και η ευτυχία είναι πολλή, καταλαβαίνεις -ευτυχώς είναι και η παγκόσμια οικονομική κρίση- πήρα να κλείσω ραντεβού σε έναν ψυχολόγο - υπνωτιστή. Και είμαι σε αναμονή. Περιμένω να δω πότε θα βρει να με βάλει γιατί είναι λέει γεμάτος και ως τότε δε σκέφτομαι και δεν αναλύω, γιατί έχω πιστέψει πως άμα πάω σε αυτόν θα μου διώξει τη θλίψη. Κι έτσι ησύχασα.

Οι μέρες μου εξάλλου είναι παλαβές. Ό,τι μπορεί να πάει στραβά πηγαίνει. Σκέψου πως είχα συνέντευξη για μια θέση στην κυβέρνηση, την οποία περίμενα δεν μπορείς να φανταστείς πόσο και ξαφνικά την προηγούμενη αρρωσταίνω, λιποθυμώ συνέχεια και μέχρι τις 6 το πρωί είμαι πρώτες βοήθειες με ορούς, στις 10.00 έδωσα -λέμε τώρα- τη συνέντευξη που απλά σαν μαστουρωμένο έκανα υπερπροσπάθεια να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά. Γι' αυτό σου λέω και φάντασμα να εμφανιστεί από την πόρτα αυτή τη στιγμή, δε θα μου φανεί παράξενο.

Κατά τα άλλα αυτό το μήνα σιγουρεύτηκα πως σαν την υγεία δεν έχει, αυτό το χρώμα στα μαλλιά δε μου πηγαίνει, τα καινούρια μου ankle boots από το topshop δεν έχουν λάθος, όταν χτίζεις σπίτι μην συνεργάζεσαι με γνωστούς και φίλους, αγαπώ τα παιδιά μου στο σχολείο, λατρεύω Τσαρλς Μπουκοβσκι.

Tο αγόρι με τα τατουάζ εξαφανίστηκε. Πρωτότυπο θα μου πεις, αλλά δε γαμιέται, εγώ θα πάω σε ψυχολόγο.

Όλα είναι εντάξει

2011-10-11T23:42:00.001+03:00

Έχω κλείσει το κινητό για να μην περιμένω αγχωμένη να πάρει, ενώ ξέρω χίλια τοις εκατό πως δε θα το κάνει. Βλέπεις τον παραλογισμό, έτσι? Κι εγώ τον βλέπω. Αλλά επιμένω να έχω κλειστό το κινητό, μόνο και μόνο για να μην κάθομαι να περιμένω μάταια.

Νομίζω χειρότερο δεν έχω. Να περιμένω αν, και τι, και πότε. Γι΄αυτό εγώ είμαι πάντα ξεκάθαρη. Γουστάρω. Γουστάρεις? Κάθεται και μου λέει ασυνάρτητες αερολογίες. Για κάτι κουμπιά που έχω να βρω, για τρόπους να αποσπάσω την προσοχή του, για τον τρόπο σκέψης μου που πρέπει να αλλάξει. Μαλακίες. Πού ξανακούστηκε αυτό. Να μου δίνει οδηγίες πώς να τον κατακτήσω. Και γιατί εγώ να πρέπει να μπω σε αυτή τη διαδικασία. Δε θέλω να μπω σε αυτή τη διαδικασία. Ούτε να κάθομαι να περιμένω να με πάρει κανένας τηλέφωνο θέλω, ούτε να στεναχωριέμαι που δεν το κάνει, ούτε που δεν μπορώ να συγκεντρωθώ πουθενά, ούτε που δε σκέφτομαι τίποτε άλλο, ούτε όλες αυτές τις πεταλούδες στο στομάχι θέλω. Θέλω την ησυχία μου.

Σε πέντε μέρες -το πολύ- θα είμαι εντάξει.

Παρασκευή βράδυ

2011-08-19T23:44:00.000+03:00

Από το φεγγάρι λείπει το μισό, ο αέρας μυρίζει γιασεμί και στο βάθος ακούγονται τραγούδια από το σωματείο της Ομόνοιας. Στο χωριό πάντα. Παρασκευή βράδυ και δεν βρήκα καθόλου όρεξη και διάθεση να κουνηθώ από αυτή την αυλή. Μετά απορώ γιατί νοιώθω τόσο μόνη. Κι όμως αν ένα πράγμα υπόσχομαι κάθε μέρα στον εαυτό μου είναι να κάνω τα πάντα για να είμαι ευτυχισμένη. Και είναι έτσι κάποιες μέρες που είμαι, επειδή απλά οδηγώ γρήγορα στον αυτοκινητόδρομο κι ακούω μουσική που μ αρέσει. Και είναι όμως και κάποιες άλλες που δεν βρίσκω λόγο, γιατί τίποτε δεν έχει σημασία, τίποτε δεν έχω να θυμάμαι και κυρίως τίποτε να περιμένω. Ε σήμερα είναι από τις δεύτερες.

Αλλά επειδή παρατηρώ τον εαυτό μου τον τελευταίο καιρό να μεταμορφώνεται σε έναν άλλον άνθρωπο, που καθόλου δε μου μοιάζει και καθόλου δεν ξέρω, προσπαθώ με όλη μου τη δύναμη να μη σκέφτομαι τίποτε. Δε θέλω να σκέφτομαι τίποτε. Θέλω να μείνω εδώ καθισμένη, να καπνίζω και να βλέπω στο κενό. Γίνεται?

Ευτυχισμένη γίνομαι άλλη μέρα.

7/11

2011-07-25T00:16:00.000+03:00

Η τραγωδία ήρθε και με βρήκε στο δωμάτιο 301 ενός μπουτίκ ξενοδοχείου στο Βερολίνο. Είχα ήδη περάσει 5 μέρες, 5 μέρες όπου χαλάρωσα, γύρισα, ονειρεύτηκα και δεν ξέρω πώς, μα ένοιωθα πως ένα τεράστιο βάρος έφυγε από πάνω μου κι ο κόσμος τελικά είναι πολύ απλός και μάλλον πρέπει να είμαι ευτυχισμένη και ήμουν εκείνες τις μέρες και έτσι μου άρεσαν όλα και όλα μου φαίνονταν μαγικά, μοναδικά και υπέρλαμπρα.

Το πρωί εκείνο ξύπνησα και ετοιμαζόμουν, με λίγο περισσότερο ζήλο από όσο θα έπρεπε σε έναν τουρίστα, μα πέτυχα το fashion week του Βερολίνου και ένοιωθα λες και ήμουν στο παράδεισο, με είχαν σταματήσει και την προηγούμενη κάτι fashion bloggers και μου φωτογράφιζαν τα παπούτσια και έκανα απίστευτες χαρούλες και γενικά ήμουν σε μια κατάσταση έκστασης και αποχαύνωσης κι όσο ήμουν σε εκείνη την κατάσταση είχα κι έπαιζε από πίσω το bbc, δεν έδινα σημασία τι έλεγε, μα ξαφνικά γύρισα τα μάτια μου στην τηλεόραση και βλέπω κάτι πυροσβεστικά και διαβάζω πυροσβεστική υπηρεσία Κύπρου και βλέπω και κάτι συντρίμμια που αποκλείεται να είναι Κύπρος μα και κάτι πινακίδες ΑΗΚ και μάλλον είναι Κύπρος, μα πώς γίνεται να είναι Κύπρος, να μην καταλαβαίνω τι μου γίνεται και να μην προσπαθώ να καταλάβω κιόλας αλλά να κρατώ μια βούρτσα και να γυρίζω στα δωμάτια του ξενοδοχείου να χτυπώ τις πόρτες των κοριτσιών και να φωνάζω πανικόβλητη καίγεται η Κύπρος, καίγεται η Κύπρος.. Το επόμενο λεπτό ήμασταν όλες με ένα τηλέφωνο στο χέρι, η μάνα μου μου έλεγε είναι σαν τον πόλεμο, ο πατέρας μου χτυπιόταν πώς εκάτσαμε πάνω για χρόνια και εμείς εμείναμε εκεί παγωμένες κι άφωνες.

Κι εκεί τελείωσε και η χαρά των διακοπών. Όσο χάρηκα, χάρηκα, το βάρος, η αγωνία, το άγχος σε μέγεθος πανικού επέστρεψαν μέσα μου κι αυτή ήταν και η ψυχολογική μου κατάσταση τις επόμενες 5 μέρες που έμεινα ακόμη στο Βερολίνο. Το οποίο το βρήκα απίστευτα όμορφο, με τους πιο ευγενικούς και καλούς ανθρώπους που συνάντησα ποτέ στη ζωή μου και με τους πιο όμορφους και ψηλούς άντρες που είχα φανταστεί ποτέ μου (είναι Αρια φυλή φίλε μου, ναι).

Και μετά από αυτό εγώ έπρεπε να επιστρέψω πίσω. Κι επέστρεψα. Διακοπές ρεύματος, 2 και 3 μέρες χωρίς νερό, συζητήσεις πανικού με τον κόσμο που επηρεάζεται άμεσα, τσακωμοί για το ποιός φταίει και είναι και αυτή η αναθεματισμένη ζέστη που τα κάνει όλα μα όλα ακόμα πιο άσχημα. Και ύστερα είναι και το θανατικό. Αυτοί που χάθηκαν έτσι, η μάνα του έρωτα της ζωής μου και η γιαγιούλα μου. Κλάψαμε και μαυροφορέσαμε όλοι αυτόν τον Ιούλη, έτσι μην έχει κανείς παράπονο.

Αυτό μου είπε κι αυτός όταν τυχαία τον είδα στο σουπερμάρκετ προχθές." Όλο άσχημα ακούω, δεν γίνεται αυτό". Μα εγώ ήμουν ευτυχισμένη εκείνη την στιγμή, είχα χωθεί μέσα στην αγκαλιά του και τον έσφιγγα όσο πιο πολύ μπορούσα κι ευχόμουν να σταματήσει ο κόσμος εκείνη τη στιγμή, εκείνη τη στιγμή να σταματούσε να γυρίζει η γη!

Μα δε σταμάτησε.

Κρόσια

2011-06-27T17:10:00.002+03:00

Έχω ένα μόνιμο συναίσθημα δυσφορίας. Εκνευρισμού. Και από την άλλη δεν είμαι σίγουρη γι' αυτό. Για το τι ακριβώς νοιώθω. Κι εκνευρίζομαι ακόμη περισσότερο. Συμπεριφέρομαι άσχημα και απότομα. Νοιώθω τύψεις μα δε μπορώ να το αλλάξω. Θυμώνω. Ξέρω. Η ζωή χωρίς ζωή.

Βγήκα πολύ αυτό το διάστημα. Νοιώθω σα να υπήρξα πανταχού παρούσα. Καφέδες τα απογεύματα, ποτά τα βράδια, θάλασσες τα σαββατοκύριακα, μουσικές και θέατρα, χοροί και γέλια και γνωριμίες και ανταλλαγές τηλεφώνων. Είμαι παραπλανητικός άνθρωπος. Ξέρω. Περιμένω να συμβεί κάτι. Δεν ξέρω τι. Και δε συμβαίνει. Και τα νεύρα κρόσια.

"Και τα νταούλια να παίζουν Γιες"

2011-05-03T14:08:00.001+03:00

Αυτές τις μέρες δούλεψα τόσο όσο ποτέ άλλοτε στη ζωή μου. Χτύπησα κάτι 15ωρα ασταμάτητα που σήμερα δε μπορούσα -πραγματικά μου ήταν α δύ να το- να κουνηθώ από το κρεβάτι. Τα αυτιά και η μύτη έκλεισαν, τα μάτια είναι υγρά, τα κόκκαλα δεν κινούνται και το κεφάλι πρέπει να ζυγίζει 300 κιλά. Σκέψου πως λυπούμαι με. Δε μου ξανάτυχε να λυπούμαι τον εαυτό μου. Είμαι κρίμα. Μαζί με τη φριχτή διαπίστωση που έκανα τις τελευταίες μέρες στη δουλειά, είμαι ακόμα πιο κρίμα. Ο κόσμος είναι ζευγάρια. Ναι. Τα έβλεπα να περνούν από μπροστά μου, ζευγάρια, ζευγάρια, ζευγάρια, ζευγάρια. Πολλά ζευγάρια. Νεαρά ζευγάρια, μεγάλα ζευγάρια, όμορφα ζευγάρια, άσχημα ζευγάρια, ταιριαστά ζευγάρια, αταίριαστα ζευγάρια. Κι εγώ καθόμουν μόνη μου. Τα έβλεπα να πηγαίνουν πάνω κάτω, πάνω κάτω, πάνω κάτω. Πολλή ευτυχία. Ετρόμαξα πραγματικά. Νομίζω πρώτη φορά. Αφού επήρα τηλέφωνο την Αιμιλία "Αιμιλιάααααα ο κόσμος είναι ζευγάρια!!! Το κατάλαβες αυτό??!!". Μου απάντησε ένα σκέτο "Υγεία". Ναι, ναι ψέλλισα μα σκέφτηκα πως εγώ είναι σύντροφο που θέλω και την επόμενη μέρα, έτσι για να μάθω, δεν έχω ούτε σύντροφο ούτε υγεία!

Αυτές τις μέρες λοιπόν που εδούλευα μέσα στον κόσμο αλλά μόνη μου, βρήκα το χρόνο να σκεφτώ πολύ. Χωρίς βέβαια να καταφέρω να βρω μια άκρη ή να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά για να καταλάβω τι γίνεται.Μα εσκέφτηκα πολύ. Κοίτα πως πάει το πράμα. Ένα παράδειγμα και ένα γεγονός. Την Παρασκευή στη δουλειά καθίσαμε με τις 2 μου συναδέρφισσες να δούμε το γάμο του Γουίλιαμ. Και σχολίασα κι εγώ αυτό που το χει πει και ο κώλος μου αυτές τις μέρες, "Ξέρεις Ρούλα με τον Γουίλιαμ εγεννηθήκαμε την ίδια μέρα, ίδιο μήνα, ίδια χρονιά" "Κόρη! Μα είσαι 30 χρονών και δεν επαντρεύτηκες ακόμα?! Τέλειωνε! Κάνε κάτι!" Εχαμήλωσα κι εγώ τα μάτια, είπα πως δεν έχουμε κλείσει τα 29, ούτε που έδωσε σημασία, μου είπε για τα χρόνια που πάνε κα πρέπει να τελειώνω. Και το γεγονός. Νοιώθω πως η μάνα μου μισά με, εντάξει μπορεί να μην είναι αυτό το συναίσθημα αλλά δεν ξέρω πως αλλιώς να το πω, που δεν έχω παντρευτεί ακόμα ή που δεν έχω μια σχέση που θα μπορούσε να οδηγήσει προς τα εκεί τέλος πάντων. Δε μου το αναφέρει όπως κάνει μια φυσιολογική μάνα, φωνάζει μου , καταλαβαίνεις, κατεβάζει τα μούτρα της και μου συμπεριφέρεται άσχημα κι. ο,τι συζήτηση και να ανοίξεις, ό,τι άσχετο και να αναφέρεις όλα οδηγούν εκεί, όλα όμως. Για όλα φταίει που δεν έχω εγώ παντρευτεί. Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά και για την καταστροφή του περιβάλλοντος φταίω που δεν έχω παντρευτεί. Σίγουρα η μάνα μου μπορεί να στο αποδείξει.

Εγώ που λες δεν ονειρεύτηκα ποτέ γάμους και παιδιά. Δεν ξέρω γιατί, ούτε νυφικά σαν παιδάκι, ούτε άμαξες, ουτε κολοκύθες. Ονειρευόμουν πάντα να είχα έναν καλό σύντροφο και μια καλή δουλειά. που κανένα βέβαια από τα δυο δεν έχω, αλλά αυτά τέλος πάντως ήταν τα όνειρά μου. Και τώρα στα σχεδόν 29 μου πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται πως πρέπει, (πρέπει?!) να παντρευτώ. Ξέρεις πως μια μέρα επήγα στο υπουργείο και ερώτησε με ένας ηλίθιος αν είμαι παντρεμένη και όταν είπα πως είμαι ελεύθερη γυρίζει και μου λέει "Γιατί, δε σε θέλουν?"!

Κι έτσι εσυγχίσαν με. Τα πρέπει και τα θέλω. Γι αυτό νομίζω και δεν κάνω σχέσεις πια. Νομίζω πως δεν έχω την χαλαρότητα του ας δοκιμάσουμε κι αν μας βγει. Νοιώθω πως δεν έχω το χρόνο γι αυτό. Πρέπει (πρέπει?!) να είμαι 1000 τοις εκατό σίγουρη πως είναι αυτός ο ένας. Και πως θα το καταλάβω αν είναι αυτός ο ένας. Εννοώ γιατί να είναι αυτός και να μην είναι ο παραδίπλα. Γιατί να είναι αυτός που ήρθε και μου έδωσε την κάρτα του να πάμε για ποτό την Κυριακή και να μην είναι εκείνος που με έβλεπε το Σάββατο. Πώς να στο εξηγήσω, μου φαίνονται όλοι το ίδιο, αν ήθελα σχέση για τη σχέση δε θα ήμουν μόνη μου, αλλά δεν πρέπει να είναι κάτι ξεχωριστό, δεν πρέπει να είναι μαγικό? Υπάρχουν μαγικά και αν δεν υπάρχουν? Αν δεν υπάρξει ποτέ για μένα? Δεν ξέρω.. Και να σου πω και την αλήθεια αυτή τη στιγμή δε με νοιάζει κιόλας, έχω ένα κεφάλι που ζυγίζει 500 κιλά -είναι πιο βαρύ από πριν-, θα πιω ακόμα 2 νουροφεν να δούμε τι θα γίνει.

Κύκλος

2011-03-16T12:25:00.001+02:00

Σβήνω επαφή από κινητό και facebook. Τελειώνουμε. Βλέπω σκηνές από την Ιαπωνία. Τελειώνουμε!

Μπουκιά δεν κατεβαίνει. Όχι μόνο υπάρχει Θεός αλλά μου το αποδεικνύει και κάθε άνοιξη που φτιάχνει την ψυχολογία μου έτσι για να μου κόβεται η όρεξη και να εμφανίζομαι στις παραλίες στιλάκι.

Κοιτώ τον εαυτό μου στον καθρέφτη και βλέπω μια ματιά που δεν είναι δική μου. Μια ματιά που δεν είναι ανθρώπινη. Δουλειά, δεύτερη δουλειά, φαί και ύπνος. Μηχανή.

Ομολογώ ήμουν σε πλήρη σύγχυση. Και ξαφνικά πυροτέχνημα ο Μικελλίδης. Παραδέξου την αξιοπρέπεια της μοναξιάς.

Το ξεπούλημα τελείωσε.

Αύριο θα ντυθώ καλοκαίρι!

Άδειο ψυγείο

2011-02-23T12:01:00.001+02:00

Ήπια τόσο πολύ που γύριζα στον κόσμο και ρωτούσα, θέλεις να σου πάρω πίπα? Κι έδινα και το τηλέφωνο μου.

Αυτά είναι τα παιδιά μου. Κι αναρωτιέμαι πόσο να μεγάλωσα. Και κυρίως πότε! Αλλά να το ξέρεις. Δυσκολεύομαι απίστευτα να κάνω τη μεγάλη. Κι όλα αυτά τα "μεγαλίστικα" πράματα.

Ψάχνω πάτωμα για το σπίτι μου. Έδωσα περιουσίες σε deco περιοδικά. Μ΄αρεσει το μάρμαρο και να δεις που θα βάλω κεραμικό.

Με πονούν τα μάτια μου. Η οθόνη του υπολογιστή φταίει, βγάζει ένα φως, επειδή είναι τόσο αρχαία, που με διαλύει και γι αυτό προσπαθώ να την αποφεύγω. Έρχομαι δουλειά με περιοδικά και βιβλία παραμάσχαλα. Έτσι διαβάζω πολύ τελευταία. Λογοτεχνία που μου έλειψε.

Και μια φορά την εβδομάδα βγαίνω με κάποιον. Χωρίς νόημα. Χάσιμο χρόνου, ενέργειας και χαρακτήρα. Να οδηγεί στο πουθενά. Αλλά είδα και τις προηγούμενες φορές που υπήρχε η προοπτική κι εγώ με μεγαλοφάνεια είχα τη λογική κανονικής γυναίκας..

Γενικά περνώ καλά. Δεν περιμένω τίποτα από πουθενά και κανένα. Προσπαθώ να απολαμβάνω κάθε στιγμή. Νομίζω το πετυχαίνω.

Από δω

2011-01-04T09:49:00.000+02:00

Κρατάς μυστικά κι από ανθρώπους που δεν πρέπει και το φέρεις βαρέως. Ηλίθιες δικαιολογίες για ελαφρυντικά. Βαριέσαι την κριτική, τις υποδείξεις, το μουρμουρητό και στο κάτω κάτω δεν κάνεις κακό σε κανένα. Μόνο σε σένα. Κι αναλαμβάνεις την ευθύνη. Αργότερα όμως. Τώρα μπουκώνεις κάθε προσπάθεια σκέψης, δε θέλεις να σκέφτεσαι τίποτα απολύτως όμως, σφυρίζεις αδιάφορα και κάνεις τα πάντα για να μην δίνεις σημασία. Θα στο πω όπως το είπε η Μαλβίνα. Όμορφα το είπε. Έτσι θα το χρησιμοποιήσω όταν έρθει η ώρα. Επιχείρημα. "Δεν είμαι όμορφη, δεν είμαι πιτσιρίκα, αλλά δεν έπιασα και κανένα από το λαιμό. Όποιος με θέλει. Προτιμώ κάποιον που με θέλει για δυο χρόνια και με παρατάει, παρά την ασφάλεια κάποιου που θα μου κάτσει γιατί δεν έχει πουθενά να πάει."

"φλου, φίλε μου όλα είναι φλου"

2010-12-10T12:27:00.000+02:00

Τον τελευταίο καιρό νοιώθω πως όλη μου η ζωή κρέμεται από μια κλωστή. Είναι δηλαδή όλα τόσο στο όριο που χρειάζομαι μια μόνο ακόμα αναποδιά για να ανατιναχθούν όλα. Και είμαι πιο σίγουρη γι΄αυτή την αναποδιά παρά για οτιδήποτε άλλο.

Μέχρι τότε τριγυρνώ στη πόλη. Πίνω καφέδες κάτω από στολισμένα δέντρα, περπατώ σε δρόμους διακοσμημένους με τεράστια αστέρια κι οδηγώ κάτω από μπαλκόνια γεμάτα με πολύχρωμα φωτάκια. Μερικές φορές σκέφτομαι κι εκείνον.

Βαρέθηκα κάθε φορά που πάω κάπου να εύχομαι να τον δω και ποτέ να μην τον βλέπω. Βαρέθηκα να ψάχνω αφορμές για να περνώ έξω από τη δουλειά του και τίποτε να μην βρίσκω. Αν ήτανε να γινόταν κάτι θα γινόταν, οι από δω, κάνε κάτι οι από εκεί. Βαρέθηκα.

Ξαπλώνω κάτω απ΄τα παπλώματα. Ακούω μουσικές κι ονειρεύομαι.

Προχθές διάβαζα με τα παιδιά διαγώνισμα για την εφηβεία. Και κατάλαβα ένα πράγμα. Η δική μου εφηβεία δεν έχει τελειώσει ποτέ.

"Κατά βάθος είμαι ζήτημα φωτός*"

2010-11-25T10:15:00.004+02:00

Στη μέση του δρόμου πεσμένο ένα παιδάκι και μια γυναίκα να ουρλιάζει από πάνω του. Ουρές τα αυτοκίνητα. Νεύρα για την καθυστέρηση. Προσπεράσαμε βιαστικοί.

Νοέμβρης κι οι γείτονες κάνουν πάρτι στον ήλιο με κοντομάνικα. Αυτούς έχω θέα. Κι ένα χωράφι. Γι΄αυτό ζήλευα πάντα τα μέρη με θέα. Μέτα πήγα σ΄εκείνο το σπίτι πάνω στο ποτάμι*. Και με ξυπνούσαν οι γλάροι.

Φοβάμαι έτσι μην φταίω. Που ξέχασε να χειμωνιάσει. Γιατί τρόμαζα και δεν ήθελα. Να με ξυπνήσετε μετά τις γιορτές, έλεγα. Κι έκανε καλοκαίρι. Με άρωμα μανταρίνι.

Μπουκάλια κρασιού. "Ελλείψει τύχης και διαθέσεως*", Χριστέ μου , κάνε να μην ξυπνήσω πριν τις γιορτές.

[*1 Σεφέρης, *2 Το συγκεκριμένο ποτάμι, φώτο David John Harris *3 Δημουλά]

Σε μένα

2010-11-11T11:42:00.003+02:00

Μη θλίβεσαι.

Απογοητεύσου ήσυχα.

΄Ηρεμα δέξου να κοιτάς σταματημένο το ρολόι.

Λογικά απελπίσου πώς δεν είναι ξεκούρδιστο,
ότι έτσι δουλεύει ο δικός σου χρόνος.

Κι αν αίφνης τύχει να σαλέψει κάποιος λεπτοδείκτης,
μη ρηψοκινδυνέψεις να χαρείς.
Η κίνηση αυτή δεν θα' ναι χρόνος.
Θα 'ναι κάποιων ελπίδων ψευδορκίες.
Κατέβα σοβαρή, νηφάλια αυτοεκθρονίσου
από τα χίλια σου παράθυρα.

Για ένα μήπως τ' άνοιξες.
Kι αυτοξεχάσου εύχαρις.

'Ο,τι είχες να πείς,
για τα φθινόπωρα τα κύκνεια,
τις μνήμες, υδρορρoές των ερώτων,
την αλληλοκτονία των ωρών,
των αγαλμάτων τη φερεγγυότητα,
ό,τι είχες να πεις
γι' ανθρώπους που σιγά σιγά λυγίζουν,
το είπες.

Κική Δημουλά

"Κι όλο τρέχω"

2010-10-17T17:07:00.001+03:00

Εντάξει δεν υπήρξα ποτέ καλή στον προγραμματισμό. Αλλά πόσο νου χρειάζεται για να καταλάβει κανείς πως άμα τελειώνει μια δουλειά στις 2.30 δεν μπορεί αυτόματα να ξεκινά μιαν άλλη που έχει και απόσταση 20 λεπτά δρόμο. Τέλος πάντων εγώ δεν ξέρω πώς τα κατάφερα, έτσι τα κανόνισα. Νιώθω σαν την τρελή του χωριού. Κάνω πράματα που δεν είμαι συνηθισμένη. Έχει αλλάξει η ζωή μου άρδην κι νιώθω παντελώς χαμένη.

Το σπίτι μου το έχω μετακομίσει μέσα στο αυτοκίνητο, ό,τι βιβλίο θες έχει μέσα, ό,τι ρούχο φανταστείς, θες να βγεις, θες να πας να γυμναστείς, να πας δουλειά και τι παπούτσι να βάλεις, θες φλατ, αθλητικό, γόβες στιλέτο όλα τα χει, πεταμένα μπρος πίσω, μα όλα τα χει.

Τρώω μέσα στο αυτοκίνητο καταλαβαίνεις? Τα ταπεράκια μιας βδομάδας, ποτήρια, μπουκαλάκια με νερό και απορώ, κανείς δεν σκέφτηκε να βάλει μια ντουζιέρα μέσα στο αυτοκίνητο, μια βιβλιοθήκη, ένα κρεβάτι, ένα μάτι, ένα κάτι τέλος πάντων.

Θα σου πω επίσης πως εγώ ποτέ στη ζωή μου δεν είχα πονοκέφαλο. Πονοκέφαλο είχα μόνο, μα μόνο, αν έκλαιγα πολύ και την μέρα που βλέπω περίοδο και έχει δύο βδομάδες στα διαλείμματα της δεύτερης δουλειάς που τρέχω και πίνω πανατολ, που μπάη δε γουέη εγώ χάπια δεν πίνω.

Και όταν εσύ συζητάς για το Νησί, για την Ελένη την πόρνη και το Μάστερ Σεφ, δεν καταλαβαίνω τι λες γιατί εγώ κοιμάμαι, η ώρα 8.01 βλέπω όνειρο, δεν αντέχω να μείνω παραπάνω.

Ζω ένα δράμα δηλαδής και προσπαθώ να με πείσω πως δε θα είναι έτσι τα πράγματα, απλά χρειάζομαι χρόνο να συνηθίσω. Γι αυτό που λες εχάθην από όλους και όλα, μα πάνω απ όλα από μένα. Είναι κάτι βράδια που οδηγώντας για το χωριό αντιλαμβάνομαι πως όλη μέρα δεν ηρέμησα ούτε λεπτό, όλο έτρεχα, δεν έκανα ούτε μια σκέψη για μένα και παλαβώνω.

Βέβαια τίποτα απ όλα αυτά δε θα χε σημασία αν γυρνώντας στο σπίτι με περίμενε μια αγκαλιά. Τότε όλα θα ήταν όμορφα. Θα ήταν ο κόσμος υποφερτός που λέει και η Σώτη, που τώρα τελευταία όλο και συμφωνώ μαζί της.

Ξέρεις τι άλλο λέει?

Το πόσο αισθάνεσαι είναι το ακριβές μέτρο του πόσο ζωντανός είσαι.

Μόνο τρέχω.

Δεν αισθάνομαι τίποτα.

Για φαντάσου..

2010-09-28T20:05:00.001+03:00

Ήμουν κι εγώ σ΄εκείνες τις εξετάσεις το Σάββατο. Εκείνες που το βράδυ έγιναν πρώτο θέμα στις ειδήσεις για διαρροή των θεμάτων? Εκείνες. Φόρεσα μια καμπαρτίνα, τυλίχτηκα ένα σάλι, έβαλα ένα καπέλο και γυαλιά ηλίου - μη με αναγνωρίσει κανείς μαθητής μου- και πήγα να δώσω εξετάσεις. Στην τάξη ήμουν εγώ και κάτι εικοσάχρονα αγοράκια κι εκεί που έπαιρνα ανάσα ανακούφισης πως κανείς δε με ξέρει μπαίνει η επιτηρήτρια. Και σκέφτομαι πως οι αμαρτίες που πληρώνω σε αυτή τη ζωή πρέπει να είναι πάρα πολλές.

Θωρεί με κι ενθουσιάζεται. Ελένη?! Δε θέλω να είμαι κακιά. Και προσπαθώ και δηλαδή να δείξω ευσπλαχνία, κατανόηση κάτι τέλος πάντων. Πώς να το θέσω κομψά. Η επιτηρήτρια ήταν συμμαθήτριά μου και δεν την λες και τέρας ευφυίας, κατ' ακρίβεια ήταν η πιο κουσβισσα της τάξης. [Δεν είμαι στ αλήθεια κακιά! Αυτή ήταν κούσβισσα!]

Ελένη έγραψες? Ειλικρινά ένιωθα πως έπιανε το τσεκούρι κι εδία μου πουπάνω. Σ όλη τη διάρκεια των εξετάσεων φανταζόμουν να πετάω τη ρίγα με τόση δύναμη και να την αποκεφαλίζω. Να αρπάζω το μπουκάλι με το νερό και να της το ρίχνω πάνω στο κεφάλι. Να πετάω μαζί μ΄ όλη την τάξη τα γραπτά και να κάνουμε όργια και η συμμαθήτρια να παρακολουθεί αποσβολωμένη (ομολογώ πως αυτό το σκέφτηκα πιο πολλές φορές από τα προηγούμενα). Τι εφιάλτης ήταν αυτός Θε μου, άσε μου δεν εσταύρωσα άσκηση στα μαθηματικά, μα τι μαθηματικά(?!), έχει 10 χρόνια να δω μπροστά μου κι ετέλειωσα κλασικό και είμαι και φιλολόγα. Και πέφτω και κοιμάμαι και ξυπνώ, άλφα, για να δω στις ειδήσεις πως τα θέματα είχαν διαρρεύσει και βήτα, να διαβάσω αυτό http://silvia-praxitelous.blogspot.com/2010/09/blog-post_22.html .

Μετά μου τραγούδησα περιχαρής.

"γράψ' ένα σύνθημα στο ασανσέρ"

2010-09-06T23:57:00.003+03:00

Αφού εδιάβασα τα σχόλια και τα emails των περασμένων αναρτήσεων [απολογούμαι που δεν απαντώ, μα άμα με παρηγορούν δεν ξέρω τι να λέω κι ευχαριστώ και πάαααρα πολύ για τα emails, πήρα πολλά κι εσυγκινήθηκα ακόμα πιο πολλά, με βοήθησαν πολύ] έκανα ψυχολογικές αναλύσεις ωρών με τους φίλους μου, μίλησα ώρες στα τηλέφωνα, αποφάσισα να πάω σε ψυχολόγο και το ξεαποφάσισα, είδα γενικά κι απόειδα, είπα φτάνει Ελένη μου, δεν πειράζει που είναι Σεπτέμβρης και είσαι πάλι στο πουθενά. Υγεία! Τέρμα η μιζέρια. Κανεί! Ναι? Ναι!

Επίσης επηρεάστηκα πολύ από μια κουβέντα που μου πε η Δέσπω. Άμα, είπε, είσαι μίζερος την εκπέμπεις αυτή την μιζέρια και κυρίως την ελκύεις, γι αυτό πάνε όλα στραβά κι ανάποδα. Ωραία, είπα κι εγώ κι αποφάσισα να σκέφτομαι αισιόδοξα. Η Έλενα επίσης μου είπε πως άμα θέλω κάτι πολύ να σκέφτομαι πάντα πως θα το πετύχω, να μη λέω δλδ αν πετύχω, να λέω θα πετύχω για να παίρνει τα μηνύματα μου το σύμπαν. Ωραία είπα πάλι εγώ κι αποφάσισα να σκέφτομαι και θετικά. Ναι. Υγεία λοιπόν κι όλα θα πάνε καλά. Πολλή ευτυχία λοιπόν έτσι ξαφνικά, άνευ λόγου κι αιτίας.

Επίσης εμένα μου άρεσε ένα αγόρι. Ο Γιάννης. (Το γεγονός ότι χρησιμοποιώ όλων τα αληθινά ονόματα πόσο τρομερό να είναι). Τον είδα πρώτη φορά σε μια γιορτή της δουλειάς. Από μακριά κι απλά σκέφτηκα πόσο τέλειος είναι. Αυτό. Τον ξαναείδα μετά από 2 μήνες στον οργανισμό που δουλεύει, πέρασα έξω από το γραφείο του κι απλά σκέφτηκα πόσο τέλειος είναι. Αυτό. Τρίτη και τελευταία φορά τον είδα πριν λίγο καιρό που μπήκα στο γραφείο του για να κανονίσω κάτι δουλειές με τον προιστάμενο του. Δεν εκατάφερα να κλείσω το στόμα μου. Σκεφτόμουν πόσο τέλειος είναι. Έμεινα καρφωμένη πάνω του, το στόμα μου επίσης έμεινε ανοιχτό, δεν ξέρω αν έτρεχαν και τα σάλια μου πάντως σίγουρα ίδρωσα κι έκανα μουστάκι. Προφανώς ο άνθρωπος αναρωτήθηκε ποιά είναι αυτή που με θωρεί έτσι, γύρισε και με ρώτησε αν είμαι συνάδελφος κι εγώ απάντησα με πολλή καθυστέρηση και τρεμάμενη φωνή πως δεν είμαι (πολύ θα ήθελα για να έπιανα τις λίρες που πιάνει) κι έτσι ιδρωμένη και κατακόκκινη πήρα τα κιτάπια μου κι επέστρεψα στην δουλειά μου. Κι έκανα μετά ένα τεράστιο αγώνα και πάνω από όλα ρεζίλικο αγώνα να μάθω ποιός είναι, πώς τον λένε επιτέλους, διότι σύμφωνα με τις θεωρίες της Έλενας (επιμένω να χρησιμοποιώ τα πραγματικά ονόματα όμως) πρέπει οι στόχοι να είναι συγκεκριμένοι, να ξέρεις ακριβώς τι θες, δεν πρέπει να λες, λέει, θέλω δουλειά, πρέπει να λες θέλω αυτήν την συγκεκριμένη δουλειά. Ναι? Ναι!

Σήμερα, έπρεπε να πάω στον οργανισμό που δουλεύει ο Γιάννης. Ξύπνησα το πρωί, εντύθηκα, εστολίστηκα, έβαλα το δωδεκάποντο, καθυστέρησα και μισή ώρα να πάω δουλειά λόγω του στολίσματος κι όλα αυτά, επαναλαμβάνω γιατί ήξερα πως θα πήγαινα στη δουλειά του Γιάννη. Η οποία δουλειά του Γιάννη μπορεί να εργοδοτεί και πάνω από 500 άτομα και τον Γιάννη επίσης έμαθα πως τον εμετάθεσαν σε άλλο τμήμα που έγώ πια δεν υπάρχει καμία περίπτωση να συνεργαστώ, μα επήγαινα με βαθιά την πεποίθηση ότι θα έβλεπα τον Γιάννη. Του πούστη, σκεφτόμουν, στις ταινίες μέσα σε ολόκληρη Νέα Υόρκη και πέφτει ο ένας πάνω στον άλλο κι εδώ ένας οργανισμός και δε θα τον δω κι έχω και την φιλοσοφία σύμμαχο και το σύμπαν και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο που δε συμμαζεύεται. Θα έβλεπα τον Γιάννη!

Και τα είδα όλα. Εκτός από τον Γιάννη. Βεβαίως-βεβαίως.

Ένας σιχαμερός, λοιπόν κύριος μου την έπεσε κανονικότατα, ο οποίος μπορούσε να ήταν παπάς μου. Εσυνέβαινε και δεν μπορούσα να το πιστέψω, δεν μπορούσα να καταλάβω πως εμπορούσε να το διανοηθεί ο γιαξ, ο αηδίας, δεν επίστευα στα αυτιά μου κι εγώ να ντρέπουμαι και να μην μπορώ να πω κάτι, όχι εμπορούσα αλλά hello είμαι εγώ, εγώ ποτέ δε μιλώ, απλά χαζογελώ, δεν μπορείς να φανταστείς πόσο ανακατευτήκαν τα στομάχια μου, με έφερε σε σημείο να του δώσω το τηλέφωνο μου τάχα να με βοηθήσει για κάτι στη δουλειά κι επέμενα δεν χρειάζεται θα τα βρω μόνη μου, όχι πες, πες μου μόλις μάθω να σου πω που είμαι μέσα στα πράματα. Γιαξ! Ήθελα μόνο να εξαφανιστώ. Τι μου έλεγε ο αηδίας!!! Shock.

Εγώ σε ασανσέρ δεν μπαίνω κι επειδή κάτι γινόταν στις σκάλες, λέω θα μπω κι ας κλειστώ εκεί μέσα ώσπου να πεθάνω (όχι δεν είμαι κλινικής μορφής, απλά έχω μερικές φοβίες, κλειστοφοβία, σκοταδοφοβία κι άλλες βέβαια και μερικές εμμονές που δεν είναι της ώρας), απλά όμως ήθελα να εξαφανιστώ. Και στέκομαι μπροστά στο ασανσέρ και δεν βρίσκω το κουμπί να το καλέσω. Λέω δεν γίνεται κάπου εδώ θα ναι. Σκανάρω όλο τον τοίχο, ξεκινώ από πάνω προς τα κάτω, σιγά-σιγά, πουθενά δεν βλέπω το κουμπί που καλείς το ασανσερ. Ορκίζομαι δεν υπήρχε πουθενά το κουμπί. Ορκίζομαι! Και τόσο ήθελα να εξαφανιστώ που περνούσε ένας νεαρός και του έκανα την κορυφαία ερώτηση." Ε. Αυτό δεν είναι ασανσέρ? "Ναι?!" "Εεεε. Και πώς το καλείς?" Ορκίζομαι, έκανα τέτοια ερώτηση. Και ήρθε και μου επάτησε το κουμπί, που ξαφνικά ήταν πάνω στον τοίχο και γιατί δεν το έβλεπα, ας μου πει κάποιος γιατί δεν το έβλεπα κι εξαφανίστηκε ο άνθρωπος κι ούτε που θέλω να ξέρω τι εσκέφτηκε για μένα.

Επέστρεψα στη δουλειά μου σοκαρισμένη, είπα ξανά τον πόνο μου, που τελειωμό δεν έχει - μα βλέπεις προσπαθώ- νευρίασαν εκεί πέρα και θα πάρουν τηλέφωνο αύριο για παράπονο κι εγώ δε θέλω τίποτε άλλο, ούτε το Γιάννη θέλω, ούτε κανέναν άλλο. Γιαξ! Γιαξ όμως!

Μπαμ

2010-08-28T14:44:00.001+03:00

Το κακό με το να είσαι άθρησκος είναι πως μέσα σου ξέρεις πως αυτοί που πρέπει να πληρώσουν για όσα κακά έχουν κάνει δε θα τιμωρηθούν ποτέ. Κι εσύ μένεις έτσι. Ανεξιλέωτος. Αυτό είναι που προσπαθώ να αποδεχτώ αυτές τις μέρες. Πονάει. Μα τα πράγματα έτσι έχουν. Έτσι μου δείχνουν τέλος πάντων.

Και το χειρότερο. Δεν έχουνε συνείδηση. Όχι οι άθρησκοι, αυτοί που πρέπει να πληρώσουν. Γιατί εντάξει, να μείνεις ατιμώρητος, μέσα σου είσαι ήσυχος? Πώς κοιμάσαι τα βράδια? Είσαι ήσυχος?

Πολλά περιμένω μάλλον από τους ανθρώπους.

Σήμερα ξύπνησα με μάτια πρησμένα τόσο που δύσκολα μπορώ να τα κρατήσω ανοιχτά. Και το κεφάλι μου πονάει τόσο που νομίζω θα εκραγεί. Θα κάνει μπαμ. Χαμόγελο. Κοιμήθηκα λίγο. Γύρισα 5 το ξημέρωμα. Έβγαλα σανδάλια, σωριάστηκα στο κρεβάτι έτσι ντυμένη και βαμμένη κι έβαλα τα κλάματα. Τέτοιες στιγμές είναι που θέλω να πεθάνω και κάνω μακάβριες σκέψεις και τέτοιες στιγμές κλαίω τόσο πολύ που δεν μπορώ να αναπνεύσω και νοιώθω να πνίγομαι και τέτοιες στιγμές μετά φοβάμαι τόσο πολύ που δε θέλω τίποτε άλλο παρά μόνο να ανασαίνω.

Η μουσική σταμάτησε, τα φώτα άνοιξαν, οι σερβιτόροι βιαστικά μάζευαν τα ποτήρια από τις φωσφοριζέ γλάστρες, ο κόσμος εξαφανίστηκε. Κι εμείς μείναμε βουβές κι ακίνητες. Να φυσάμε καπνούς τα όνειρά μας. Από το ταβάνι κρέμονται παπαρούνες. Χαμόγελο.

Αρνούμαι να αποδεχτώ το μη νόημα.

Δεκαπενταύγουστος

2010-08-15T21:07:00.001+03:00

Από το δωμάτιο στην κουζίνα κι από την κουζίνα στη βεράντα. Ξυπόλητη. Δεκαπενταύγουστος. Τα μάρμαρα καίνε. Έχω ξεμείνει στο χωρίο. Κι ο σκύλος με τρέχει από πίσω. Από το δωμάτιο στην κουζίνα κι από την κουζίνα στη βεράντα. Έχω κάνει πεντικιούρ κι έχω βάλει μάσκα ευκαλύπτου στο πρόσωπο. Μαγείρεψα κι έπλυνα. Διάβασα όλο το Όμικρον του Σεπτέμβρη. Δεν αντάλλαξα κουβέντα με κανένα. Δεκαπενταύγουστος. Έφυγαν όλοι διακοπές κι έμεινα μόνη στο χωριό.

Ανοίγω παντζούρια και μια καυτή αύρα μπαίνει στο δωμάτιο, το δωμάτιο που ώρες πάγωνα. Σκέφτομαι πως δεν έχω λεφτά ούτε για να πεταχτώ στο περίπτερο. Και σκέφτομαι ξανά πως την ζωή δεν είναι έτσι που την ονειρεύτηκα. Μα σκέφτομαι πάλι πως δεν πειράζει. Γιατί σκέφτομαι πως θεωρητικά βρήκα λύση. Η λύση είναι κι ο στόχος που πρέπει να επιτευχθεί. Ξαναδιαβάζω την πρόταση. Αυτό είναι και το λάθος μου, χρησιμοποιώ παθητικούς χρόνους λες και φοβάμαι την ενέργεια. Δεν είναι μόνος του ο στόχος να επιτευχθεί. Εγώ πρέπει να τον επιτύχω. Οι σφυγμοί μου ανεβαίνουν, σήμερα θα εξατμιστώ.

Βγήκα να ποτίσω το χωράφι. Μάζεψα σύκα. Τα βράδια στ΄ αλήθεια δεν μπορώ να κοιμηθώ. Ξαπλώνω μπρούμυτα κι ακούω την καρδιά μου να χτυπά. Το κρεβάτι τρίζει στον ρυθμό της. Με έχει ξετρελάνει αυτή η απόφαση.
Νιώθω παράταιρη. Με το λουλουδάτο φόρεμα και το καρπουζί χρώμα στα νύχια να ποτίζω πιπεριές και ντοματιές.
Του έστειλα ευχές με μήνυμα. Γέμισα λάσπες. Γυρνώ το λάστιχο πάνω μου, μύρισε χώμα. Απάντηση. Αγάπη μου.. Νευριάζω. Δεν είμαι αγάπη κανενός. Ποτέ δεν ήμουν. Κι ούτε που με νοιάζει. Δεν συμπεριέλαβα κανέναν στο πρόγραμμα.

Δεκαπενταύγουστος, έχει νυχτώσει κι είναι ωραία. Αν δεν με τσιμπούσαν και τα κουνούπια θα ταν πιο ωραία. Δεν έχω κάτι για να περάσω το βράδυ κι έλεγα να γράφω ώσπου να με πονέσουν τα δάχτυλα. Μα μ' έχουν κατατσιμπήσει τα κουνούπια. Σταματώ για να ξυστώ.

Τεντωμένο σχοινί

2010-08-10T15:11:00.000+03:00

Το μαγαζί το κλείσαμε όπως καταλάβατε λόγω απόγνωσης. Κλειδωθήκαμε στο σπίτι μέρες, κλάψαμε τη μοίρα μας, κάναμε πλούσιο το ντιβιντά της γειτονιάς, είδαμε ότι είχε το κατάστημα σε δράμα, σπαράξαμε από τη συμπόνια για τα κακά που περνούσαν οι σταρ, τραγουδήσαμε με όλη τη δύναμη της φωνής μας ψυχοπονιάρικα τραγούδια, χτυπήσαμε το κεφάλι μας στον τοίχο, αναρωτηθήκαμε τι αμαρτίες πληρώνουμε, απορήσαμε γιατί όλων ο τροχός γυρίζει κι εμάς έμεινε με σκασμένο λάστιχο να μας πατά, είδαμε κι απoείδαμε κι είπαμε να σηκωθούμε.

Δεν είναι ξέρεις να σε βοηθήσει άλλος να σηκωθείς. Ή που θα πάρεις την απόφαση εσύ, θα βρεις τη δύναμη, δεν ξέρω κι εγώ από πού και θα πεις ξαναπροσπαθούμε. Και ξαναπροσπαθούμε. Απλά είναι τόσες οι φορές πια, που ξαναπροσπαθείς χωρίς όμως στην πραγματικότητα να ελπίζεις. Συνήθισες κιόλας την αποτυχία κι η επιτυχία σου ναι ξένη. Είσαι σχεδόν σίγουρος πως απλά θα κάνεις μια μικρή απόσταση σερνόμενος προτού ξανά να πέσεις. Αλλά και τι να κάνεις, να τα παρατήσεις δε σου πάει κι έτσι να μας ξανά στον αγώνα.

Μα να σου πω και την αλήθεια. Άμα βλέπεις πως το πράμα είναι αδιέξοδο, άλλαξε και στόχους. Άλλαξε προσανατολισμό. Αυτό πήρα απόφαση να κάνω. Τα σχεδίασα όλα ξανά από την αρχή, έβγαλα πρόγραμμα και θα το ακολουθήσω. Μα στο λέω. Αν δεν πετύχει πάλι, θα κρεμαστώ. Μετά να ξέρεις να πάρεις το φίλο μου το Χρήστο να με ξεκρεμάσει. Το χει ξανακάνει. Ξέρει.

La hora de la verdad

2010-07-28T19:32:00.002+03:00

Σήμερα συμπληρώνω 100 αναρτήσεις και 2 χρόνια παρουσίας στον μπλοκόκοσμο.

Δε θα κάνω κανένα επετειακό λόγο (μην μου ανησυχείς), ούτε καμιά αναδρομή, ούτε κανένα μέτρημα τι πήρα, τι έδωσα. Θα σου πω μόνο πως τώρα τελευταία νοιώθω πως δεν μπορώ να εκφραστώ όπως θέλω. Να πω αυτά που πραγματικά νοιώθω, να κλαφτώ (γιατί τι άλλο θα έκανα) γι αυτά που πραγματικά με απασχολούν.

Δεν ξέρω τι έφταιξε στην πορεία. Ίσως επειδή γνωρίστηκα με καναδυό μπλόκερς, ίσως γιατί οι φίλοι μου ξέρουν και διαβάζουν, ίσως άλλαξε η ανάγκη, δεν ξέρω. Ξέρω μόνο πως αυτές τις μέρες έχω την ανάγκη να σου πω πόσο χάλια είμαι και σκέφτομαι που θα σου φανεί μίζερο. Κατακαλόκαιρο. Και δεν πάει. Ούτε μένα μου πάει. Δεν είναι πως κάθομαι και το σκέφτομαι, ούτε το συζητώ, ούτε το αναλύω. Μα το βλέπω.

La hora de la verdad. Στη ζωή μου ολάκαιρη όταν έπεφτα σε καταθλίψεις το έριχνα στα ντιβιντι. Τη χρονιά που έζησα στο Newcastle, τους μήνες του πένθους μου και τώρα τελευταία... δυσκολεύομαι να βρω ταινία που δεν είδα. Δεν είναι πως το σκέφτομαι, πως το αναλύω ή το συζητώ. Μα να, είναι που δεν βρίσκω ταινίες για να δω.

La hora de la verdad. Όπως ακριβώς την ονομάζουν οι Ισπανοί ταυρομάχοι την στιγμή εκείνη της αλήθειας που κοιτάζονται με τον ερεθισμένο ταύρο κατάματα.

La hora de la verdad. Στη ζωή μου ολόκληρη ό,τι πρόσμενα δεν ήρθε και δεν πέρασε. Όπως ακριβώς το είπε ο Theodore Roethke.

La hora de la verdad.

Αυτό που διαβάζεις, δεν είμαι εγώ.

Ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος

2010-07-21T09:25:00.001+03:00

Μ' αρέσουν οι παράξενοι άνθρωποι. Τους βρίσκω εξαιρετικά γοητευτικούς. Αυτούς που μιλούν λίγο κι έχουν αυτό το βλέμμα που σε ξεγυμνώνει. Αυτούς που είναι τόσο κλειστοί και δεν καταλαβαίνεις ποτέ τι σκέφτονται. Σπάνιοι άνθρωποι.

Τέτοιος ήταν κι αυτός. Συν ότι ήταν και όμορφος. Κοινή παραδοχή. Κι αυτό με παλάβωσε.

-Είσαι μυστήριος του έλεγα. -Είμαι. Παραδεχόταν. -Και όμορφος. -Είμαι. Και χαμογελούσε.

Στην πρώτη συνάντηση μιλούσα μόνο εγώ. Σκέψου μόνο πως εγώ στη ζωή μου δε μιλώ. Καλά για να εκφράσω συναισθήματα ούτε λόγος. Μα κάποιος έπρεπε να έλεγε κάτι αν δε θέλαμε να την βγάζαμε στα μουγκά. Αυτός άπλωσε στην καρέκλα και με κάρφωσε στα μάτια. Με αναίδεια. Κι εγώ πάλι παλαβωμένη, κοίταζα δεξιά και αριστερά κι έλεγα αερολογίες μήπως σπάσω τους πάγους.

-Γιατί κοιτάς αλλού? ρώτησε με θράσος, επιβεβαιώνοντας την υποψία που είχα πως μόνη μου μιλούσα και μόνη μου τα άκουγα. -Δεν κοιτώ αλλού. -Κοιτάς αλλού! Σε κοιτώ στα μάτια κι εσύ κοιτάς αλλού. -Απλά νοιώθω αμήχανα. -Απλά δεν το αντέχεις!

Έτσι μιλούσε. Κοφτά. Δεν έλεγε ποτέ τίποτα παραπάνω. Δεν έλεγε ποτέ τίποτα κατακρίβεια.

Και ρωτούσαν όλοι κι εγώ δεν είχα απαντήσεις. Πώς γίνεται να μην ξέρεις τι συμβαίνει. Δεν καταλαβαίνω. Σοβαρά. Δε μιλά κι εγώ δεν μπορώ να καταλάβω. Και τα ελάχιστα που λέει αμφισβητώ αν είναι αλήθεια. Και τότε τι κάνεις μαζί του? Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο πως άμα τον ακούω πεταρίζω σαν παιδάκι κι άμα μου λέει να βρεθούμε τα παρατάω όλα, μα όλα και τρέχω σαν την τρελή κι άμα είμαι μαζί του ξέρω πως θέλω να είμαι εκεί και πουθενά αλλού.

Κανείς δεν είναι πρόθυμος να καταλάβει. Κι ακολουθεί το κήρυγμα. Και δεν έχει μέλλον και δεν έχεις να κερδίσεις τίποτα και χάνεις χρόνο από τη ζωή σου για επιπολαιότητες και δεν αντιλαμβάνεσαι πως απλά παίζει και πόσο τους απογοήτευσα και δεν το περίμεναν ποτέ από μένα και και και...

Και η ειρωνεία. Η μόνη που δεν είπε τίποτα κι απλά χαμογέλασε συγκαταβατικά ήταν η ξαδέρφη μου, που πέρσι έκανε τα ίδια κι εγώ απλά παπαγάλιζα το πιο πάνω κήρυγμα αρνούμενη να αποδεχτώ την παρόμοια κατάσταση.

Θεέ μου. Ό,τι κορόιδεψα σε αυτή την ζωή το λούστηκα. Θεαματικά.

Την περασμένη βδομάδα πήγα σπίτι του. Δεν ήταν η πρώτη φορά, αλλά πρώτη φορά παρατήρησα τα βιβλία στην βιβλιοθήκη του. Ήταν όλα ψυχιατρικής. Ήταν κι ένα του Μικελλίδη. -Διαβάζεις Μικελλίδη? Ρώτησα. -Είναι τέλειος ο Μικελλίδης είπε. -Ναι είναι τέλειος συμφώνησα, μόνο που νομίζει πως τα χάπια είναι κουφετούες. -Μα είναι για να μας κάνουν καλά..

Αργότερα. Ψάχνοντας μια πετσέτα ανοίγω ένα συρτάρι κι ανάμεσα στις στοίβες των πετσετών αντίκρισα.. κρυμμένο ένα... τσεκούρι. Νομίζω δεν έχω τρομάξει περισσότερο στη ζωή μου. Δεν είπα τίποτα.

Μπήκα στο μπάνιο και το μυαλό μου έπαιζε εκείνη την σκηνή από το Ψυχώ που έκανε μια γυναίκα μπάνιο και της επιτέθηκε μια φιγούρα με μαχαίρι, αλλά αντί για μαχαίρι έβλεπα τσεκούρι.

Τρόμαξα. Τα συνέδεα όλα και τρόμαζα ακόμα περισσότερο. Γιατί ήταν κι άλλα. Γιατί είναι πάντα κι άλλα κι όλα μπροστά στα μάτια μου κι εγώ δεν τα βλέπω. Γιατί δεν τα βλέπω? Και πάντα με απογοητεύω. Ποτέ οι άλλοι. Εγώ.

Πήγα βρήκα τις φιλενάδες μου έξω. Χάπια και κρυμμένο τσεκούρι.. Φέρνουν σφηνάκια. Στο τρίτο έγινα ντέφι. Τρεις ήταν και οι πρώην (ραντεβού μη φανταστείς κάτι παραπάνω) που ήταν εκεί με τα κορίτσια τους όλο γλύκες εκείνο το βράδυ. Μου κάνετε πλάκα έτσι? Κατέβασα κι άλλα σφηνάκια.

Μέχρι τις δύο το πρωί είχα γελάσει τόσο πολύ και χορέψει τόσο πολύ που ένιωθα πραγματικά ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου.

Σκέψεις της παραλίας

2010-07-13T17:48:00.000+03:00

-Πόσο όμορφη είναι η νέα γενιά! Και τα αγόρια και τα κορίτσια.

-Πόσο stylish είναι η νέα γενιά. Κανονική πασαρέλα.

-Τα νέα κορίτσια τίποτα δεν τρώνε? Πώς είναι όλες τόσο αδύνατες! Κανονική πασαρέλα.

-Πρέπει να ξεκινήσω γυμναστήριο.

-Παναγία μου, τι κυτταρίτιδα έχει αυτή! Είμαι κι εγώ έτσι?

-Πρέπει να ξεκινήσω γυμναστήριο.

-Αυτής το βυζί είναι σιλικόνη. Καθόλου άσχημο.

-Μια μέρα θα βάλω κι εγώ σιλικόνη και θα κάθομαι κάτω από τον ήλιο, καλή ώρα, εγώ και τα βυζιά μου και θα λιαζόμαστε. Να φυλάξω λεφτά για σιλικόνη.

-Κάποιος να κάνει αυτό το μωρό να σωπάσει. Με ποιά λογική φέρνουν τα βρέφη στην παραλία?

-Ας μου πει κάποιος έναν λόγο που αυτός εκεί είναι με αυτήν. Είναι τυφλός ο κόσμος!

-Πες μου πως δεν φεύγουν αυτοί κι αφήνουν εδώ όλα τους τα σκουπίδια. Ει κύριος!

-Πες μου πως έχω μεγαλύτερο βυζί από αυτήν.

-Πες μου πως έχω μικρότερο κώλο από αυτήν.

-Παναγία μου, γιατί σε αυτό το σημείο έχω τρίχες? Α ρε Αυγούστα όλο μιλάς και να τα αποτελέσματα.

-Είμαι η πιο άσπρη της παραλίας? Είμαι η πιο άσπρη της παραλίας.

-Με εκνευρίζει να βλέπω γυναίκες να παίζουν ρακέτες στην παραλία

-Λατρεύω να βλέπω άντρες να παίζουν ρακέτες στην παραλία

-Ειλικρινά όμως έτσι και έρθει το μπαλάκι τους πάνω μου θα τους το δώσω να το φάνε.

-Τι τέλειο το μαγιό της αυτής, από πού να το πήρε?

-Μα κοίτα τι σώμα έχει αυτός, πόσες ώρες να λιώνει στο γυμναστήριο?

-Πρέπει να ξεκινήσω γυμναστήριο.

-Ευτυχώς που έφερα αυτά τα σαντουιτσάκια μαζί μου, με έσωσαν.

-Δεν υπάρχει τίποτε άλλο να φάω? Η θάλασσα μου ανοίγει την όρεξη.

-Πρέπει να ξεκινήσω γυμναστήριο.

-Γιατί τουλάχιστον δεν κοκκινίζω ομοιόμορφα? Γέμισα κόκκινες τάτσες!

-Τελικά η Σώτη (Τριανταφύλλου) αποδεικνύεται η καλύτερη παρέα για την παραλία.

-Μισό να γυρίσω από την άλλη.

-Είναι ανάγκη όταν περπατάνε να μου πετάνε όλη την άμμο? Πρόσεχε αγόρι μου.

-Να σε τι χρειάζεται ο γκόμενος, να σε αλείβει αντηλιακό και να τρέχει να σου φέρνει χυμούς κάθε που διψάς. Τώρα τα κάνω όλα μόνη μου.

-Να πάω για βουτιά? Πάω για βουτιά.

"Το καλοκαίρι μου"

2010-07-02T12:37:00.000+03:00

Μόνο σ΄εμένα φαίνεται διαφορετικό αυτό το καλοκαίρι? Σαν να μην είναι καλοκαίρι. Είναι δηλαδής καλοκαίρι, αλλά δεν είναι καλοκαίρι καλοκαίρι. Είναι καλοκαίρι λιγο καλοκαίρι. Ναι. Τα βράδια στα μπαρ της πόλης κρυώνω. Πώς να απολαύσω τις παγωμένες μπύρες μου έτσι? Και τις μέρες δηλαδή κρυώνω. Όχι γιατί κάνει κρύο αλλά γιατί κάνει κλιματιστικό κι εγώ δεν το αντέχω το κλιματιστικό. Ναι. Κι αυτή την στιγμή κρυώνω. Παλιοκλιματιστικό! Στο σπίτι δεν το χρησιμοποιώ ποτέ. Αντιθέτως έχω μια αγάπη στους ανεμιστήρες. Αυτοί με δροσίζουν. Αυτοί μου διώχνουν και τα κουνούπια το βράδυ. Και αυτοί μου κάνουν και το μικρόφωνο. Ναι. Μ' αρέσει να τραγουδώ μπροστά από τους ανεμιστήρες. Να ακούω τη φωνή μου να σπάζει "μπανάααακι μανάαααακι, μπανάαααακι μανάαααακι, κουράαααγιο και τελειώωωωωνουν τα παλούυυυκια μανάαααακι". Ναι. Τραγουδώ αισιόδοξα τραγούδια. Μα απορώ πού το χει δει δηλαδής ο στιχουργός πώς τελειώνουν τα παλούκια? Εγώ το μόνο που βλέπω είναι ματαιότητα. Και το μόνο που νιώθω είναι έλλειψη ενδιαφέροντος. Για οτιδήποτε. Ίσως αυτό να ναι τελικά το καλοκαίρι. Όλα ράθυμα. Νωθρά. Άσκοπα. Όλα τίποτα.

Φίλε, δεν την παλεύω μία.

Ας πιούμε

2010-06-22T23:03:00.010+03:00

Χτύπησα με δύναμη την πόρτα κι έφυγα. Να πάει στο διάολο του είπα. Κι αυτός και όλοι οι άλλοι. Που μου γέμισαν τον έρωτα σταυρούς. Από κάπου το ξεσήκωσα αυτό. Δεν ξέρω ακριβώς, αλλά κάπου το διάβασα. Ταίριαζε και το είπα. Μα και να μην ταίριαζε πάλι θα το έλεγα. Σάμπως κι αυτά που έλεγε αυτός ταίριαζαν. Δεν έβγαζα νόημα. Είμαι σίγουρη πως ούτε αυτός. Δεν ξέρεις τι θέλεις. Έλεγα. Κι αυτός φώναζε τις ασυναρτησίες του. Κόκκινος από τη σύγχυση, κάπνιζε με τόσο νεύρο και σκεφτόμουν "τώρα θα με δείρει, τώρα θα με δείρει". Σιγά μην με έδερνε. Μια πρόταση με νόημα δεν κατάφερε να πει και θα με έδερνε. Στεκόταν ολόγυμνος και έκανε χειρονομίες με τα χέρια του, έπιανε το κεφάλι του και μιλούσε, μιλούσε, μιλούσε.

Δεν βγάζουν νόημα αυτά που λες. Δεν ξέρεις τι θέλεις και να πας στο διάολο. Κι εσύ κι όλοι οι άλλοι. Που μου γεμίσατε τον έρωτα σταυρούς. Έκλεισα την πόρτα κι έφυγα.

Περίμενα να ανοίξει την πόρτα και να τρέξει πίσω μου έτσι γυμνός όπως ήταν και να μου φωνάζει γύρνα πίσω, ξέχνα τα όλα, μα δεν έτρεξε. Μπήκα στο αυτοκίνητο και ξεκίνησα για το χωριό. Περίμενα να μου τηλεφωνήσει και να μου πει, πρόσεχε στο δρόμο, ξέχνα τα όλα και ηρέμησε, μα δεν πήρε. Εφτασα στο χωριό και ξάπλωσα, περίμενα να μου έστελνε ένα μήνυμα να μου πει δεν μπορώ να κοιμηθώ, ήταν ένα λάθος, ας το ξεχάσουμε, δεν έστειλε. Σιγά μην έστελνε.
Σουρρεάλ.

Δεν είχα σκοπό να γράψω γι αυτό. Για τίποτα δεν είχα στην πραγματικότητα σκοπό να γράψω. Απλά μπήκα να δω το προφίλ μου. Ήθελα να δω κάπου γραμμένη τη νέα μου ηλικία. Άλλαξε σήμερα. Άλλη μια αφορμή να πιώ. Θα κάτσω κάτω από τα αστέρια, δίπλα στην πισίνα. Τι εννοείς ποιά πισίνα? Και θα πιω ότι υπάρχει στην κάβα. Τι εννοείς ποιά κάβα? Πάω να ξεκινήσω. Έλα κι εσύ ;)

Orgasm

2010-06-11T11:59:00.017+03:00

Αϋπνίες. Στριφογυρίζω. Αφορμή να με αντιμετωπίσω. Παλιά τέτοιες ώρες ονειρευόμουν. Μετά ήταν η συντριβή της πίστης. Η κατακρήμνιση των σχεδίων. Και το έκοψα. Και τώρα είμαι απλά ρεαλίστρια. Μετρώ τη ζωή μου. Κλείνω τα μάτια.

Δεν έχω δουλειά, δεν έχω λεφτά, δεν έχω σπίτι, δεν έχω άντρα, δεν έχω δουλειά, δεν έχω λεφτά, δεν έχω σπίτι, δεν έχω άντρα, δεν έχω δουλειά, δεν έχω λεφτά, δεν έχω σπίτι, δεν έχω άντρα, δεν έχω δουλειά, δεν έχω λεφτά, δεν έχω σπίτι, δεν έχω άντρα, δεν έχω δουλειά, δεν έχω λεφτά, δεν έχω σπίτι, δεν έχω άντρα, δεν έχω δουλειά, δεν έχω λεφτά, δεν έχω σπίτι, δεν έχω άντρα, δεν έχω δουλειά, δεν έχω λεφτά, δεν έχω σπίτι, δεν έχω άντρα, δεν έχω δουλειά, δεν έχω λεφτά, δεν έχω σπίτι, δεν έχω άντρα, δεν έχω δουλειά, δεν έχω λεφτά, δεν έχω σπίτι, δεν έχω άντρα...α..α..

Κι ύστερα κοιμάμαι βαθιά.

"Βυθισμένες Άγκυρες"

2010-06-02T19:40:00.000+03:00

Αν μη τι άλλο μετά από τόσες φορές που το πέρασες έμαθες να το αντιμετωπίζεις.
Με δύναμη. Με απάθεια καλύτερα.
Έμαθες να χάνεις. Έτσι όπως έπρεπε εξ αρχής.
Καταλαβαίνεις τι πάει να γίνει πριν γίνει.
Και είσαι ήδη έτοιμη. Τόσο έτοιμη που κάνεις τον άλλο να απορεί. Είσαι τόσο αναίσθητη?
Πού να ξερε.
Καλύτερα που δεν ξέρει. Έχει γοητεία το μυστήριο.
Κάνεις χίλιες άλλες δουλειές. Να παραπλανήσεις. Να παραπλανηθείς.
Αλλάζεις νευρικά τα κανάλια. Παρακαλάς να βρεις κάτι να σ αρέσει. Διαβάζεις τα περιοδικά του Ιούνη και λίγο Νησί που ξεκίνησες.
Έχεις και υποχρεώσεις. Να ταίσεις το ψάρι, να βολτάρεις τον σκύλο, να πας από δω, να πας από κει. Και κανα τηλεφώνημα.
Το έμαθες καλά πια. Ότι κι αν κάνεις. Όλα θα πάρουν την πορεία που τους γράφτηκε.
Γι αυτό και δεν κάνεις τίποτα.
Ίσως καμιά φορά κανένα όνειρο. Πώς κάποτε κάποιος θα αγαπήσει και σένα.
Και σκάνε τότε βεγγαλικά μέσα στο κεφάλι σου. Να γειωθείς.
Σάμπως και στο τέλος δε θα ακούσεις πάλι τα ίδια, πόσο σπάνια είσαι και πόσο καλή που σου αξίζει το καλύτερο, που δεν θα είναι όμως αυτός, αλλά θα σου ευχηθεί με όλη του την καρδιά να το βρεις.
Θα σου τονίσει πόσο το αξίζεις βεβαίως.
Δύο χρόνια τώρα.

"...τον Μάη θα καυλώσω..."

2010-05-31T14:04:00.000+03:00

Αν έπρεπε να φτιάξω μία λίστα με τους καλύτερους μήνες της ζωής μου, αυτός ο Μάιος θα έπαιρνε σίγουρα μια από τις πρώτες θέσεις.

Κι έτσι μ ένα ηλίθιο χαμόγελο και κολλημένο στο μυαλό μου ένα στιχάκι από σύνθημα της ομόνοιας, (αυτό μου κόλλησε στο μυαλό, τι να κάνουμε τώρα) άλλαξα ό,τι μεταφορικό μέσο συνάντησα μπροστά μου -τρένο, λεωφορείο, τραμ, αεροπλάνο, αυτοκίνητο- πέρασα τρείς χώρες και σκέφτηκα με αγαλλίαση πολλές φορές πόσο στ αλήθεια όμορφος ήταν αυτός ο Μάης.

Που τα χε όλα. Και χαρά και πανηγύρια κι έρωτα κι απογοήτευση και νέες εμπειρίες και ταξίδια και δημιουργία και διασκέδαση.

Μέσα στις αμέτρητες σκέψεις που έκανα όλες αυτές τις ώρες που ταξίδευα, ήταν και τι να έγραφα για να μου μείνει στο μπλοκ.

Για το αγόρι του Μάη, για τη Θεσσαλονίκη, για τη Σόφια, για την αγαπημένη μου που έγινε μάνα, το χενς πάρτυ κι άλλα, πολλά άλλα, που έγιναν αυτό το μήνα.

Μα όταν έφτασα στο χωριό και είχα την καλύτερη υποδοχή, όλοι έλειπαν από το σπίτι και με καλωσόρισε -περιέργως γιατί ποτέ δε με χώνεψε αυτό το σκυλί- με τρελά χάδια το Μπουμπούκι-, είδα σε περίοπτη θέση μια πλακέτα, καινούριο απόκτημα του σπιτιού.

Τιμής Ένεκεν

Στον Έφεδρο Τεθωρακισμένο

(το όνομα του παπάκη μου)

της 21 Ε.Αν- Σειράς 1973Β'

Για την Ηρωική Συμμετοχή του στην Αντιμετώπιση

της Τούρκικης Εισβολής,

τον Ιούλιο και Αύγουστο του 1974.

Και πώς μετά να έγραφα κάτι άλλο. Που μου σηκώνεται η τρίχα κάθε που την αντικρίζω.

Σόφια

2010-05-26T12:56:00.000+03:00

Επιστρέφω την Παρασκευή.

Sex and the village

2010-05-16T19:20:00.000+03:00

Αυτός ναι. Ο τέλειος τίτλος για να περιγράψει τη ζωή μου τον τελευταίο καιρό. Βέβαια village δεν πολύ είχε, ούτε οτιδήποτε άλλο βουκολικό να πεις είχε εκτός από μένα βεβαίως-βεβαίως, που είμαι μια χωριατοπούλα, που πάλι χωριατοπούλα εμένα δε με λες. Λες να με λες? Όχι γιατί αν είναι να με πεις θα θιχτώ.

Έτσι βρίζω τους μαθητές μου. Με διευκρινίσεις όμως πάντα. "Είστε χωριάτες και δεν εννοώ στην καταγωγή γιατί εγώ είμαι από τα Ακρουδάλια." Που δεν είμαι βέβαια από τα Ακρουδάλια και ούτε που ξέρω που είναι αυτά τα Ακρουδάλια κι ούτε αν υπάρχουν καν ξέρω αυτά τα Ακρουδάλια, το google πάντως δε μου τα βγάζει, αλλά εγώ έτσι λέω και να μην τους νοιάζει.

Γιατί τους νοιάζει άμα συνεχίζουν να μου σπάνε τα νεύρα και τους λέω πως θα δέσω τα βυζιά μου κόμπο? Πώς να δέσω τα βυζιά μου κόμπο, που ναι το βυζί μικρό. Φτωχά ελέη, άδικη κοινωνία, άτιμα γονίδια, ρατσιστή Θεέ, τι να πεις.

Το θέμα είναι οι χωριατοκαταστάσεις. Που ούτε πάλι είμαι σίγουρη αν μπορώ να τις χαρακτηρίσω έτσι και λογικά είναι ανορθόδοξο να τις χαρακτηρίσω έτσι, αλλά τις χαρακτηρίζω έτσι. Χωριατοκαταστάσεις.

Και μετά είναι και το σεξ. Εδώ είναι που κολλάνε οι χωριατοκαταστάσεις. Που δεν έχω όρεξη να συζητήσω εδώ. Πουθενά δεν έχω δηλαδής όρεξη να τις συζητήσω. Και δεν έχω και όρεξη να τις σκεφτώ. Και καμία διάθεση να χαλαστώ για ό,τι έγινε.

Θέλω μόνο να έρθει η Πέμπτη. Το πρωί να δώσουμε Παγκύπριες και το απόγευμα να πάρουμε το αεροπλάνο και να φύγουμε από δω πέρα.

"Μέρες Αδέσποτες"

2010-05-10T20:02:00.000+03:00

Αυτές οι μέρες είναι όμορφες.

Και οι νύχτες το ίδιο.

Έχουν συνοδεία μουσική ethnic jazz, όπως αυτήν που έπαιζαν τα αγόρια χθες βράδυ στο Vinyl.

Έχουν συνοδεία γέλια γάργαρα, όπως αυτά του Μαρτά που καθόταν πίσω μου τις προάλλες στο Sleuth.

Έχουν συνοδεία δεκάδες φωτογραφίες με νύφες όπως αυτές που βγάλαμε, Σάββατο και Κυριακή στολισμένες σαν λατέρνες, ανταλλάσοντας ευχές.

Και στα δικά σας.

Και το τελευταίο τηλεφώνημα με την αγαπημένη μου. Κλείνω βαλίτσα και κάθομαι και περιμένω να με πιάσουν οι πόνοι.

Μου φαίνονται όλα αλλόκοτα. Κι έφτασα να απορώ.

Γιατί τόσο καιρό έδινα σημασία στα ερείπια?

Αυτές οι μέρες είναι όμορφες.

Και οι νύχτες το ίδιο.

Περπατάμε στα πάρκα της πόλης.

Μου λες να ανοίξω τα χέρια, να κλείσω τα μάτια, να νιώσω ελεύθερη.

Αμηχανίες. Και νιώθω ελεύθερη.

Κλείσε τα μάτια και θα σε οδηγώ εγώ, νιώσε μόνο τον αέρα.

Και νιώθω μόνο τον ιδρώτα. Να κυλάει.

Ξάναμμα.

Αλήθεια, γιατί τόσο καιρό έδινα σημασία στα ερείπια?

Οι 15 δικές μου Απριλιάτικες εμμονές

2010-04-29T13:42:00.000+03:00

1. Ο Καβάφης του Θάνου Μικρούτσικου.

2. Ο ανθισμένος κήπος στο σπίτι στο χωριό. Χρώματα, αρώματα, (άσε τα καμώματα).

3. Τα γαλάζια μάτια του γυμναστή που αντικρίζω κάθε απόγευμα.

4. Τα παγωτά του Καλοπέσα. Μαστίχα, Μούρα, Καραμέλα. Όλα! Όλα!

5. Ο "Λονδρέζος ξάδερφος" που με ανακάλυψε στο facebook και οι ώρες που περνούμε στο chat.

6. Οι σαλάτες του Seven Lounge τα μεσημέρια της Παρασκευής κάτω από τον ήλιο.

7. Οι μεσημεριάτικοι καφέδες του Σαββάτου στο Coffee Way με τις αγαπημένες μου.

8. Τα μεσημέρια της Κυριακής στο Aperitivo για την Ομόνοια.

9. Το Ράδιο Αρβύλα και κυρίως τα μπράτσα του Αντώνη Κανάκη (και τα ανέκδοτα του Στάθη).

10. Το Τέσσερις του Παπακαλίατη και ειδικά ο Πάνος Μουζουράκης.

11. Τα vintage φορέματα του Flashback.

12. Το ροζ lipstick της Yves Saint Lauren.

13. Το Fiat 500 που είναι γεμάτη η βιτρίνα της Fiat στην Γρίβα Διγενή. Ειδικά το ροζ!

14. Βόλτες με το αυτοκίνητο τα απογεύματα για να ακούω Τάσο Τρύφωνος και Μαργαρίτα Δρούτσα στο Love radio.

15. Nα βρω ένα άτομο να με κάνει επιτέλους να γελώ.

Το έχω ξαναδεί το έργο

2010-04-23T12:51:00.000+03:00

Όταν είναι Παρασκευή και είσαι χαρούμενος που είναι Παρασκευή κι έρχεσαι δουλειά γιατί είναι Παρασκευή και όχι Κυριακή, μα δεν έχεις τίποτα να κάνεις γιατί είναι Παρασκευή και δουλεύεις εδώ που δουλεύω εγώ όπου η Παρασκευή είναι Κυριακή, τι κάνεις?
Να σου πω εγώ τι κάνεις.
Σκέφτεσαι τα χόμπι σου και ποιά μπορείς να κάνεις στο γραφείο. Να ζωγραφίσεις λοιπόν δεν μπορείς, να πας ποδηλατάδα δεν μπορείς, να κάμεις σμιλί δεν μπορείς, μπορείς όμως να γράψεις στο μπλοκ σου και λες οκ ας γράψω.
Μα έμπνευση δεν έχεις για να γράψεις και κάθεσαι και γράφεις τότε παπαριές. Διότι ξέρεις ήδη καλά από την πείρα των 27 σου χρόνων ότι από το τίποτα οι παπαριές είναι καλύτερες. Γενικά ξέρεις πως οτιδήποτε εκτός από το τίποτα είναι καλύτερο από το τίποτα.
Ακόμα και ο πόνος είναι καλύτερος από το τίποτα. Τουλάχιστον όταν πονάς έχεις έμπνευση να γράψεις. Με το τίποτα τι κάνεις? Τίποτα δεν κάνεις. Κι εσύ έτσι επιλέγεις συνειδητά την παπαριά από το τίποτα.
Κι επίσης είχες βάλει σε εφαρμογή ένα άλλο σχέδιο. Για την έμπνευση. Είχες επιλέξει να εστιάσεις στα γαλάζια του μάτια. Μπας και τα ερωτευτείς. Για την έμπνευση. Και χθες το βράδυ που ξυπνούσες κάθε μια ώρα τα σκεφτόσουν. Και ένιωθες μόνο αγαλλίαση. Που υπάρχουν.
Το ξέρεις το έργο, το χεις δει πολλές φορές και το χεις μπουχτίσει.
Αυτό θα σκέφτεσαι, όταν θα σου πετάει τα μάτια αυτός με τα μακριά μαλιά κι εσύ θα πιέζεσαι να τα κλείσεις για να ονειρευτείς ξανά τα γαλάζια μάτια.

"Πέντε, δέκα, δεκατρείς φωτιές"

2010-04-19T22:39:00.000+03:00

Με τίποτα δεν ξυπνούσα σήμερα. Δευτέρα γάρ εστιν.

Μετά από 40 λεπτά κουδουνίσματος του ξυπνητηριού κατάφερα κι άνοιξα το δεξί μου μάτι.

Κι αντικρίζω ένα ποντικάκι. Ναι. Ένα ποντικάκι. Από αυτά τα γκρίζα, τα χνουδωτά και την ουρίτσα.

Σημειώνω πως έχω τέσσερις βαθμούς μυωπίας και είμαι από εκείνα τα σπαστικά άτομα που κοιμούνται με τα γυαλιά μυωπίας δίπλα τους και ξυπνώντας τείνουν στα τυφλά χέρια και ψαχουλεύουν να τα βρουν.

Δηλαδή δε θωρώ ίντσα χωρίς τεχνητή υποστήριξη.

Το ποντικάκι όμως το είδα.

Γι' αυτό και υποψιάζομαι πως δεν ήταν ποντικάκι. Μικρό, χαριτωμένο, Τόμ και Τζέρικο. Θα ήταν καλοταισμένος γιγάντιος ποντικός.

Και ήταν μέσα στο δωμάτιο μου. Δίπλα από το κρεβάτι μου.

Κι έτσι σηκώθηκα βρίζοντας.

Δε συνεννοούμαστε Θεέ μου.

Χθες βράδυ όταν προσευχόμουν για έναν άντρα με ποντίκια, δεν είναι αυτό που εννοούσα.

Δύο σε ένα τα ήθελα. Βιτάλ Σασούν.

Τι μου τα στέλνεις μόνα τους τα ποντίκια, τι να τα κάνω, τι, τι? Κι έχει από το πρωί που σπάζω το κεφάλι μου αν έχω βάλει εμβόλιο για τύφο.

Μου κάνει πλάκα ο Θεός έτσι. Με τιμωρεί που δεν εκκλησιάστηκα το Πάσχα. Δεν εξηγείται διαφορετικά.

Έβαλα φάκα από το πρωί και είναι άδεια. Κάνει βολτίτσες άρα ακόμα μέσα στο δωμάτιο μου ο Μίκυ.

Κι έφτασε η ώρα που θα πάω κι εγώ για ύπνο. Να θυμηθώ να βάλω σλιπάκι. Θα έχω συγκάτοικο απόψε.

Εντάξει δεν μπορώ να κοιμηθώ ήσυχη...

Κοίτα να δεις τι θα κάνουμε. (Το άσχετο). Επειδή τα Θεία εκεί πάνω δε μου δίνουν πολλή σημασία εμένα, ζητώ χείρα βοηθείας από σένα. Μια προσευχή. Για μένα. Με επιλογές εναλλακτικές. Ό,τι σου είναι πιο εύκολο.

Θες να παρακαλέσεις, -πώς η άλλη φίλησε το βατράχι κι έγινε πρίγκιπας,- να φιλήσω κι εγώ το ποντικάκι και να γίνει πρίγκιπας? Δε σου αρέσει? Να μη γίνει πριγκιπόπουλο το ποντικάκι. Να γίνω εγώ Μίνι Μάους! Δεν πειράζει, ας είναι. Να γίνω ποντικούλα, Μίνι Μάους -και πάλι θα χω φιόγκο στο κεφάλι-. Ε?

Προσευχήσου εσύ στο Θεό για μένα και από μένα ότι θες, που να μου κόβει σχόλια και σου δίνει χρόνια (P).

"Ψάξε για τη γυναίκα μέσα στο φόρεμα"

2010-04-13T17:29:00.000+03:00

Έχω παραλάβει πακετάκι σήμερα από το asos και είμαι χαρούμενη. Τόσο χαρούμενη που μόνο το shopping και το σεξ με άντρα που αγαπώ με κάνουν. Κι επειδή το δεύτερο αμυδρώς το θυμάμαι πια, έχω δώσει στο πρώτο να ανάψει. Γιατί μπορεί να είμαι νευρική, μίζερη, σνομπ, αγάμητη και ιδιότροπη χαζογκόμενα, πάνω από όλα όμως είμαι εξαιρετικά σικ. Και τέτοιες περιόδους σαν αυτές, -ξέρετε που μπαίνει το καλοκαίρι και πρέπει επομένως-, εννοείται-εννοείται, να ανανεωθεί η γκαρνταρόμπα μας, είναι λατρεμένες. Τα θέλω όλα και δε συμφέρω καθόλου. Κι έτσι τα απογεύματά μου τα περνώ, σουλατσάροντας πάνω κάτω στα καταστήματα, ανακατώνοντας sites στο ίντερνετ και μετροφυλλώντας περιοδικά μόδας. Κι όχι κανένα απόγευμα δεν μου πέρασε από το μυαλό πού βαδίζει αυτός ο τόπος, η οικονομική κρίση ή το τεραστίων διαστάσεων δάνειο μου. Εντάξει, κάποιες φορές, για να λέμε την αλήθεια, είναι μια τυψούλα που δειλά κάνει να εμφανιστεί κι ακούει τις απίστευτες φωνάρες μου, "Ξέρεις εσύ ηλίθια τύψη πόσο καιρό έχει να με αγγίξει άντρας, ξέρεις (????) και θες να εμφανιστείς!!!!" Σκάζει η τυψούλα και βγαίνει ωραιότατα η βίζα μου χαμογελαστή.

Θα κάνω αναφορά στη μόδα λοιπόν. Δύο ενδεικτικά παραδείγματα θα δώσω.

Είναι Σάββατο απόγευμα και μόλις έχω αγοράσει φανταστική πανώμεση φουστίτσα, μέχρι το γόνατο για τη δουλειά. Πάω στη Μαρία, φορώ τη φουστίτσα για να της την δείξω και σαν κάνω εγώ στροφές χαρωπή και η Μαρία χειροκροτεί εκστασιασμένη μπαίνει στο δωμάτιο ο αδερφός της, σούπερ ντούπερ γκομενάκι και ρωτώ ενθουσιασμένη -"Χρήστοοοο, πώς σου φαίνεται η φούστα μου?" -"Απαίσια" -"Ε?!@!" -"Σοβαρά σου μιλώ, δε μου αρέσει καθόλου" -"Μα είναι υπέροχη και η τελευταία λέξη της μόδας" -"Βλακείες. Εμένα να ακούς. Εγώ δε θα πλησίαζα ποτέ κάποια με τέτοια φούστα".

Παράδειγμα νάμπερ τού. Είναι Χριστούγεννα του 2008 και ετοιμάζομαι να πάω σε γιορτή, βάζω κάτι απλό και απέριττο και ολοκληρώνω την εμφάνιση μου με εκπληκτική καπελαδούρα που κουβάλησα από τας Αθήνας, με φτερά παγωνιού και για την οποία ήμουν πολύ περήφανη. Κάνω να βγω από το δωμάτιο και στην κουζίνα πετυχαίνω τη μάνα μου -"Που πας έτσι σχέδιο?" -"'Ετσι σχέδιο?!" -"Χριστούγεννα έχουμε όχι καρναβάλια" -"Καρναβάλια?!"

Για τα παραδείγματα αυτά, λαμβάνουμε ως δεδομένα: α) οι γνώσεις μου για τη μόδα είναι αδιαπραγμάτευτες β) η μάνα μου δεν έχει ιδέα από μόδα και ούτως ή άλλως η άποψη της μας είναι πλήρως αδιάφορη γ) την άποψη του τεκνού, την γενικεύουμε αυθαιρέτως αλλά με βαθιά την υποψία πως σωστά πράττουμε.

Οι άντρες λοιπόν, δεν εκτιμούν/καταλαβαίνουν/αναγνωρίζουν καθόλου τις γνώσεις, τον κόπο, το χρήμα που σπαταλώ εγώ και οι όμοιες μου για τη μόδα. Δηλαδή η βάτα στο σακάκι, τα τρουκς στη μπλούζα, το ξυμένο και κρεπαρισμένο μαλλί και το παραφουσκωμένο μανίκι του φορέματος, μάλλον γελοία τους φαίνονται παρά κουλ. Άρα μήπως η μόδα είναι εμπόδιο στις σχέσεις? Είναι σοβαρός ο προβληματισμός μου, δεν είναι επιπόλαιος. Και το ξέρω σίγουρα πως αν δεν λειτουργεί αρνητικά, σίγουρα δεν λειτουργεί θετικά, αδιάφορα μπορεί.

Η αδερφή μου μου το επαναλαμβάνει συχνά "Τι τις αγοράζεις αυτές τις στολές παιδάκι μου, κανένας δεν τις προσέχει." Κι εγώ από συνήθεια έμαθα και παπαγαλίζω ένα "Σιγά, για μένα ντύνομαι, για τους άντρες γδύνομαι." Βλακείες ξέρετε, από αυτές που παρηγορούμαι μόνη μου, γιατί πολύ θα ήθελα να άρεσα σε κάποιον, [όχι στον συγχωριανό μου τον φόκλιφ, ούτε στον Χάσσαν τον Αιγύπτιο, ούτε στον πρώην μου τον παντρεμένο -που σηκώνει ανάρτηση, αλλά έχει χάρη που είμαι καλός άνθρωπος-, ούτε σε αυτόν που μου προξενεύει η Ντίνα (αυτοί οι 4 είναι οι κατακτήσεις μου)-] άλλον, πολύ συγκεκριμένον άλλον, αλλά τι να κάνεις.. πόσες παρακλήσεις πια, κοψομεσιάστηκα η φασιονίτσα.

Τέλος πάντων, το χω παράπονο, γιατί αγαπώ τη μόδα. Όχι αυτό το πράμα που ντύνονται όλοι το ίδιο. Αλλά αυτό που έχει φαντασία και αρχιτεκτονική. Κι όσο κι αν λένε, εγώ θα συνεχίσω να κυκλοφορώ με τους φιόγκους στο κεφάλι και δε με νοιάζει τίποτα.

Δε μου δίνεις που δε μου δίνεις σεξ βρε παλιοκοινωνία, αν δε μου δίνεις και μόδα εγώ πώς θα επιβιώσω?

Από το γραφείο

2010-04-09T12:44:00.000+03:00

Στο γραφείο έχει δύο εβδομάδες, δεν κάνω τίποτα. Δεν έχει δουλειά. Κάθομαι και βλέπω αυτή την οθόνη, πόση ώρα (?), και δεν ξέρω τι να κάνω. Έλεξα τα emails μου, διάβασα το yupi, το τροκτικό, μπήκα στο facebook, στο twitter μου, μα η ώρα δεν περνά. Βαριέμαι να διαβάσω τίποτε σοβαρό και να γράψω κάτι της προκοπής. Θέλω να πω ό,τι μου κατέβει στο κεφάλι.

Έβαλα και καφέ. Τον περιμένω.

Περνούν οι συνάδελφοι, που κι αυτοί κόβουν φλέβες, μα βαριέμαι να τους μιλώ. Πώς γίνεται αυτοί να είναι πάντα ορεξάτοι? Εγώ σπάνια. Με συνήθισαν όμως νομίζω έτσι που είμαι όλο νεύρα και κοιμισμένη.

Συνάδελφος 60 χρονών μπαίνει το πρωί στο γραφείο, μέσα στη χαρά, -Καλήμέρα!!. -Ναι, είπα κι εγώ με χίλια ζόρια, καλά είσαι? -Μια χαρά ευτυχισμένος. -Ωραία λέω. -Εεεε, άμα δουλεύει το εργαλείο είναι όλα τέλεια. Αυτό σημαίνει πως έκαμε sex με την γκόμενα του, -όχι με τη γυναίκα του-. (Μεγάλη ιστορία κι αυτή με την γκόμενα του Κωστή. Να δεις τις συναδέρφισσες μου να παρακολουθούν τον Κωστή για να μάθουμε αν είναι καλή η γκόμενα του...ιστορίες για αγρίους και να πεθαίνω στο γέλιο. Τελικά είναι μια φτανή 35άρα. Αλλά αν δεν ήταν φτανή θα πήγαινε με τον Κωστή? Κι αυτή παντρεμένη με 3 παιδιά.) Ανακατώνεται το στομάχι μου κάθε φορά που έρχεται και λαλεί μου τα κατορθώματά του.

Μ' αρέσει που οι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι με απλά πράματα. Προχθές που καθόμασταν στο seven με τον Αντρέα την ίδια δήλωση έκανε "Είμαι ευτυχισμένος, με αυτόν τον ήλιο και την μπύρα μου, δε θέλω τίποτε άλλο". Κι έμεινα παλαβωμένη και τον έβλεπα.

Το ίδιο και ο Χάρης. Τι ευτυχισμένος που είναι κάθε Κυριακή μετά τη νίκη της Ομόνοιας δε λέγεται. Λάμπει.

Τώρα που είπα Ομόνοια, θυμήθηκα πως πρέπει να πάω να πάρω εισιτήριο για τον αγώνα της Κυριακής. Με πήραν τα παιδιά χθες τηλέφωνο, μήπως και ξεχάσω, -Ο,τι και να γίνει πρέπει να πας! -Μα έχω βάφτιση. Δε με αφήνουν να μην παω. Τι γέλια κάνω. Θεωρούν πως είμαι το γούρι της Ομόνοιας. Ό,τι αγώνα είδα φέτος η ομάδα νίκησε. Με βάζουν σε συγκεκριμένη θέση, μου κρεμάνε κι ένα κασκόλ της Celtic (!) και μετά η Ομόνοια νικά. Το τι μηνύματα παίρνω στο κινητό μου τις Κυριακές πριν τους αγώνες, δε θέλετε να ξέρετε. Τι προσφορές έχω για να μου αγοράσουν εισιτήριο για τα play off, τι θα ζητήσουν επίδομα από τον Μιλτιάδη να μου δίνει για την προσφορά στην ομάδα, τι θα με βάλουν στη φιέστα να χορεύω μέσα στη μέση του γηπέδου και τι άλλα κουλά μου λένε δε λέγονται. Αφού, ειλικρίνα αν πάω στο γήπεδο κι αντί για Ομόνοια φωνάζουν Ελένη δε θα μου φανεί περιέργο.

Αυτά.

Χαρά που είναι Παρασκευή.

"Κι εχώ μια θλίψη"

2010-04-06T15:54:00.000+03:00

Χθες το βράδυ ξάπλωσα με μια ευχή. Να κοιμηθώ και να μην ξανα ξυπνήσω.

Λες και με άρπαξες και με βούτηξες μέσα σ' ένα δοχείο με θλίψη. Παρασκευή Μεγάλη. Με ποιό δικαίωμα? Το βράδυ έκανα εμετούς τον πόνο μου. Πλυντήριο ρούχων το στομάχι μου όλη μέρα. Οι αρτηρίες μπουκωμένες με πένθος. Το μυαλό είχε βιδωθεί με τρυπάνι πάνω σας. Σας φανταζόμουν μαζί. Να πίνετε καφέ. Κι έκανα εμετό.

Έτσι με βρήκε το βράδυ, να κάνω ευχές. Που δεν πιάνουν.

'Ηθελα μόνο μια βόλτα στη θάλασσα. Μια σπιτική παγωμένη λεμονάδα. Μια συναυλία του Χρήστου. Ένα παγωτό γιαούρτι στο κατάστρωμα. Ήθελα κι εγώ εκείνο το αστεράκι ταττού που έχουν όλες στον καρπό. Ποδηλατάδα ανάμεσα στις πασχαλιές. Λουλουδάτα φορέματα και ξύλινα πέδιλα. Μια αγκαλιά.

Το βράδυ τα ξέρασα όλα. Δεν ήθελα τίποτα. Μόνο να κοιμηθώ και να μην ξαναξυπνήσω.

Ώρα εβδόμη πριν το μεσημέρι. Ξυπνητήρι. Ημερομηνία σημερινή.

Η ζωή κυλάει καρδούλα μου, ε?

Και γελάς περιπαιχτικά.

"Τι τα θέλεις Θέε μου, πες, τόσα Πάσχα και γιορτές''

2010-04-03T17:38:00.001+03:00

Νήστεψα για μια εβδομάδα. Παράδοξο για μένα. Μα αφού το άπαν σύμπαν που με περιβάλλει νηστεύει φέτος, είπα να ακολουθήσω. Και να θελα να μην, κρέας δεν έκανε την εμφάνιση του σ' αυτό το σπίτι εδώ και πολλές μέρες. Αναγκαστικά, πήγα με τη νόρμα. Έχει μια εβδομάδα που πεινώ. Όλο τρώω κι όλο πεινώ. Άρχισα να ανησυχώ, μην και έπαθα κάτι. Σήμερα στο σπίτι δεν υπήρχε τί-πο-τε εκτός από μια ανακοίνωση: Φαί θα φάμε μετά τον Καλό Λόγο. Ναι καλά, είπα κι ανηφόρησα στο πρώτο τεικαγουετζάδικο που βρήκα μπροστά μου και πήρα κι έφαγα 2 veggie burgers, 1 fish burger, 1 XL πατάτες, μια χωριάτικη και μια μηλόπιτα. Μονοκοπανιά. Δεν τα μάσησα, τα κατάπια. Νηστίσιμα όλα όμως, έτσι? Μην ξεχνιόμαστε κιόλας.

Εκκλησία δεν πήγα καθόλου φέτος. Έχω λιώσει στους καφέδες και στην μπιρίμπα. Εκκλησία όμως δεν πήγα καθόλου φέτος.

Τελείωσα και το βιβλίο μου σήμερα. Ο χρόνος πάλι, της Σώτης Τριανταφύλλου. Και μπορεί να την γλίτωσα από τον αγλέουρα που χλαπάκισα, από το βιβλίο όμως όχι. Βαρυστομάχιασα απίστευτα. Δεν βρίσκω κανένα λόγο γιατί αγόρασα εξ αρχής αυτό το βιβλίο. Δεν έχω διαβάσει κανένα άλλο βιβλίο της. Για να είμαι ειλικρινής, μετά τον πρώτον χρόνο στη σχολή που με υποχρέωσαν να διαβάσω σ΄ ένα εξάμηνο 35 λογοτεχνικά στην εισαγωγή της νεοελληνικής λογοτεχνίας, δεν ξαναδιάβασα Έλληνα συγγραφέα. Τα τελευταία χρόνια εξάλλου έχω πάθει μια μανία με τους Ρώσους. Από τα περιοδικά όμως ήξερα το βιβλίο. Δηλαδή, μόλις το είδα στο βιβλιοπωλείο είπα, α, η βιογραφία της. Το πήρα κι έφυγα. Γιατί? Ήταν τίγκα σε ονόματα μουσικών και συγγραφέων που δεν ξανάκουσα στη ζωή μου, από αποσπάσματα των βιβλίων της που επίσης δεν ξανάκουσα στη ζωή μου και δηλώσεις που μου την έκαναν εξαιρετικά αντιπαθή. Έχει κάνει δεν ξέρω κι εγώ πόσες εκτρώσεις, μισά την οικογένεια της και τέτοια παρόμοια. Είμαι πολύ πουριτανή για να μην με ενοχλούσαν. Ούτως ή άλλως, έτσι τους κρίνω τους ανθρώπους. Οι παραβάτες των αξιών που εγώ πιστεύω μου είναι αντιπαθείς κι αδιάφοροι. Δυστυχώς.

Λοιπόν. Tο απόγευμα αυτό είναι πολύ μεγάλο. Πετάγομαι ένα κομμωτήριο κι επιστρέφω, ξαπλώνω, κοιτώ το ταβάνι κι ακούω καμιά εκατοστή φορές αυτό το τραγούδι που σου το αφιερώνω:

Καλή Ανάσταση!

Ο Πανούλης

2010-03-26T17:29:00.000+02:00

Έχει μισή ώρα που περιμένω τον Πάνο για μάθημα κι αυτός άφαντος. Αφού είδα κι απόειδα κι ο καφές που του έφτιαξα, -γιατί πάντα τον περιμένω με ζεστό έτοιμο καφέ- πάγωσε, επήρα τον τηλέφωνο να δω που χάθηκε.

"Ου κυρία εξέχασα."

Εξέχασε λέει! Πώς γίνεται να ξεχνάς πως έχεις μάθημα? Εγώ γιατί ποτέ δεν εξέχασα πως έχω μάθημα. Εφάγαμε μισή ώρα προχθές να βρούμε μέρα και ώρα να βολεύει και τους δυο και μετά το ξεχνά? Ώρες-ώρες απορώ για την μνήμη του. Δεν έχει έτσι πράμα. Πόσο μπορεί δηλαδή κάποιος να σε γράφει στα απαυτά του. Αυτή την ουτοπία για να δώσω ένα παράδειγμα μου έβγαλε την Παναγία να τη μάθει. Κι αμφιβάλλω πάαααααρα πολύ αν το ρωτήσει κάποιος τώρα τι σημαίνει αν θα ξέρει.

Κοίταξε για να δεις. Διαβάζουμε. Σταματώ. Εξηγώ. Θεωρώ δεδομένο πως ξέρει 18 χρονών άνθρωπος τι σημαίνει ουτοπία μα δεν ξέρω γιατί, είπα να ρωτήσω.

-Ουτοπία ξέρεις τι σημαίνει, έτσι Πανούλη?

-Καλό! μ΄έναν ενθουσιασμό ο Πανούλης. Είναι το ναρκωτικό.

-Ναρκωτικό?! Έχει τέτοιο ναρκωτικό? Πού το άκουσες?

-Ξέρω το κυρία, έχει ένα σύνθημα ο ΠΑΟΚ και λέουμε το, να σου το πω?

-Ε, για πες το Πανούλη να δούμε.

Και βλέπω τον Πανούλη πρώτη φορά, έχει ένα χρόνο τώρα, ενθουσιασμένο και παθιασμένο με κάτι να απαγγέλλει ''λένε πως είσαι μια ουτοπία κι όλο με ψάχνει η αστυνομία" και κάτι τέτοια.

-Μάλιστα, λέω εγώ και κάνω πως θυμώνω. Άνοιξε τετράδια Πανούλη και να ετυμολογήσεις τώρα όλες τις λέξεις του συνθήματός του ΠΑΟΚ.

Έχουμε σπαταλήσει έτσι είκοσι λεπτά, μήπως και εμπεδώσει ο Πανούλης τι είναι ουτοπία. Το επόμενο μάθημα, να την πάλι μπροστά μας η ουτοπία.

-Τι είπαμε ότι σημαίνει ουτοπία Πανούλη?

-Ναρκωτικό.

-Ρε Πανούλη! Είκοσι λεπτά φάγαμε ρε αγόρι μου το περασμένο μάθημα να αναλύσουμε το σύνθημα του ΠΑΟΚ και λέεις μου πάλι ναρκωτικό?!

-Α ναι, τι είπαμε κυρία, θύμισε μου?

Θυμίζω τον. Και σπαταλώ ακόμα μισή ώρα να του ξεκαθαρίσω πως άλλο η ουτοπία κι άλλο το όπιο , με το οποίο υποθέτω το συγχύζει, και κουβέντα στην κουβέντα φτάνουμε στον Μαρξ και δεν έχουμε σταματημό οι σύντροφοι. Περνούν κανά δυο μαθήματα ακόμα και να το πάλι. Η ουτοπία.

-Ω!, λέω, να η ουτοπία. Για πες μου τώρα τι σημαίνει Πανούλη και κανόνισε να θυμάσαι αυτή τη φορά.

-Εεεε..

-Ρε Πανούλη σοβαρομιλάς?!

-Είμαι σίγουρος πως το είπαμε.

-Άι γαμήσου Πανούλη που μου σαι και σίγουρος και θες να μπούμε και Πανεπιστήμιο.

Γίνεται έτσι αντιληπτό πόση σημασία μου δίνει ο Πανούλης και πόσο πολύ με υπολογίζει γενικά ο Πανούλης. Να ήταν άλλη μέρα βέβαια δε θα με ένοιαζε για τον Πανούλη. Θα έπεφτα να κοιμόμουν. Αλλά τώρα έγινα Τούρκος με τον Πανούλη γιατί θα μπορούσα, Παρασκευή απόγευμα, να έπινα καφέ με τις φιλενάδες μου κι όχι να περιμένω σαν το μαλάκα τον Πανούλη. Ή ακόμα καλύτερα θα έμενα παραπάνω στο γυμναστήριο να συνέχιζα το σαλιάρισμα με το γυμναστή - α ναι και τη γυμναστική βεβαίως- κι όχι να τρέχω ιδρωμένη μες τις βροχές σαν το χαζοπούλι να προλάβω τον Πανούλη. Κι εφώναζε μου ο γυμναστής. -Πού πας δεν έκανες χέρια! -Βιάζομαι, φώναζα τρέχοντας προς την έξοδο και φώναζε κι αυτός ξωπίσω μου, -Δεν είναι σωστό πρέπει να γυμνάζεις όλο σου το σώμα. Και έκλεινε η πόρτα κι εγώ εσυνέχιζα, -Μα έχω Πανούλη!

Κι ο Πανούλης? Ου κυρία εξέχασα!

Παραφωνίες

2010-03-20T20:41:00.000+02:00

Αν με κάνεις να μην μπορώ να κλείσω μάτι θα σε παραδεχτώ.

Σε προειδοποιώ.

Δε νιώθω.

Πάει καιρός που δε νιώθω.

Και αν δε με κάνεις εσύ δεν πειράζει.

Ίσως κάποιος άλλος. Ίσως και κανείς.

Αφού σου λέω. Δεν είναι προσωπικό. Απλά εγώ δε νιώθω.

Κατά καιρούς, ψευτοαισθήματα. Μα άμα δεν κάθεται, δεν έγινε και κάτι.

Ψευτοέρωτες. Που πέφτω τα βράδια και κοιμάμαι και το πρωί ούτε που τους θυμάμαι.

Δε φταις εσύ. Εγώ λέμε. Δε νιώθω.

Ίσως να ναι που δε μπορώ να βρω τα παλιά κομμάτια μου.

Πού να ναι κρυμμένα τα κομμάτια μου?

Να ναι θαμμένα σ αυτό το δωμάτιο? 'Έχω πεθάνει χίλιες φορές σ΄αυτό το δωμάτιο. Και σ΄αυτό το σώμα. Και σ΄αυτό τον εαυτό.

Καθένας έχει το δικό του θάνατο. Rilke.

Τα πρωινά ξυπνώ με την καρδιά μου κομμένη στα δύο και το βράδυ κοιμάμαι με την καρδιά μου ραμμένη με χοντρά ράμματα.

Περιμένω αλλαγές που δε συμβαίνουν.

Ξέρεις? Το Μάρτη άμα φυσάει στο χωριό, μοσχοβολά ανθό.

Στο γυμναστήριο

2010-03-16T00:40:00.000+02:00

Έχει πολύ καιρό να γράψω κάτι. Και τι να έγραφα μωρέ. Τίποτα δεν γινόταν στη ζωή μου. Την μια από τις δυο εβδομάδες της απουσίας μου την πέρασα σε βαθιά κατάθλιψη. Πήγαινα στη δουλεία μέχρι τις 2.30, επέστρεφα χωριό, κοιμόμουν μέχρι τις 6, ξυπνούσα, έβλεπα τηλεόραση και ξανακοιμόμουν. Ζόμπι κανονικό. Κι έχω έτσι μια συζήτηση με τη Λου που με στήνει στον τοίχο και με πυροβολεί ανελέητα για την κατάντια μου, για τις επιλογές μου, για τη ζωή μου που είναι ακριβώς ίδια με της γιαγιάς μου της Ελεγκούς. Την επόμενη μέρα πήρα φόρμες και αθλητικά και πήγα γυμναστήριο.

Στόχοι δύο. Να γίνω κορμάρα ατελείωτη μέχρι το καλοκαίρι και να κοινωνικοποιηθώ. Μετά από μια εβδομάδα εκγύμνασης, κανένας από τους δύο στόχους βεβαίως ακόμα δεν επετεύχθη, απλά εγώ σέρνομαι. Ειδικά σήμερα ξύπνησα και δεν μπορούσα να κάνω βήμα. Κάθε μυικός ιστός αυτού του σώματος έχει πιαστεί, βάλε και το ότι πονώ όλα τα κόκαλα μου και κάθε μου κλείδωση λόγω περιόδου, σηκώθηκα το πρωί και ήθελα να κάτσω στο πάτωμα και να κλαίω. Δε μπορώ να κουνηθώ. Υποφέρω. Υποφέρω. Υποφέρω πολύ! Τι την ήθελα τη γυμναστική η γυναίκα. Και μου το έλεγε ο γυμναστής. Μην κάνεις παραπάνω απ΄ότι σου λέω γιατί θα πιαστείς και θα μου φωνάζεις. Αλλά εγώ επειδή δεν ήθελα να φύγω από κοντά του έκανα την έξυπνη. Γιατί μπορεί να μισώ την γυμναστική, αγαπώ όμως πολύ τους γυμναστές. Ειδικά τους δίμετρους γυμναστές. (Και τους δίμετρους σκέτους. Έχω ένα κόλλημα με τους ψηλούς άντρες. Ένα κόλλημα για το οποίο έχω κατηγορηθεί πολλάκις από τις φίλες μου, ψηλός να 'ναι κι ότι να 'ναι, μου λένε. 90 τοις εκατό έχουν δίκαιο. Ο επί πέντε χρόνια είχε ύψος 1,98 και η επόμενη μου σχέση, ο Θεός να την κάνει, ήταν 1,93, πώς να μην ενθουσιαστώ με τον δίμετρο γυμναστή.)

Δεν χάνω μέρα στο γυμναστήριο, έτσι? Είναι και άγριος και λιγομίλητος και απότομος και μου αρέσει ακόμα πιο πολύ. Για το γυμναστή μιλάμε πάντα. Θα σε δω την Δευτέρα του είπα την Παρασκευή. Τσου, λέει μου, θα με δεις απόψε στο μπαρ. Με διέταξε. Έτσι απλά.

Σήμερα είπα να πάω άλλη ώρα για να μην τον πετύχω, μην λέει πως πάω και γι' αυτόν. Μπαίνω δεν τον βλέπω πουθενά, ωραία σκέφτομαι, να γυμναστώ και μια φορά χωρίς να έχω την έγνοια μη με βλέπει ιδρωμένη και μη μου πετάγεται το μαλλί. Δεν προλαβαίνω να πω μια κουβέντα με την κοπέλα στην είσοδο, τσουπ μπαίνει χαρωπός. Τους χαιρετά όλους, εγώ δεν υπάρχω, πάει πάνω κάτω κι εγώ ξεκινώ για να πάρω θέση στο διάδρομο περνώ από δίπλα του, αυτός κοιτάζει αλλού και τον ακούω: -Ελένη πού πας? -Να κάνω το πρόγραμμα που μου έβαλες. -Τσου μου κάνει πάλι, επιμένοντας να μη με κοιτάζει. Μπες μέσα στην τάξη. Θα κάνεις μπάλες μαζί μου. Έτσι απλά. Με ξαναδιέταξε. Μόνο που δε με έσπρωξε να με βάλει στο μάθημα. Είναι πολύ άγριος μαζί μου. Και μου αρέσει. Γενικά μου αρέσουν όλα αυτή την περίοδο . Η άνοιξη, τα χελιδόνια, οι ανθοί, οι μουσικές, τα χρώματα, το φως, η ζωή. Μόνο να ερωτευτώ πολύ μου λείπει. Έχω ανοίξει την καρδιά μου και περιμένω. 'Οτι υποφέρω το ανέφερα?

Ό,τι θυμάμαι...

2010-03-01T01:05:00.000+02:00

Θυμάμαι εκείνο το βράδυ Σαββάτου πώς μου το πέταξες έτσι.

Σκέφτηκα να πάμε ένα ταξίδι στο Παρίσι είπες.

Δεν ξέρω, είδες τον πανικό στα μάτια μου, το πες για να το πεις, δεν ξέρω.

Έχεις πάει όμως, έτσι, ας το αφήσουμε καλύτερα κι αμήχανα κοίταξες αλλού.

Ναι, έχω πάει, οπόταν... κι αμήχανα κοίταξα αλλού.

Κι έτσι αλλάξαμε κουβέντα.

Μα πώς το σκέφτηκες? Μόλις που είχαμε γνωριστεί.

Και με θυμάμαι τέσσερις το πρωί να οδηγώ για το χωριό και να μου έρχονται στο μυαλό τα λόγια σου ξανά και ξανά.

Μου αρέσει που το σκέφτηκες. Κι εγώ ερχόμουν με χίλια.

Μα πανικοβλήθηκα. Πώς θα το έλεγα στα κορίτσια, στην αδερφή μου, στη μάνα μου. Με ποιόν θα πήγαινα?

Δεν ξέρω. Μόνο πως εγώ ερχόμουν με χίλια ξέρω.

Τους άλλους φοβήθηκα. Που θα είχαν δίκαιο βεβαίως. Όπως πάντα. Αφού δεν βρεθήκαμε ποτέ ξανά από τότε.

Κι η ειρωνεία φεύγοντας. Θα πληρώσω εγώ είπες. Πάλι είπα, άσε με μια φορά κι εμένα, δε νιώθω καλά.

Και θυμάμαι εκείνο το με χίλιες υποσχέσεις βλέμμα σου και το χαμόγελο εκείνο.

Την επόμενη φορά έκανες και θα' ναι σύντομα.

Κι ήμουν ευτυχισμένη έτσι.

Και μετά εξαφανίστηκες. Κι εσύ. Έτσι.

Κι εγώ έτσι θυμάμαι εκείνο το ποίημα του Λειβαδίτη. Έχω φάει τον κόσμο. Πουθενά δεν το βρίσκω. Στις ποιητικές συλλογές που έχω στοιβαγμένες στο σπίτι, στο ίντερνετ, πουθενά. Θα πάω αύριο να το πάρω. Άμα μπει κάτι στο μυαλό μου. Μόνο αυτό θυμάμαι:

Προσβολές που κάναμε τάχα πως δεν τις καταλάβαμε,

μεγάλες αποφάσεις τη νύχτα, που τις έθαψε σε λίγο ο ύπνος,

ένας τυφλός εγωισμός όταν χρειαζόταν λίγη κατανόηση ή

μια ηλίθια συχώρεση όταν έπρεπε να τους πιάσεις από το λαιμό.

Έτσι ακριβώς. Η ζωή μου όλη.

Είναι περίεργα όσα θυμάμαι. Το πιο περίεργο όμως.

Κάθε που ο καιρός είναι τόσο χάλια, θυμάμαι μια συγκεκριμένη βραδιά πριν από χρόνια κάπου στην Ελλάδα.

Είχαμε πάει με τα κορίτσια να δούμε μια θεατρική παράσταση.

Δε θυμάμαι τίποτα από αυτήν. Ούτε το έργο, ούτε τους ηθοποιούς, ούτε τον συγγραφέα, τίποτα.

Το μόνο που θυμάμαι είναι να ανοίγω το πρόγραμμα και να μου κάνει εντύπωση αυτό που έγραφε στην πρώτη σελίδα ο σκηνοθέτης, λόγια από το έργο.

Και με θυμάμαι να επιστρέφω σπίτι και να το αντιγράφω στο ημερολόγιο μου. Δεξιά σελίδα κάτω κάτω. Εκεί που είναι τα Σάββατα και οι Κυριακές.

Και τέτοιες νύχτες που είναι τόσο χάλια ο καιρός, όλο αυτό τριγυρνά στο μυαλό μου. Το ψάχνω μέρες. Εξαφανίστηκε. Ούτε αυτό μπορώ να το βρω πουθενά.

Άγρια νύχτα κι ανώμαλη. Ο αέρας έξω που φυσά και οι βροχές που πέφτουν. Άλλοι τρώνε σουβλάκια, άλλοι βλέπουν τηλεόραση, άλλοι περιμένουν σειρά να δουν σινεμά, άλλοι γαμιούνται... κι εγώ εδώ.

Ή κάτι τέτοιο.

Ένα κενό

2010-02-19T12:10:00.000+02:00

Θα κάνω μια προσπάθεια να εξηγήσω τι νιώθω. Στα λόγια είμαι φριχτή. Δεν το χω το λέγειν. Μπορώ άνετα να πέσω από τα μάτια σας σε συζητήσεις. Δεν το χω ρε παιδί μου, τι να κάνουμε τώρα. Ούτε το σκέφτεσθαι βέβαια έχω. Είναι όλα μπουρδουκλωμένα στο μυαλό μου. Ίσως γι΄αυτό και να μην μπορώ να μιλήσω. Μπερδεμένες σκέψεις, μπερδεμένα λόγια. Ξέρω κι εγώ? 'Αμα ήξερα θα το διόρθωνα κιόλας. Γι΄αυτό θα προσπαθήσω να το εξηγήσω εδώ. Άμα τα γράφω είναι λες και τα συγυρίζω. Και συνειδητοποιώ και τι μου γίνεται. Να λοιπόν.

Ενώ έχω τεράστια όρεξη να κάνω χίλια πράγματα, να πάω βόλτες, να παίξω παιχνίδια, να πιώ καφέδες, νιώθω ένα τεράστιο κενό. Ενώ είμαι καλά, ευδιάθετη, πρόβλημα κανένα, νιώθω ένα τεράστιο κενό. Ένα κενόοο, ένα κενό που μεγαλώνει, μπροστά σε σένα και τους άλλους, τους βλέπω όλους αντιπάλους, (Μαζώ μου). Προσπαθώ εδώ και δυο τρείς μέρες να καταλάβω αφού έχω τρελά κέφια γαμώτο μου τι μου συμβαίνει. Και σαν ετάιζα τον Μήτσο στο facebook αντιλήφθηκα πλήρως το πρόβλημα μου. Ορέξεις έχω πολλές μα δεν έχω με ποιόν να τις μοιραστώ. Είναι αυτό που λέει ο Χάρης, εστένεψε ασφυκτικά ο κύκλος μου. Όλο με τα κορίτσια είμαι. Και πόσα να πούμε πιά? Έχουν γίνει και τα λόγια περιττά μεταξύ μας, ξέρουμε τι θα πει η καθεμιά πριν το πει, τι σκέφτεται, τι έκανε. Οι διακοπές που κάναμε πρόσφατα, μέρα νύχτα μαζί, με αποτελείωσαν. Έχω ανάγκη να γνωρίσω καινούρια άτομα. Αυτό είναι. Γύρισα και το 'πα στην Μαρία.

-Βρήκα τι φταίει. Θέλω να γνωρίσω νέο κόσμο, εβάρεθηκά σας εσάς.

Ούτε που μου δωσε σημασία.

-Η Lady Gaga ετυλίχτηκε ένα τηλέφωνο και βγήκε, σχολίασε.

-Σοβαρά! Θέλω να γνωρίσω νέο κόσμο.

-Αντιλαμβάνεσαι, μου λέει, πως οι άνθρωποι που εγνώρισες τον τελευταίο χρόνο είναι όλοι προβληματικοί.

Εννοεί τους άντρες. Μα εγώ δεν εννοώ πως θέλω να γνωρίσω μόνον άντρες. Δεν είναι γκόμενος που μου λείπει, -μου λείπει και γκόμενος βεβαίως βεβαίως μα αυτό είναι άλλο θέμα-, νέοι άνθρωποι μου λείπουν, νέες συζητήσεις, νέες ιδέες, νέα ενδιαφέροντα.

Επομένως, αν τύχει και με διαβάζει κάποιος που νιώθει το ίδιο, ας μου στείλει ένα μήνυμα να βρεθούμε το Σαββατοκυρίακο. Είμαι σε όλα μέσα. (Τι μοναξιά Θεέ μου.)

"Παγιδευμένη στο Δίκτυο"

2010-02-10T12:00:00.000+02:00

Προχθές που πήγα με τη φίλη μου την Α. για καφέ, απέναντι μου καθόταν ένας νεαρός που έπινε τον καφέ του μόνος και σέρφαρε παράλληλα χαλαρός στο ίντερνετ. "Φτάνει να τον κοιτάς! Έφκαλες τα μάτια σου!" η Α. "

Δεν είναι αυτόν που κοιτώ, της εξηγώ, είναι το pc του. Δε μπορώ θέλω να πάω να κάτσω δίπλα του, δε μπορώ άλλο! Κάνω αποξένωση." "Αποτοξίνωση, εννοείς."

"Αυτό."

Έχω πρόβλημα μεγάλο. Δε μου φτάνει, θέλω κι άλλο. Η Κοκκίνου, η Σάντρα Μπούλοκ η συμπάσχουσα, κι εγώ. Τι είναι αυτό το κακό που έπαθα. Εγώ? Που δεν εξαρτώμαι από τίποτα. Έχω υπάρξει π.χ. χρόνια καπνίστρια. Μια μέρα είπα τέρμα. Κι ήταν τέρμα. Οριστικό. Το ίδιο με ηλίθιους άντρες. Λέω τέρμα. Κι είναι τέρμα. Δεν έχει πισωγυρίσματα, δεύτερες σκέψεις, ευκαιρίες, μαλακίες. Το τέλος είναι τέλος. Μπορεί και να είναι το μόνο χαρακτηριστικό μου που έχεις να θαυμάσεις. Έχω μια θέληση και σταθερότητα στις αποφάσεις μου που λίγοι έχουν. Κι είναι εγγυημένο, γκαραντί, αυτό. Μα ξαφνικά, κοιτάτε τι έπαθα. Θέλω να είμαι συνέχεια με τον υπολογιστή μου αγκαλίτσα. Έτσι πάνω στα ποδαράκια μου να μου τα ζεσταίνει κιόλας. Μπαίνω στις ίδιες σελίδες ξανά και ξανά. Σάμπως και θα αλλάξει κάτι μέσα σε δέκα λεπτά. Σοβαρά τώρα. Έχω χάσει την ησυχία μου. Να είναι η πρώτη μου σκέψη μόλις ξυπνήσω κι η τελευταία πριν κοιμηθώ??! Αυτό??! Οχι κάποιος έρωτας, όχι κάποιο ταξίδι, το διαδίκτυο?!! Αυτό????!!

Έχω σταματήσει να διαβάζω βιβλία αφού διαβάζω συνέχεια blogs. Έχω σταματήσει την ποδηλασία γιατί έχω να σερβίρω στο cafe μου στο facebook. Έχω σταματήσει να ζωγραφίζω γιατί έχω να πάω βόλτα στο second life. Διότι δεν φτάνουν όλα τ΄άλλα. Είμαι και πανταχού παρούσα. Απ΄όλα έχω. Όπου με ψάξετε θα με βρείτε.

Υποτίθεται θα μου έκανε παρέα άμα δεν είχα, θα με ψυχαγωγούσε, θα με ενημέρωνε, θα με μόρφωνε. Μ΄αυτή δεν είναι μόρφωση, είναι κανονική παραμόρφωση της ζωής μου.

Και θέλω τη ζωή μου πίσω. Την ήσυχη. Την χωρίς εξαρτήσεις, στερητικά σύνδρομα και τα παρόμοια. Τα σιχαίνομαι. Μέτρο κι αρμονία, θέλω. Τα αρχαιοελληνικά. Ευτυχώς που φέυγω διακοπές. Να κανονίσει το ξενοδοχείο να ΜΗΝ έχει σύνδεση παρακαλώ, γιατί ειναι και το αναθεματισμένο το κινητό..

Η μαλακία που με δέρνει.

2010-02-04T00:23:00.000+02:00

Τι ωραίο απόγευμα ήταν το σημερινό. Τίποτα δεν έκανα. Έξω γινόταν ο μαύρος χαμός με τον άνεμο να φτάνει τα εφτά μποφόρ και τον ηλεκτρισμό στο σπίτι φωτορυθμικό. Έστειλα μήνυμα στον Πανούλη να μην έρθει. Ακατάλληλες οι συνθήκες. Κάναμε κι οι δύο πάρτυ. Πήγα στο περίπτερο κι αγόρασα ό,τι κυκλοφορεί σε περιοδικό. Το χω ξαναπεί. Μπορώ να είμαι ευτυχισμένη έτσι. Μόνο με περιοδικά, καφέ και μουσική. Δεν έχω τίποτα άλλο ανάγκη. Παθιάζομαι με τα περιοδικά, φτιάχνουν τη διάθεση μου άγρια. Έχω στήλες που λατρεύω και δεν χάνω με τίποτα. Βλέπε όλες του Θανάση Φωτίου. Παίζει και να είμαι η πιο φανατική αναγνώστριά του. Αφού λέω άμα τον πετύχω καμιά μέρα έξω να του ζητήσω καν΄αυτόγραφο. Τέλος πάντων, άλλα είναι που θέλω να πω.

Είδα σ΄ένα από τα περιοδικά μου πως παντρεύεται ο πρίγκιπας Ουίλιαμ. Το γράφουν συχνά βέβαια κι ευτυχώς πάντα διαψεύδονται. Μα πληγώνομαι κάθε φορά. Και θα σας το ομολογήσω. Μια από τις μεγαλύτερες φαντασιώσεις μου είναι πως παντρεύομαι με τον πρίγκιπα Ουίλιαμ. Και γι΄αυτή μου την φαντασίωση ευθύνεται η μάνα μου. Από τη μέρα που είδα το φως αυτού του κόσμου λέει μου την ίδια κουβέντα. Την μέρα που εγεννήθηκες εγεννήσαν δύο πριγκίπισσες. Η Νταιάνα τον Ουίλιαμ κι εγώ εσένα. Αντιλαμβάνεστε λοιπόν, πως εγώ εγεννήθηκα την ίδια χρονιά, τον ίδιο μήνα, την ίδια μέρα, με λίγες ώρες διαφορά (αυτός είναι πιο μεγάλος!) με τον Ουίλιαμ. Επειδή αυτό το πράγμα το άκουσα χιλιάδες φορές στη ζωή μου, εδημιουργήθηκε μου η πεποίθηση πως με συνδέει κάτι βαθύ με αυτόν τον άνθρωπο. Διότι πάλι όπως αντιλαμβάνεστε μόνον εμείς εγεννηθήκαμε εκείνην την ημέρα.. Κι η φαντασία μου από εδώ ορμώμενη να οργιάζει. Να συναντιόμαστε λέει έξω από τα ανάκτορα του Μπάκιχαμ και να βρήσκω το θάρρος και να του λέω: Λούκ Ουίλιαμ, εγεννηθήκαμε την ίδια στιγμή. Κι αυτός να ενθουσιάζεται , όου μάι γκότ, και να συνειδητοποιεί πως κάτι καρμικό μας ενώνει, να με ερωτεύεται τρελλά και να μην τα πολυλογώ, με παντρέυεται και γίνομαι η νέα πριγκίπισσα της Αγγλίας. Κι έτσι θα γίνω πασίγνωστη και θα σκάσουν από το κακό τους όλοι οι πρώην μου που με παράτησαν, που αυτό είναι και το ζητούμενο όλης αυτής της φαντασίωσης, γιατί ως γκόμενος ο Ουίλιαμ δε μου λέει και πολλά πράγματα. Καταλαβαίνετε λοιπόν, τι ζόρι τραβάω κάθε φορά με αυτά τα δημοσιεύματα. Γίνεται να μην μου χαλούν τα όνειρα μου, γίνεται?

Γιατί το άλλο? Που βγήκανε οι υποψηφιότητες για τα Όσκαρ και δεν είμαι μέσα. Δεν έχει σχέση που δεν είμαι ηθοποιός, ούτε που δεν έχω ιδέα από σινεμά, στη φαντασίωση μου παίρνω 'Οσκαρ. Ένα μεγάλο ρόλο εκεί πέρα ερμηνεύω, δεν ξέρω ακριβώς τι, γιατί επαναλαμβάνω είμαι ασχέτου με τα σινεμά, αλλά παίρνω 'Οσκαρ. Και γίνομαι πασίγνωστη κι έτσι πάλι σκάζουν από το κακό τους όλοι μου οι πρώην που με παράτησαν διότι όπως και να το κάνουμε αυτό είναι το ζητούμενο.

Όταν επανέρχομαι στην πραγματικότητα, σκέφτομαι τι ρεζίλια πράματα είναι αυτά που κάθομαι και φαντασιώνομαι και κάνω το σταυρό μου που δεν μπορεί κανείς να διαβάσει τις σκέψεις μου.

Μετά, διότι μάνα μου άμα έχεις την πετριά, θυμάμαι πως είμαι φιλολόγα. Και με παρηγορώ με κανένα Νόμπελ Λογοτεχνίας ή έστω ένα Πούλιτζερ κάτι. Βέβαια εκεί δεν έχει κόκκινα χαλιά και τζερτζελέ μα τι να κάνω, μια παρηγοριά είναι, θα σκάσουν και με αυτά, δε θα σκάσουν οι πρώην?

Το μόνο πρόβλημα μου στις φαντασιώσεις μου είναι πως δεν εκατέληξα με ποιόν γκόμενο θα κυκλοφορώ. Είμαι ανάμεσα σε δύο. Jude Law ή Wentworth Miller?

Και μετά η μάνα μου, με αυτά τα μυαλά, περιμένει πως θα βρω άντρα να με παντρευτεί, να κάνω και παιδιά και να αναλάβω και την παιδεία αυτού του τόπου.

"Εκεί που δεν υπάρχει πιο κάτω"

2010-02-02T11:48:00.001+02:00

Καταπίνω τον καιρό χωρίς όρεξη. Χάνεται και λυπάμαι. Λυπάμαι και για σένα. Και για τον άλλο. Το κατρακύλισμα απ' τα μάτια μου. Πιο χαμηλά να μη γίνεται. Το πρόβλημα όμως, πως μαζί με σας, σιχαίνομαι και τον εαυτό μου. Την αυθόρμητη μου την καρδιά και το φτερούγισμα το τρελλό. Κι από την άλλη. Ψυχροί εκτελεστές. Εγώ πώς βρέθηκα στη μέση?

Σφίγγεται η καρδιά μου. Μα τι να το κάνεις? Μπρος σ΄ ότι πέρασα, νεράκι. "Έλα τώρα. Γι΄αυτό μου χαλιέσαι. Εσύ που πέρασες τόσα?" Ο Χάρης.

Και κάθομαι με μουσικές. Να διαβάζω τα Γυάλινα Γιάννενα του Γκανα και να μπουκώνω τόοοσο. Θα ρθει μια μέρα που θα σκάσω. Άκου με που σου λέω. Ήταν και τα δικά μου Γιάννενα γυάλινα. Και μου σπάσανε κομμάτια. Σαν εμένα. Θα με ξεκολλάω απ΄ τα ντουβάρια, τα πατώματα, τις στέγες. Άκου με που σου λέω.

Ωχ αδερφέ μου. Αν εσείς δεν ντρέπεστε, αν εσείς δε νιώθετε, αν εσείς μπορείτε, εμένα γιατί να με νοιάζει. Εγώ κοιμάμαι ήσυχη. Και μόνο αυτό έχει σημασία. Στον αγύριστο τα υπόλοιπα.

Queen of Cool

2010-01-25T20:51:00.004+02:00

Το χειρότερό μου άμα βγαίνω έξω είναι να πετυχαίνω παλιούς γνωστούς. Γνωστούς από το σχολείο, το χωριό, τα Πανεπιστήμια που έχει διακόσια χρόνια τούρκικα να δω. Άμα τους καταλάβω πρώτη, φροντίζω να κρύβομαι πίσω από μενού, να μπαίνω ολόκληρη στην τσάντα μου και να κάνω πως κάτι ψάχνω, να αρπάζω κανένα από δίπλα να φιλώ. Δεν είναι πως δεν χαίρομαι να βλέπω τα πλάσματα, δεν χαίρομαι να ακούω νέα τους, πως προχωρούν κι ευτυχούν. Είναι πως μετά από αυτή τη χαρά θα ακολουθήσει εκείνο το ΕΣΥ? Κι εγώ?

Κι εγώ εδώ. Χωρίς καμιά δουλειά της προκοπής, χωρίς λεφτά, χωρίς σπίτι, χωρίς άντρα. Αυτή είναι η περίληψη της ζωής μου. Τώρα που το σκέφτομαι είναι το περιεχόμενο της ζωής μου. OMG!!!

Αυτό το εν επέτυχα τίποτε στη ζωή μου εκόλλησε σαν σφήνα από χθές στον εγκέφαλό μου. Είπα να το συζητήσω με την Ελένη σαν επαίζαμε μπιρίμπα. Άσε, μου λέει, γιατί αν κάτσω να σκεφτώ τι έχω κάνει εγώ στη ζωή μου θα πρέπει να αυτοκτονήσω. Κι έτσι έμεινε ασυζήτητο. Μετά πήγα να το συζητήσω με τον Χάρη που με ξεπέταξε "'Εκαμες μου τα φράππες, μια χαρά είσαι. Παοκάρα Ελένακι μου, είναι το πιο ωραίο ΣΚ, ενίκησε η Παοκάρα και Ομόνοια σhύλλα ρεε!" Του΄πα να πάει να βρει καμιά γκόμενα και πήγα στα κορίτσια. Εκεί δεν τολμώ να κλαφτώ. Την μιζέρια μου την έχουν απαγορεύσει. Τρώμε μαρουλόφυλλα και συζητάμε για το φόνο, κανονίζουμε διακοπές κι αναλύουμε σχέσεις. Δεν ξέρω γιατί, έτσι που μας έβλεπα, είχα μια τεράστια ανάγκη να τις αγκαλιάσω και να τους αφιερώσω Χαρούλα.

Πάντα γι' άλλα μιλάμε

πάντα γι άλλους μιλάμε

έτσι δεν πονάμε

έτσι ξεχνάμε.

Κι έτσι και το εν επέτυχα τίποτα στη ζωή μου δεν συζητήθηκε ποτέ. Και το πρωί σήμερα ξύπνησα μέσα στο άγχος και τον πανικό. Μισώ το τούτο το συναίσθημα. Τούτο το what's the point. Και πληθαίνουν γαμώτο μου τα πρωινά που έχουν αυτό το συναίσθημα. Γίνεται να μην υπάρχει νόημα? Κι αν υπάρχει πούντο?

Totally Blonde

2010-01-21T08:58:00.002+02:00

Μετράω τον καιρό που περνά με τη ρίζα των μαλλιών μου που κατεβαίνει. Σκούρυνα. Μέσα έξω. Πήρα την απόφαση να γίνω κατάξανθη. Προχθές στον καφέ ένας άγνωστος έστειλε ένα χαρτάκι με το σερβιτόρο "Μ΄αρέσει η ξανθιά". Κι εξαφανίστηκε. Κι εγώ το αποφάσισα. Θα γίνω πιο ξανθιά. Να του αρέσω πιο πολύ.

Κι είσαι κι εσύ που θυμώνεις με κάθε μου βλακεία και φωνάζεις "Μα είσαι εντελώς ξανθή?!" Και το αποφάσισα, θα γίνω εντελώς ξανθή. Να μην απορείς πια. Ώρες-ώρες νομίζω δε με ξέρεις καθόλου. Αναρωτιέμαι. Δεν το βλέπεις πως απλά προσπαθώ να ξεκολλήσω τη μιζέρια που κόλλησε σαν βεντούζα πάνω μου?

Αυτός είναι κι ο λόγος που τρέχω στα γήπεδα της πόλης. Ο χειμώνας αυτός είναι εξαιρετικά άπρακτος. Κι αναίσθητος. Κι ασυλλόγιστος. Κι αμίλητος. Κι ακίνητος. Κι εγώ θα βάψω τα μαλλιά μου κατάξανθα. Να με ξεχωρίζεις στις κερκίδες του γηπέδου, ανέκφραστη να παρακολουθώ.

Μόνο τους Πόντιους και τους Πακιστανούς της Ρηγαίνης σκέφτομαι. Ακόμα και τώρα, όταν κατεβαίνω για βόλτα μου μιλούν ρώσικα ή βουλγάρικα, περνώντας με για βιζιτού που κατέβηκε να πάρει καινούρια στριγκάκια για τη δουλειά. Κι εγώ να αγριοκοιτάζω. Μα κι έτσι ακόμα, δεν πειράζει. Θα βάψω τα μαλλιά μου κατάξανθα. Όπως ακριβώς δεν σου αρέσουν. Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν σου άρεσα. Σαν γυναίκα. Όπως θα θελα. Και το θέμα είναι πως δε με νοιάζει πια. Νόημα έχει από δω και πέρα η επόμενη μέρα. Που θα΄ναι ολόξανθη.

Φίφτυ-φίφτυ

2010-01-18T11:22:00.006+02:00

"Εγώ πολύ τον στερήθηκα τον άντρα. Σ΄ όλη τη νιότη μου. Το βράδυ που χωρίζαμε με τα κορίτσια, στεκόμουνα λίγο και τις κοιτούσα πως έφευγαν. Έσκυβα το κεφάλι και γύριζα στο σπίτι. Έλεγα καμιά φορά, να' χα ένα αγόρι και γω, να μου λέει - Σ' αγαπάω, ρε Ελένη- όπως γίνεται στα φιλμ. Κ΄έλεγα πάλι- τι να μου ζηλέψει εμένα, τι να μου βρει για να μ΄αγαπήσει?

Άντρα δικό μου και τώρα δεν έχω. Και δικό μου, σύζυγό μου δηλαδή και τα τέτοια, δε θέλω να΄χω. Δεν μπορώ να τον φανταστώ τον εαυτό μου να ζούμε με κάποιον άντρα πάντα μαζί. Το βράδυ που θέλω να συλλογιέμαι, να κάνω λογαριασμούς- τι θα γίνει μ' αυτόν? Θα μ΄ενοχλεί, θα διακόπτει το νήμα των ιδεών μου, που λένε- θα τσακωθούμε. Και πότε θα πάω στην λεωφόρο? Θα γκρινιάζει πάλι, πάλι θα τσακωθούμε. Δεν φτάνει, λοιπόν, που δεν έχω οικογένεια δική μου, όπως πρέπει στον άνθρωπο, έχω και τις θεωρίες μου αποπάνω - εναντίον του γάμου. Θρησκεία, πατρίς, οικογένεια -τίποτα δεν έχω απ' αυτά. Αδέσποτη με τα όλα μου.

Φαίνεται ωστόσο πως μέσα μου δεν έχω το φίλτρο που λένε. Τις γάτες μονάχα που τις έχουνε κλεισμένες στο δωμάτιο, τους έρημους σκύλους, τα μεγάλα ποντίκια με την αιώνια τους πείνα, τ' άρρωστα παιδιά και τις άσχημες γυναίκες -αυτά μονάχα τ΄ανυπεράσπιστα ζώα αγαπάω. Και σκέφτομαι πως πρέπει να την φοβήθηκα την αγάπη. Να μην τον πάρεις στον λαιμό σου τον άλλο, φεύγεις καλύτερα, μαθαίνεις να φεύγεις. Κ΄είναι κι ο άλλος, φοβάται κι αυτός από σένα.

Αλλιώς τον άντρα, δε μπορώ να πω πως τον στερούμαι και τώρα. Το Σάββατο βράδυ -όχι βέβαια κάθε βδομάδα, γίνεται η έξοδος. Πλένομαι τ΄απόγευμα στη μωρουδίστικη μπανίερα μου. Ξεκρεμάω το καλό το φορέμα μου. Έτοιμη για το μπαρ, κανένα νάιτ κλαμπ στη μεγάλη λεωφόρο. Κάποτε πηγαίνουμε μαζί με τα κορίτσια - είναι λίγο άβολο να κάθεσαι μόνη σου, νομίζεις πως όλοι εσένα κοιτούνε, σε βλέπουν, ξέρουνε το σκοπό σου. Κάποτε, ωστόσο, θέλω να πάω μοναχή μου -και πάω μοναχή μου. Μπαίνοντας στο μαγαζί κοιτάζομαι στον καθρέφτη. Είμαι τσίφτισσα.

Όλο και κάτι γίνεται. Δεν είμαι βλέπεις και καμιά ασκημομούρα ή αρρω στιάρα. Κ΄έμαθα και λίγο πως πρέπει να φέρνεσαι. Διαλέγω τον άντρα - σηκωνόμαστε και καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι, μιλούμε λίγο, χορεύουμε λίγο, ύστερα του λέω να πάμε σπίτι του. Πάμε, περνούμε καλά. Το πρωί μου δίνει και καφέ.

Τίμιος κόσμος -επειδής είναι λεύτερος. Ο λεύτερος άνθρωπος είναι τίμιος. Δε θέλουνε τίποτα, δε λένε ψέματα, δεν έχουν υποκρισίες, δεν το κρύβουνε γιατί βγήκανε αυτό το βράδυ. Φίφτυ- φίφτυ τον έχουν τον έρωτα όσα δίνεις τόσα παίρνεις.

Χωρίζουμε την Κυριακή το πρωί. Εγώ του λέω να ξαναιδωθούμε. Εκείνος γελάει ευχαριστημένος μα πολύ σπάνια να το πούμε το πότε. Τ΄αφήνουμε έτσι- δε ρωτάμε για το πότε. Και τότες είναι το τέλος -εντστασιόν κι από δω. Την Κυριακή που μένεις πάλι μοναχή, το σκέφτεσαι πάλι. Για το φίφτυ-φίφτυ που δεν πάει μακρύτερα απ΄όσο κρατάει. Και σκέφτεσαι τότε και τον άντρα, αυτόν τον καλό τον άντρα που αγκάλιασες, πόσο πρέπει να ΄ναι στερημένος κι αυτός και πολύ μοναχικός σαν εσένα. Και δεν είπατε τίποτα γι' αυτά, βιαστήκατε να ΄ναι σβησμένο το φως και να μη βλεπόσαστε."

[Το κείμενο είναι παραλλαγή, τροποποίηση και προσαρμογή αποσπάσματος από το Διπλό Βιβλίο του Χατζή- ελπίζω να μην είναι πολύ ιερόσυλο αυτό που έκανα-. Όπως και να 'χει είναι ο αγαπημένος μου.]

Για τη νέα χρονιά.

2010-01-12T20:40:00.003+02:00

Αυτό που με τρομάζει πια είναι πως οι χρονιές περνούν και οι επιθυμίες της ζωής μου μένουν ανεκπλήρωτες.
Κάθομαι κι αθροίζω με δέος σπαράγματα.
Κι ανακαλύπτω κάτι ακόμα χειρότερο.
Οχι μόνο δεν εκπληρώνονται, χάνονται κιόλας.
Φοβάμαι μη ξυπνήσω μια μέρα και δεν επιθυμώ τίποτα πια.
Και τότε τι?

* Μια επιθυμία μου να εκπληρωνόταν για φέτος και τι στον κόσμο.
* Αν αυτή την στιγμή έχω εκατοντάδες επιθυμίες, δεν έχω ούτε μια σάρκινη.
* Δεν υπερβάλλω όταν λέω πως μ' έχουν κόψει σε χίλια κομμάτια οι βροχές και τα φαντάσματα.

"Είναι πια ανώφελο να επιμένω"

2010-01-07T14:00:00.010+02:00

'Εκανα flashback 20 χρόνια σήμερα το πρωί την ίδια σκηνή δεκάδες φορές, όσο διήρκησε το ταξίδι μου από το χωριό στο αεροδρόμιο. Είμαι στο χωριό με τον ξάδερφο μου 6, 7 χρονών και παίζουμε στα χώματα και περπατά στο πόδι του ένα μυρμηγκάκι.

Εγώ: Κοίτα ένα λιμπουρούι

Ξάδερφος: Μυρμήγκι είναι

Ε: Όοοοχι ε λιμπουρούι

Ξ: 'Οχι, μυρμήγκι είναι

Ε: Αφού ε λιμπουρούι!!

Ξ: Μυρμήγκι είναι!

Ε: Ε λιμπουρούιιιιιιιι

Ξ: Μυρμήγκιιιιιιι

Ε: ΛΙΜΠΟΥΡΟΥΙ!!!!!

Ξ: ΜΥΡΜΗΓΚΙΙΙΙΙΙΙΙ

Ε: Μάμαααααα!!!!(Ακολουθούν κλάματα και οδυρμοί)

Είναι η μόνη ανάμνηση που έχω με τον ξάδερφο μου, ο οποίος είκοσι χρόνια μετά θυμήθηκε την Κυπριακή του καταγωγή και ήρθε να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία εδώ, όχι βέβαια γιατί τον πήρε ο πόνος, αλλά γιατί άμα είσαι μισός Κύπριος και άνω των 25 κάτι παίζει και η θητεία είναι κατά πολύ μειωμένη. Οικογενειακή αποστολή σε 'μένα βεβαίως-βεβαίως να πάω να τον παραλάβω από το χάραμα του φου με δεκάδες ευλογίες να φέρω το σωστόν άνθρωπο γιατί κανείς δεν τον έχει δει εδώ και είκοσι χρόνια. Πολύ το χάρηκα να πω την αλήθεια, παρόλο που καταταλαιπωρηθήκαμε, αφού με έβαλε να πάμε στην στρατολογία και περιμέναμε εκεί 2 ολόκληρες ώρες γιατί είχε πάρα πολλούς φαντάρους, μα δεν πειράζει. Δεν είχα και τίποτα καλύτερο να κάνω. Ξάδερφος ο ξάδερφος, αλλά ούτε που τον ξέρω, λες και έκανα καινούρια γνωριμία. Πες ότι γνώρισα έναν νέο άνθρωπο. Γράψε κέρδος στο τέλος της μέρας. Τον παρέδωσα στη γιαγιά που τον υποδέχθηκε με πολλή αμηχανία και τον ρωτούσε ποιός είναι! Του είπα να ξεκουραστεί και θα πάω το απόγευμα να τον πάρω να κάνουμε tour στη Λευκωσία. Χάρηκε νομίζω γιατί κατάλαβε πως θα κόψει τις φλεβες του τρεις μέρες με τη γιαγιά. Δεν το κάνω από την καλή μου την καρδιά. Για μένα το κάνω. Χρειάζομαι να απασχολώ συνέχεια κάπως το μυαλό μου, να είμαι συνέχεια με κόσμο, οτιδήποτε τέλος πάντων αρκεί να μη μένω μόνη μου να σκέφτομαι. Εκουράστηκα απίστευτα να κάθομαι να περιμένω να δείξει λίγο ενδιαφέρον. Δε θέλω άλλο. Φεύγω.

"Το 10 το καλό"

2009-12-31T10:48:00.005+02:00

Σε κοιτώ που με κοιτάς και δεν έχω τίποτα να σου πω. Δεν καταλαβαίνω κιόλας αν περιμένεις να σου πω κάτι. Μα αν περιμένεις δεν έχω τίποτα να σου πω. Μ' αρέσει που δεν κλαίς. Μ' αρέσει και που τα εκλογικεύεις όλα. Τα πράγματα έτσι έχουν, οι επιλογές μας είναι αυτές. Τέλος. Χωρίς τι ωραία που ήταν πριν, χωρίς ευχές να ήταν κάπως αλλιώς. Τα πράγματα έτσι έχουν και οι επιλογές μας είναι μόνο αυτές! Μ΄αρέσει που αν και μου λες τον πόνο σου εγώ χαχανίζω κι εσύ γελάς. Με τρελλαίνει ο τρόπος που μιλάς. Μια ζωή φοβόμουν μη γίνω σαν εσάς, λες. Είσαι μαλάκας, απαντώ.

Το πάθος των ημερών. Και τα ξεφούσκωτα μας μπαλόνια. Κι απλά κοιτάμε. Τα γυαλιστερά στολίδια, τους γρήγορους βηματισμούς, τις γεμάτες σακκούλες. Ο ήλιος σβήνει, ο ήλιος που μας έκαψε και τόσο απωθήσαμε μια ώρα πριν. Εμείς λάμπουμε ακόμα. Με τα άδεια μας μπαλόνια στα μάτια. Θυμάσαι τις ανατολές που ζήσαμε, ρωτώ. Οχι, απαντάς.

Προσμένω την επόμενη.

"Χαμόγελα του πριν και χαμόγελα του μετά"

2009-12-27T00:53:00.005+02:00

"Ποτέ μην εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους που χαμογελάνε πολύ, Αντόνιο. Χαμογελούν πολύ αυτοί που έχουν υποφέρει πολύ. Είναι ένας τρόπος να κρύβεσαι κι ένας τρόπος για να ξεχνιέσαι. Εμείς που γελάμε πολύ είναι γιατί έχουμε γνωρίσει τον πόνο. Κανείς δεν είναι τόσο ευτυχισμένος όσο αυτός που έχει υποφέρει, γιατί έχει νοιώσει το βάρος του αέρα και γνωρίζει πως σε κάθε λεπτό υπάρχει η πιθανότητα ενός τέλους. Μέσα σε δευτερόλεπτα ο κόσμος μπορεί να αναποδογυρίσει και η μπάλα της γης να πέσει πάνω σου, και τότε τίποτα πια δεν θα είναι όπως πριν. Γι' αυτό υπάρχουν χαμόγελα του πριν και χαμόγελα του μετά. Υπήρχε ένα χαμόγελο πριν πεθάνει η μητέρα μου κι ένα μετά "

Θλιμμένοι Εραστές, Εουχένια Ρίκο

Σ΄αγαπώ!

2009-12-26T12:49:00.005+02:00

Έχω ίντερνετ μετά από πολλές, πάρα πολλές μέρες. Έχω κουραστεί με αυτή την σύνδεση που την χρυσοπληρώνω και όποτε θυμηθεί δουλεύει. Μα τι περιμένεις μέσα στη μέση του πουθενά που μένω.. Κι αυτός ήταν ένας από τους λόγους που δεν πέρασα να διαβάσω κανέναν, δεν ευχήθηκα σε κανένα και δεν ξέρω τι γίνεται στον κόσμο.

Η εβδομάδα μου εμένα πάντως είχε άρωμα, γεύση και χρώμα Anti-Christos. Αυτός ήταν η έγνοια μου, η σκέψη μου, ο λόγος που κοιμόμουν ελάχιστα και θέλω να τον ευχαριστήσω. Να τον ευχαριστήσω για πάρα πολλούς λόγους - έκατσε πάνω, θα του πρήξω τα συκώτια- αλλά κυρίως γιατί με έκανε να αγαπήσω τον κόσμο όλο.

Επίσης θα ήθελα να του πω πώς άμα με το καλό γίνει καλά να ετοιμάσει επιταγές γιατί από το άγχος που πέρασα την Τρίτη για χάρη του γέμισα εξανθήματα και είναι Σάββατο και τα έχω ακόμα, δερματολόγο και κρέμες δεν γλυτώνω, άρα πάει το εκατοστάευρω συν ότι παίζει να μου μείνουν σημάδια. Επιταγή δεύτερη να αγοράσω κονσίλερ για το κλάμα που ρίχνω για χάρη του, που στην ουσία δεν φταίει αυτός αλλά το PMS μου, που με κάνει υπερευαίσθητη, είμαι και που 'μαι, πέντε μέρες οι κύκλοι κάτω από τα μάτια μου υπερδιπλασιαστήκαν, δεν μπαίνουν κι οι φακοί.. άσε, ζω μεγάλο δράμα. Κυρίως όμως απαιτώ λεφτά για ψυχική οδύνη! Το τι λαχτάρα πέρασα δεν μπορώ και δε θέλω να περιγράψω!

Θα ' μαι ευγενική όμως και θα περιμένω να επανέλθει.

Η σκέψη μου είναι συνέχεια μαζί του, οι προσευχές μου όλες γι'αυτόν και παραδόξως -για μένα- τα βλέπω όλα θετικά.

Σ'αγαπώ χαζούλη μου. Να γίνεις γρήγορα καλά!!!!!!!!

"δεν επιτρέπονται οι αναμνήσεις"

2009-12-17T15:37:00.004+02:00

Εμελαγχόλησα πολύ. Από χθές που πήγα στην Πανεπιστημιούπολη έπεσα σε βαριά κατάθλιψη. Δεν προετοιμάστηκα ψυχολογικά, ίσως κι αυτό. Και μου έπεσε βαρύ. Βαρύ? Τέλος πάντων, αυτό που ένιωσα πατώντας το πόδι μου στη σχολή θετικών επιστημών, ήταν μια ερεθιστική ανατριχίλα που με αναστάτωσε. Προσπαθούσα να μετρήσω τα χρόνια. Και βγαίνουν πολλά. Το μόνο που ακουγόταν στο κτίριο ήταν ο ήχος των τακουνιών μου, να αντηχεί και να συνοδεύει τις αναμνήσεις που τόσο ευλαβικά προσέχω να αποφεύγω καθημερινά. Και τόσo ξεδιάντροπα πετάχτηκαν ξαφνικά. Βρήκα την αίθουσα και κάθισα σταυροπόδι σ΄ένα παγκάκι δίπλα. Με παλάβωσαν οι αφίσες των παρατάξεων, τα τραπεζάκια, τα συνθήματα στους τοίχους, οι ανακοινώσεις, τα αποτελέσματα. Και θυμήθηκα τις αφισοκολλήσεις τα παγωμένα βράδια με την καλύτερη παρέα, το τραπεζάκι που βγάζαμε για χρόνια έξω από τη λέσχη, τα βράδια που περιμέναμε να δούμε την ανατολή του ήλιου στη λίμνη, παρέα με μπύρες και γέλια... "Κι εσύ για την εξέταση?" , με επανέφερε μια φωνή κι αντικρίζω δυό τιρκουάζ μάτια. Θα έκανα πραγματικά τρία λέπτα να απαντήσω. Διαβάζω ένα ηλίθιο βιβλίο αυτό τον καιρό για το πώς να βρει κάποιος τον έρωτα (ο καθένας με τον πόνο του) και μέσα στα πολλά λέει πως πρέπει να είμαστε πάντα και παντού έτοιμοι να τον γνωρίσουμε. Αυτό εσκεφτόμουν τα τρία λεπτά που κοιτούσα αποχαυνωμένη τα τιρκουάζ μάτια, συν ότι καταριόμουν που δεν ακολούθησα τις συμβουλές του βιβλίου και πήγα στις εξετάσεις αχτένιστη, άβαφτη και με γυαλιά της μυωπίας. "Κι εγώ για την εξέταση, λέω, μα μάλλον ήρθαμε πολύ νωρίς." "Ναι, λέει, έχουμε μια ώρα ακόμα, θέλεις να πάμε κάτω για καφέ?" 'Οχι, είπα, προτιμώ να μείνω εδώ." Ήθελα να κάτσω να συνεχίσω την μαζοχιστική μου ονειροπόληση. Την ονειροπόληση μιας ζωής που είναι σαν να έζησε άλλος, χίλια χρόνια πριν.

Ποτέ δεν σκέφτομαι τα περασμένα. Ποτέ δε μου επιτρέπω. Και δεν τα σκέφτομαι γιατί όπου και να πέσω με πονάει. Με πονάει γιατί θα πρέπει να συγκριθούν με το μίζερο τώρα, που δεν γίνεται απολύτως τίποτα. Όταν τότε γίνονταν όλα.

Τέλος. Κοιτάω μπροστά. Πάω και βρίσκω το αγόρι με τα τιρκουάζ μάτια και πιάνουμε κουβέντα, ώσπου μπήκαμε στην εξέταση.

Καταραμένη εξέταση. Κάθε μήνα δίνω εξετάσεις. Ό,τι θέση βγει στέλνω βιογραφικά, κάνω αιτήσεις και κάθομαι και τις εξετάσεις που με καλούν. Συνέχεια δεν έχει η ιστορία. Μέχρι τις εξετάσεις μένω. Ούτε τα αποτελέσματα δεν μαθαίνω. Άρχισα να παίρνω τώρα τελευταία ευχαριστήριες επιστολές από αιτήσεις που έκανα πριν δύο χρόνια κι ούτε καν που τις θυμάμαι.. Με ευχαριστούν για το ενδιαφέρον. Τι να πεις? Τίποτα να μην πεις. Ούτε για το γελοίο γεγονός που εχτές, ας πούμε, έπρεπε να εξεταστώ στα νέα ελληνικά (είμαι φιλόλογος) στα αγγλικά (έχω κάνει μεταπτυχιακό σε αγγλικό πανεπιστήμιο) και στην εκπαίδευση των καθηγητών (το μεταπτυχιακό μου είναι στα παιδαγωγικά). Άσε που απέκτησα τόσην εμπειρία, γιατί οι εξετάσεις είναι όλες ίδιες ή σχεδόν ίδιες κάθε φορά, που κάποιες στιγμές ένιωθα πως έγραφε μόνο του το χέρι μου, χωρίς να σκέφτομαι. Ετρόμαξα προς στιγμή.

Aυτά. Sana sa' eedah στους συναδέλφους μου που αύριο έχουν πρωτοχρονιά και με παίρνει και μένα η μπάλα κι έχω αργία. Και στα δικά μας.

Πόσο πάει το τομάρι μου στην αγορά?

2009-12-10T09:56:00.003+02:00

Την ανάρτηση αυτή την γράφω με τα νεύρα μου κουρελιασμένα, αφού έχω έξω από το παράθυρο μου κάμποσα αγόρια που αφήνουν το τρυπάνι και πιάνουν το σφυρί, αφήνουν το σφυρί και πιάνουν το τρυπάνι, φωνάζουν κι ακούνε αραποτραγούδια. Κι αν κάτι δε με χαρακτηρίζει είναι η υπομονή. Είμαι στο τσακ να ανοίξω το παράθυρο και να ξεκινήσω να πνίγω υδρωμένους εργάτες, η αγοροπνίκτισσα, και ναι η εικόνα αυτή με λεπτομέρειες μου πέρασε από το μυαλό πολλές φορές από το πρωί. Για να ξεχαστώ λοιπόν, αφού δουλειά να κάνω δεν έχω, και δε θέλω να γίνω φόνισσα Φραγκογιαννού, θα αναφέρω αυτό που με προβληματίζει τις τελευταίες μέρες.

Πόσο πάει το τομάρι μου στην αγορά? Γιατί κακά τα ψέματα, όσο απαράδεκτο κι αν ακούγεται, είναι δεδομένο πως όλοι μας έχουμε μια τιμή. Όλοι έχουμε κρεμασμένο πάνω μας ένα αόρατο ταμπελάκι με μια τιμή. Μια τιμή η οποία καθορίζεται από μια ποικιλία παραγόντων, όπως είναι η ομορφιά, η εξυπνάδα, το κύρος, το χιούμορ, η δύναμη, το χρήμα, η ευγένεια και δεν ξέρω κι εγώ από τι άλλο. Ενώ λοιπόν νομίζω πως καταλαβαίνω πόσο πάνε οι άνθρωποι γύρω μου, τον εαυτό μου δεν μπορώ να τον κοστολογήσω. Κι αυτό μου δημιουργεί προβλήματα. Με δυσκολεύει να βάλω στόχους και συχνά αποπροσανατολίζομαι. Με δυσκολεύει να καταλάβω ποιά είναι η καλύτερη προσφορά που μπορώ να εξασφαλίσω (!). Με δυσκολεύει γενικά.

Την περασμένη βδομάδα που πίναμε καφέ με τα κορίτσια και τους είπα πόσο μ΄αρέσει κάποιος, με ρώτησαν γιατί δεν κάνω κάτι κι όταν είπα σιγά μην γυρίσει να με κοιτάξει αυτός μου έκαναν θεωρία γιατί να υποτιμώ τόσο τον εαυτό μου. Κι αυτή η υποτίμηση νομίζω πως φαίνεται, είναι γραμμένη στο πρόσωπο μου και όλοι διαβάζουν πως είμαι loser. Και ποιός να θέλει μια loser. Μου έτυχε φέτος δύο φορές να βγω ραντεβού με διαφορετικούς άντρες και το θέμα συζήτησης μας να είναι το ότι δεν έχω αυτοπεποίθηση. Πόσο πολύ μπορεί να φαίνεται? Και πόσο κακό μπορεί να είναι? Δεν ξέρω. Προβληματίζομαι πολύ έντονα αυτές τις μέρες.

"Θα πενθώ πάντα - μ' ακούς;"

2009-12-08T20:46:00.005+02:00

Έχω πάθει ένα παραλήρημα με το Μονόγραμμα του Ελύτη. Εγώ τον Ελύτη δεν τον ξέρω. Δεν τον μελέτησα ποτέ μου. Τόσα χρόνια στο πανεπιστήμιο και μόνο κάτι μικρές αναφορές κάναμε γι' αυτόν στην ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Δεν ξέρω γιατί. Είναι περίεργο πάντως και κρίμα. Εδώ φάγαμε εξάμηνα ολόκληρα και μελετούσαμε Γιωσέφ Ελιγιά και Ελύτη δεν ακουμπήσαμε. Τον θυμήθηκα σήμερα τον Ελιγιά. Πέρασα από το σπίτι της κυρίας Ρεβέκκας το απόγευμα κι έτσι μου κόλλησε. Ο Ελιγιά έγραφε πολλά ποιήματα για τη Ρεβέκκα, όχι αυτή τη Ρεβέκκα, τη δική του τη Ρεβέκκα πού' τανε ερωτευμένος κι έτσι μου ήρθε στο νου. Άκυροι οι συνειρμοί που κάνω. Περιττή και η αναφορά εδώ, δε νομίζω να τον ξέρει κανείς εκτός κι αν είναι Γιαννιώτης και πάλι παίζεται. Το θέμα είναι ο Ελύτης που εγώ δεν ξέρω και δεν ξέρω γιατί δεν ξέρω. Έπρεπε να ξέρω. Φέτος δίδαξα κιόλας Ελύτη. Κι έτσι έμαθα τα βασικά. Το Μονόγραμμα όμως δεν το ήξερα. Πετύχαινα μερικές φορές αποσπάσματα του σε διάφορα blogs και ενθουσιαζόμουν. Και πήγα και το πήρα σήμερα. Και μαγεύτηκα.

Κι ίσως να ' ναι κι αυτά που νιώθω.

Που δεν είμαι σίγουρη ακόμα.

Κι επηρεάστηκα βαθιά. Κι όλο το βράδυ το μουρμούριζα. Στο όνειρο μου.

Πουθενά δεν πάω, μ'ακούς

Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ΄ακούς

Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ΄ακούς

Της αγάπης

Μια για πάντα το κόψαμε

Και δε γίνεται ν΄ανθίσει αλλιώς, μ΄ακούς

Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας

Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ' ακούς

Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ΄άλλους καιρούς

1 Δεκεμβρίου, Στάδιο Ελευθέρια

2009-12-02T10:52:00.012+02:00

Από μέρες οι μητέρες μου, γιατί ναι έχω δύο, κανόνισαν να πάνε στη συναυλία της Γαλάνης και της Τσαλιγοπούλου και ποιός θα τις έπαιρνε? Το θύμα. Δηλαδή εγώ. Δεν αντέδρασα γιατί από τη μία δεν ήθελα να χάσω τέτοια συναυλία μα από την άλλη το γεγονός ότι θα πήγαινα μαζί τους δε μου ακουγόταν και τόσο καλή ιδέα. Και ήρθα και επιβεβαιώθηκα. Η συναυλία ήταν εξαιρετική μα οι κυρίες, οι μητέρες όχι η Γαλάνη με την Τσαλιγοπούλου, μου σπάσανε τα νεύρα.

Καταρχήν εδιαφωνήσαμε για το πού θα κάτσουμε. Ντε και καλά έπρεπε να καθίσουμε πρώτες πρώτες. -Μα δε βλέπετε πώς οι καρέκλες γράφουν ford? και να επιμένουν -Kαι πού ξέρουν μάνα μου πώς δεν είμαστε της ford? - O κύριος εκεί,να, είναι ο κύριος που φέρνει τη ford, λέτε να μην ξέρει τους υπαλλήλους του? και εδώ έρχομαι και τις πείθω και αναγνωρίζουν πως τελικά δεν πάνε και τόσο χαμένα τα λεφτά που ξοδεύω κάθε μήνα στα περιοδικά. Καθόμαστε λίγο πιο πίσω και ξεκινούν να κουτσομπολεύουν τη κοινοτάρχισσα του χωριού. Που την είδε η μια την Κυριακή στην εκκλησία με την καινούρια της τη νύφη και τι εφορούσε και πώς εκαταδέχτηκε να παντρέψει με αυτήν το γιό της και πάει λέγοντας. Εγώ είχα ήδη φάει ένα κουτί ποπ κορν, ένα κουτί πατατάκια αλάτι ξύδι κι ένα κουτί maltesers. Σημασία δε μου έδιναν, γύριζαν μόνο πού και πού και μου έλεγαν μάνα μου το μωρό μας και τρώει πατατάκια. Εγώ είμαι το μωρό. Άκουγα βέβαια τη συζήτηση τους γιατί παλιά έκανα παρέα με το γιό της κοινοτάρχισσας και με ενδιέφεραν τα νέα. Μετά επιτέλους εβγήκαν στην σκηνή κάτι αγόρια και εχτυπιούνταν. Πολλή χαρά. Φέτος δεν πήγα σε άλλη συναυλία και ενθουσιάστηκα. Ιμάμ Μπαιλντί τέλειοι. Και μετά βγήκε και η Τσαλιγοπούλου. Τι φωνή! Τι τραγούδια! Με όλο μου το πάθος ετραγουδούσα μαζί της κι εξελαρυγγιάστηκα. Ο διπλανός μου, που δεν κατάλαβα γιατί ήρθε, πρέπει να καταριόταν την τύχη του που του 'λαχε κι έκατσε δίπλα μου και τον ξεκούφανα. Από την άλλη ήταν η γκόμενα του που όλο του τριβόταν. Χάιδεψε και να τον χαιδέψεις, πόσο να αντέξει ο ανθρώπος στα 20 λεπτά την πήρε κι έφυγαν. Γύρισε και η μάνα β και μου λέει και πολύ έκατσαν.

Η Τσαλιγοπούλου νομίζω χαλάστηκε που δεν είχε κόσμο. Δεν είχε κόσμο. Ήταν μόνο οι υπάλληλοι των χορηγών εταιριών, ο υπουργός υγείας, εγώ με τις μητέρες μου και κάμποσοι γκέοι. Η συναυλία γινόταν επ' ευκαιρία της παγκόσμιας μέρας κατά του aids. Οι μητέρες εσχολίαζαν το πόσο ελέπτυνε η Τσαλιγοπούλου, τι ωραίο φόρεμα και τι εντυπωσιακό δαχτυλίδι φορούσε. Το δικό μου χτύπημα συνεχιζόταν απτόητο "και κάθε μέρα και κάθε νύχτααα..."

Και μετά βγήκε η Γαλάνη. Πρώτη φορά την άκουσα από κοντά κι εντάξει είναι περιττό να σχολιάσω. Μείναμε και οι τρείς χωριατοπούλες με το στόμα ανοιχτό και οι γκέοι παρακάτω το ίδιο. Η μάνα β γύρισε και μου είπε πώς δεν πρέπει να φορεί σουτιέν. Η Γαλάνη ενθουσιάστηκε με τον Πατσαλίδη. Είπε μας το εκατό φορές. Και τι τυχερή που τον εγνώρισε και τι σπουδαίος πολιτικός που είναι και τι τιμή να την ακούει ο κύριος υπουργός και τι καλά θα ήταν να είχαν και στην Ελλάδα τέτοιους πολιτικούς. Το ίδιο τροπάρι του Μαχαιρίτσα για τον Χριστόφια. Επίσης πρέπει να επονούσε το σβέρκο της γιατί συνέχεια το έπιανε. Εσύγχυσε και τα λόγια σ' ένα τραγούδι που τραγουδούσε με την Τσαλιγοπούλου και έβαλε τα γέλια και δεν μπορούσε να συνεχίσει. Πολύ χαρούμενος άνθρωπος μου έκανε η Γαλάνη. Το απολάμβανε ρε παιδί μου, δεν το έκανε τυπικά, ούτε διεκπεραιωτικά. Τέτοια εντύπωση μου έδωσε τουλάχιστον.

Γενικά ήταν μαγική η βραδιά. Εκπληκτικά τραγούδια, κορυφαίες φωνές, ο κόσμος τραγουδούσε, χόρευε και γέμισε το στάδιο με μπαλόνια, 6000 μπαλόνια μας έδωσαν και έγινε η ατμόσφαιρα ακόμα πιο μαγική. Μαγική και η συναυλία, μαγικές και οι φωνές, μαγική και η εικόνα όταν αφήσαμε στον ουρανο τα μπαλόνια βγαίνοντας από το στάδιο.. Δηλαδή, ήταν ένα βράδυ όλο μαγεία και χάρη.

Ώσπου εμπήκα στο αυτοκίνητο κι έπρεπε να ακούσω την ανάλυση της βραδιάς από τις μητέρες. Και εκεί καταλαβαίνεις πόσο διαφορετικά αντιλαμβάνεται ο καθένας το ίδιο γεγονός. Κανένα σχόλιο, ούτε για τις φωνές, ούτε για τα τραγούδια, ούτε για τα μπαλόνια που χάθηκαν μέσα στον ουρανό. Είκοσι λεπτά δρόμου, εβγάλαν συμπέρασμα πως τελικά φορούσε σουτιέν η Γαλάνη. Διότι δεν πολύ κουνιούνταν ενώ σύμφωνα με την ηλικία της θα έπρεπε. Άρα το σουτιέν, δεν ήταν καλό. Δεν τα εκρατούσε στητά ρε παιδί μου και η Γαλάνη είναι του '54, όπως τον παπά σου, σε μένα απευθυνόταν αυτό, οπόταν θα έπρεπε να κουνιούνταν και η μία να λέει δεν της φαίνεται και η άλλη να λέει οχι, επήγε κοντα και της φαίνεται. Και να μην βλέπω τον παπά μου που άσπρισαν τα μαλλιά του, σιγά, γιατί η Νίτσα του Γιώργου φαίνεται συνομήλικη του παπά σου και της Γαλάνης? Η Νίτσα του Γιώργου είναι γκομενάρα. Μα αυτή μάνα μου όλη μέρα γυμνάζεται, είναι και τα γονίδια, είναι και.. επί είκοσι λεπτά αυτό. Πόσα να αντέξω μια γυναίκα? Πόσα?

Δε "θα ξεκουμπώσω τα φτερά μου από τα χέρια"

2009-11-30T11:33:00.005+02:00

Κι αυτό το Σαββατοκυρίακο φρόντισε να μου αποδείξει ότι δεν μπορώ να καταλάβω τους ανθρώπους. Προφανώς και δεν είμαστε όλοι το ίδιο. Και προφανώς δεν σκεφτόματε όλοι το ίδιο. Αποδεικνύεται όμως ότι εγώ δεν έχω την παραμικρή ικανότητα να ψυχολογώ τον κόσμο. Δεν έχω ούτε διαίσθηση, ούτε κατά πως μου φαίνεται, κοινήν αντίληψη. Το μόνο που έχω είναι μια καλοπροαίρετη αντιμετώπιση των ανθρώπων. Τους εμπιστεύομαι όλους. Δε θεωρώ ότι έχω κανέναν λόγο όταν μου λέει κάποιος ότι νιώθει έτσι να πιστεύω πως νιώθει άλλως πως. Και το Σαββατοκυρίακο αυτό ήρθε να μου αποδείξει πως κακώς κάνω.

Μα παρ' όλο που την έπαθα πολλές φορές. Παρ ' όλο που βρέθηκαν πάλι άνθρωποι να με απογοητεύσουν, που δεν περίμενα. Παρ' όλο που βρέθηκαν ξανά άνθρωποι να με ρίξουν απότομα από σύννεφα που αυτοί οι ίδιοι με ανέβασαν. Εγώ την εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους αρνούμαι να την χάσω! Έστω κι αν αυτό σημαίνει πως θα τρώ τα μούτρα μου, ξανά και ξανά!

"Κάτι με φέρνει, κάτι με παίρνει"

2009-11-24T10:19:00.003+02:00

Όση έμπνευση δεν έχω για να γράψω κάτι εδώ άλλη τόση κι ακόμα πιο πολλή έχω για ζωγραφιές. Πολλές ιδέες έχω σημειωμένες που περιμένουν απλά να πάρουν μορφή. Το πρόβλημα ήταν που δεν είχα λεφτά να αγοράσω τους καμβάδες μου και τα λουλούδια που θέλω να βάλω πάνω. Κατ' ακρίβειαν δεν έχω λεφτά για τίποτα. Δεν είχα λεφτά για τίποτα γιατί σήμερα πληρώθηκα. Πρώτη φορά στη ζωή μου εμετρούσα σελινούι σελινούι για να μπορέσω να ζήσω. Βέβαια το παιδί στο κατάστημα τέχνης με συμπαθεί πολύ και πάντα μου τα βάζει όλα στη μισή τιμή. Το περιφανεύομαι στο σπίτι που δεν πολύ εκτιμούν το hobby μου και μου λένε, ναι, από τα 600 τοις εκατόν κέρδος που βγάζει από σένα παίρνει μόνο 300. Όντως είναι κλέφτης ο παλιοαλήτης αλλά με βολεύει, δίπλα στο σπίτι, είναι και το χωριό μακριά... Αλλά γενικά το έχω να με συμπαθούν. Έτσι με κάνουν να νομίζω τουλάχιστον.Οι αστυνομικοί για παράδειγμα δε με γράφουν. Δε με έγραφαν δηλαδή γιατι προχθές με έγραψε ένας. Ο παλιοαλήτης μια ώρα του κλαιγόμουν και μου λέει είσαι πολύ καλός άνθρωπος αλλά έτσι είναι η δουλειά μας να γράφουμε και τους καλούς ανθρώπους! Έτσι πήρα την πρώτη κλήση της ζωής μου αλλά πάλι φεύγοντας είχα την αμυδρή υποψία πως λίγο με συμπάθησε. Οι προηγούμενοι με συμπαθούσαν περισσότερο. Μου΄χει τύχει να μ΄έχει σταματήσει αστυνομικός για ταχύτητα και να μου πει επειδή μου χαμογελάς μπορείς να φύγεις. Να μ' έχει σταματήσει αστυνομικός με το κινητό στο χέρι να κανονίζω για καφέ και να λέει είναι κρίμα να σου κάτσει ο καφές 50 λίρες και να με αφήσει να φύγω χαμογελώντας μου συνομωτικά. Στον τελευταίο δεν έπιασε το κόλπο του χαμόγελου. Αλλά σε ένα μήνα που δεν είχα λεφτά να φάω μάλλον το χαμόγελο μου δεν ήταν τόσο λαμπερό.

Κλείνοντας αυτή την ανάρτηση της αερολογίας θα ήθελα να αναφέρω και κάτι άσχετο. Πέρσι είχα έναν γκόμενο, που στον δεύτερο μήνα που ήμασταν μαζί πήγε ένα ταξίδι στο Cape town, ερχόμενος πίσω αυτός ήταν πολύ ενθουσιασμένος. Τόσο που για μέρες ήταν ξαπλωμένος στον καναπέ του σπιτιού του, έβλεπε στο κενό και παραμιλούσε για το τι τέλεια που ήταν. Όχι δεν υπερβάλλω, για μέρες ο άνθρωπος το μόνο, μα το μόνο, που έλεγε ήταν τι ωραία που επέρασε και τι ωραία να πήγαινε να ζήσει εκεί και τι τέλεια που ήταν όλα και γιατί να είναι εδώ και να μην είναι εκεί. Ώσπου η υπομονή μου, δεν έχω και πολλή η γυναίκα, εξαντλήθηκε, επήρα την τσαντούλα μου και αποχαιρέτησα τον πλάτανο. Από τότε λες και με καταράστηκε, δεν ξέρω και γω ποιός, παντού ακούω αυτήν την χώρα. Τι μουντιάλ, τι αφιερώματα σε περιοδικά, παντού όμως, και μου φαίνεται παράξενο γιατι μέχρι πέρσι παίζει και να μην την ξανάκουσα. Το αποκορύφωμα. Προχθές πήγα σινεμά και είδα το 2012. Η γνωστή ταινία για την καταστροφή του κόσμου. Ένα πράμα θα πω και επιστρέφω στη δουλειά μου. Εκαταστράφηκε όλος ο κόσμος εχτός απο ένας τόπος. Tο Cape town!

"Βάλ' το παράθυρο στην πρίζα"

2009-11-22T14:08:00.008+02:00

Οι χτύποι της καρδιάς και το ανακάτεμα του στομαχιού και τα χείλη τα κόκκινα και τα ρίγη και τα τρεμάγματα. Οι ρώγες σκληραίνουν και η σάρκινη οδύνη. Του πόθου το ξύπνημα κι η αξεδίψαστη λαχτάρα. Το σώμα οξειδώθηκε, το που έμεινε αφίλητο κι ενέγγιχτο κι απείραχτο. Μήνες. Οι μήνες που με σκιάσανε, των είκοσι εφτά μου χρόνων οι ορμόνες. Να! Αγγίζω με τρεμάμενα δάχτυλα.. Σαλιωμένα δυό δάχτυλα. Ο πόθος δεν σμίγει με άλλον πόθο..

Σε φαντάζομαι δίπλα μου. Σε φαντάζομαι πάνω μου. Σε φαντάζομαι μέσα μου. Κοφτές ανάσες, δακρυσμένα γέλια, χαρές ανείδωτες και κραυγές. Κραυγές αγριμιών, ο θολός ο κόσμος και το γιατί που έμεινε αναπάντητο. Τα τρεμάμενα μου δάχτυλα πιο πάνω, τούφες μαλιά διάσπαρτα, βαθιές γρατσουνιές στην πλάτη και οι πληγές. Οι πληγές που τσούζουν από τον αλμυρό ιδρώτα. Πλησιάζεις. Τα μάτια ορθάνοιχτα να βλέπω μέσα τους την ευφορία να διατρέχει τις εγκεφαλικές σου απολήξεις. Τα τρεμάμενα μου δάχτυλα στο πρόσωπο. Κι εσύ να σπάζεις και να χάνεσαι από την μυική ένταση της κορύφωσης. Είναι η στιγμή. Τα δάχτυλα μου πλέον σταθερά. Τα ακουμπώ στα μάτια σου και με ήρεμη σταθερότητα τα μπήγω βαθιά μέσα. Οι κραυγές κι ο πόνος σου, η καθολική διέργεση μου, η ένταση των αισθήσεων και η ανακούφιση της θεσπέσιας ηδονής.

Και μετά να κοιτάζω ίσια πέρα χωρίς τίποτα μες την καρδιά.

"Ήταν ωραία τα μάτια σου μα δεν ήξερες πού να κοιτάξης

δεν ήξερα πού να κοιτάξω μήτε κι εγώ...

εγώ που μάχομαι εδώ πέρα, πόσοι γύροι?

(Σεφέρης, Μυθιστόρημα ΙΣΤ)

" Σάρκινη φωτιά, γυμνή σκιά "

2009-11-10T10:50:00.003+02:00

Συλλογίζομαι τι να κάνω με αυτό το blog. Απόφαση δεν παίρνω. Ντρέπομαι. Μ΄απόφαση να το καταργήσω δεν παίρνω. Έριξα πολύ συναίσθημα μέσα. Και ντρέπομαι. Οχι που το διαπίστωσα εγώ, ούτε που το διαπίστωσε εκείνη η άγνωστη που δε με ξέρει. Γιατί να με νιάξει κιόλας αφού δε με ξέρει και στο κάτω κάτω ούτε εγώ δε με ξέρω. Είναι όμως που ανοίξανε τα φώτα κι εγώ στέκομαι γυμνή. Ολοτσίτσιδη στέκομαι. Μπροστά σε αυτούς που με ξέρουν και με ξέρουν και σε αυτούς που δε με ξέρουν μα νομίζουν πως με ξέρουν και σε αυτούς που δε με ξέρουν και το ξέρουν πως δε με ξέρουν. Γυμνή. Να πάρω να ρίξω κάτι πάνω μου. Απόφαση δεν παίρνω. Μια γίνομαι κόκκινη από την ντροπή και μια πάλι σκέφτομαι πώς θα ' ναι απλά παραίσθηση. Πως δεν γίνεται να είμαι γυμνή αφού δεν έχω ούτε σώμα, ούτε ψυχή.

Σκέφτομαι να μην σκέφτομαι. Αρπάζω το free έντυπο της Παρασκευής και το απολαμβάνω με τον ζεστό καφέ μου. Μπορώ να είμαι ευτυχισμένη έτσι. Με περιοδικά και καφέ. Μόνο. Χωρίς παρέα, χωρίς δουλειά, χωρίς λεφτά, χωρίς άντρα, χωρίς sex. Ο πάτος και ο πήχυς των προσδοκιών μου ένα. Και να 'μαι ευτυχισμένη. Και να με ευτυχισμένη.

Θαυμάζω τις νέες longchamp τσάντες. Αν είχα πολλά λεφτά θα μου έπαιρνα μία. Αν είχα μόνο πολλά λεφτά. Γιατί αν είχα απλά λεφτά, θα έφευγα ταξίδι. Τσάντες με βρετανικό χιούμορ και σκωτσέζικο φολκλόρ. Και μετά είναι οι μνήμες. Το πουκάμισο το γελοίο που τόσο κοροιδέψαμε. 'Ολα τα κακά του κόσμου είχε συν τη κακογουστιά. Κι οι εκδρομές στα Highlands. Απέραντα λιβάδια, αγελάδες, αγέλαδες και κάτι αγελάδες θυμάμαι.

Σκέφτηκα μα δεν αποφάσισα να μην σκέφτομαι. Όπως δεν αποφάσισα τι να κάνω με αυτό εδώ το blog. Ο Χάρης που τον ρώτησα μου είπε πως απλά αυνανίζομαι. 'Ισως να 'χει δίκαιο.

"Τι με κοιτάζεις Ρόζα...Συγχώρα με που δεν..."

2009-10-20T23:17:00.016+03:00

Σαλαμίνα τε τας νυν ματρόπολις των δ' αιτία στεναγμών.

Αχνιστός καφές.

Αύριο μπαίνω στο Σεφέρη.

Βρίσκομαι σε κάποιο ακρογιάλι. Πότε ήλιος και πότε ψιλή βροχή.

Είναι φθινόπωρο. Νοέμβρης του 1953.

Απολαμβάνω γουλιά γουλιά τον καφέ μου.

Κάτι τέτοιες στιγμές νιώθω τόσο πλήρης. Ακέραιη.

Τότες άκουσα βήματα στα χαλίκια.

Κι ο χτύπος του τηλεφώνου. Πάντα ενοχλητικός.

'Ενα σπίτι που έχει φοβία στα τηλέφωνα. Κανείς δε θέλει να τα απαντήσει. Ποτέ.

Χρειάζεται θάρρος να σηκώσεις το ακουστικό.

Κι ακούω τα βήματα. Και την ανάσα.

Εκείνη την ανάσα που παίρνεις για να πάρεις δύναμη. Από αυτόν που πήρε την απόφαση.

Η Ροζαλίντα είναι άρρωστη.

Το όνομα η γιαγιά το έδωσε από ένα Βραζιλιάνικο που έβλεπε. Μάταια ο παππούς της εξηγούσε πως στα σκυλιά δίνουμε δισύλλαβα ονόματα για να τα μαθαίνουν. Ροζαλίντα το λένε το σκυλί, Ροζαλίντα είναι το όνομα του.

60 χρόνια σύζυγος κτηνιάτρου, μητέρα δύο κτηνιάτρων και γιαγιά ενός, πήρε τη μητέρα μου τώρα που αρρώστησε η Ρόζα..

Οχι καλό σημάδι.

Τέσσερα αυτοκίνητα φύγαμε.

Άξαφνα περπατούσα και δεν περπατούσα.

Μπήκα στο πλιθαρένιο σπίτι της γιαγιάς.

Δεν ήρθε να με καλωσορίσει κανείς, να πεταχτεί πάνω μου, να μου κάνει χαρούλες.

Τόσα χρόνια έτσι...

Η οικογένεια μαρμαρωμένη. Κάτω η Ρόζα.

Τρέχω στο τηλέφωνο.

Δεν έχω καθόλου καλή σχέση με αυτή τη συσκευή. Απ' την οικογένεια μου το κληρονόμησα. Άμα χτυπά στο σπίτι κανείς δε θέλει να το απαντήσει. Ποτέ.

-Θείε η Ρόζα βγάζει αφρούς.

- Η γλώσσα της είναι μαύρη?

- Είναι μούσκεμα το σκυλί θείε, αφρίζει.

- ...

-Τι να κάνουμε?

- ....

- Πες κάτι, ότι μας πεις θα κάνουμε, τι να κάνουμε?

- ...

-Κάνε κάτι.

- Θα ψοφήσει. Εψατζίεψαν το.

- .....

Ψόφησε, άκουσα τον μπαμπά. Η μάνα μου γονάτισε και το χάιδευε. Η γιαγιά επαναλάμβανε, ήταν η παρέα μου, πάει η παρέα μου. Η αδερφή μου με λυγμούς φώναζε, ποιός μπόρεσε να κάνει κάτι τέτοιο. Εγώ σηκώθηκα κι έφυγα.

Θυμός. Μόνο να ήξερα ποιός το έκανε. Θολώνω.

Αύριο μπαίνω στο Σεφέρη. Κύριε, βόηθα να θυμόμαστε πως έγινε τούτο το φονικό.

Σκυμμένα κεφάλια. Βουρκωμένα μάτια. Κόκκινες μύτες. Δε φελά να μιλάμε.
Η μητέρα καθαρίζει φασολάκια, ο πατέρας βλέπει Λαζόπουλο, η αδερφή είναι στο facebook, εγώ διαβάζω Σεφέρη και η γιαγιά θα ξυπνήσει το πρωί χωρίς τη Ρόζα για παρέα.

Το στέγνωμα της αγάπης. Μέσα σε τρύπιες ψυχές. Κύριε, βόηθα να τα ξεριζώσουμε.

"Έχει βρέξει εδώ ψυχή μου; Τι σημαίνουν όλα αυτά;"

2009-10-12T12:51:00.008+03:00

Δεν ξέρω πώς έγινε αυτό, αλλά μέσα σε ένα χρόνο, όλοι μου οι φίλοι βρήκαν ταίρια, λογοδόθηκαν κι ετοιμάζονται για γάμους. Όλοι μαζί όμως. Μη μείνει κανείς με το παράπονο.

Πληροφοριακά, όλα τα Σαββατοκυρίακα του Ιουνίου και του Σεπτεμβρίου του επόμενου χρόνου θα είμαι απασχολημένη με το να ψάχνω φουστάνια, να γεμίζω φακελάκια και να τρέχω στους γάμους.

Έτσι όλα τα πράγματα στην παρέα άλλαξαν φέτος. Όλα όμως. Νιώθω το κλίμα στις συναντήσεις μας πια μουδιασμένο, μην πω βαρύ κι ακουστεί κάπως. Μου τηλεφωνούν για καφέ κι εμένα η σκέψη μου είναι πάλι να βγω με τα ζευγάρια? Κι όταν εγώ θέλω να πάω για καφέ, κάνω χίλιες σκέψεις πια, μήπως τους ενοχλήσω, μήπως θέλουν να βγούν μόνοι τους κι άμα τελικά το κάνω, πρέπει να ρωτήσουν τα έτερα τους και να δούμε. Κι όταν τελικά βλέπουμε τρέμει η ψυχή μου μήπως ξεκινήσουν και μιλούν πάλι για τα catering, τις αίθουσες δεξιώσεως, τα λουλούδια και τα λουκούμια και εννοείται πως γι αυτά ξεκινούν και μιλούν - γιατί αυτό απασχολεί τα πλάσματα πώς να το κάνουμε τώρα- κι ενώ στην αρχή ένα ενδιαφέρον το είχε, τώρα πια μπορώ και να κόψω τις φλέβες μου από τη βαριεστημάρα. Αμ το άλλο? Που κάθονται όλοι κι ονειρεύονται hen s night στην Αθήνα. Δε μπορώ να καταλάβω σε ποιόν νομίζουν πώς απευθύνονται. Διότι αν έδωσα την εντύπωση πως είμαι η εγγονή του Ωνάση, δεν είμαι.

Η μάνα μου παρακολουθόντας την κατάσταση έχει αφηνιάσει. Τι κακό μεγάλο που έπαθε που της ξέμεινε η κόρη. Το τι εξάψαλμους ακούω δεν περιγράφεται. Που ο νους μου είναι πάνω από το κεφάλι μου και μόνο να γυρίζω με ενδιαφέρει και δεν είμαι ικανή να έβρω έναν άντρα και δεν βλέπω που όλες μου οι συμμαθήτριες και οι ξαδέλφες και οι φίλες επαντρευτήκαν κι αυτή στην ηλικία μου είχε δυο παιδιά κι εγώ γιατί όχι και τα χρόνια περνούν και γιατί όλος ο κόσμος έκανε κοπελλούθκια κι αυτή έκανε εμένα...

Σύμφωνα με μια έρευνα -που άκουσα κάπου στην τηλεόραση και δεν έχω ιδέα πόσο αξιόπιστη μπορεί να είναι- στην Κύπρο αναλογούν τέσσερις γυναίκες για κάθε άντρα. Αν συνυπολογίσει κανείς αυτούς που είναι με ξένες και τους gay και το γεγονός ότι σε αυτό το νησί όλοι μικροπαντρεύονται άρα 30αρης και single δεν πολύ αφθονεί γίνεται αμέσως αντιληπτό πως τα πράγματα είναι μάλλον δυσοίωνα.

Κι ανάμεσα στους γάμους όλων μου των φιλενάδων, στο μουρμουριτό της μάνας μου και τις έρευνες, εγώ. Σε κατάσταση αποχαύνωσης και shock. Που πάντα πίστευα πώς είμαι πολύ μικρή για όλα και -ξαφνικά, χωρίς καμιά προειδοποίηση- έγινα πολύ μεγάλη.
Όλα είναι πρωτόγνωρα για μένα. Και οι καταστάσεις και οι σκέψεις. Πολλές σκέψεις. Που αν κάποτε μου έλεγες πως θα έκανα θα σε έβγαζα τρελλό. Πώς να δράσω και πώς να μην. Αντιδράσεις πανικού. Λάθη. Κι όλοι έτοιμοι να με κρίνουν. Κατακρίνουν.

Αποχή

2009-10-09T09:59:00.003+03:00

Είπα
αυτό τον καιρό
να απέχω από το ιντερνετ
μήπως και
μετέχω στη ζωή.
Μπα...

"Τα λόγια των τρελλών ήταν δικά μας λόγια"

2009-09-22T11:04:00.002+03:00

Θέλω να πέσω στο πάτωμα και να χτυπιέμαι από απελπισία.
"Η ελπίδα έγινε μέσα μου το ίδιο με προδοσία"
Τον επόμενο που θα μου πει πως όλα θα πάνε καλά ή πως όλα γίνονται για κάποιο λόγο, θα τον δείρω.
Δεν ξέρω τι να με κάνω. Να βρισκόταν κάποιος να μου πει τι να με κάνω. Δεν βρίσκεται.
Και κάθομαι και βουλιάζω, εδώ, στη μοναξιά, στην απελπισία, στη λύπη.
Μέχρι τώρα όλες οι επιλογές στη ζωή μου βγήκαν λάθος. Και κάθομαι και κοιτάζω όνειρα και σχέδια να καταρρέουν. Μια συναίσθηση μόνο. Της κατάρρευσης.
Δεν ξανασηκώνομαι.
Πρώτη φορά στη ζωή μου δεν μπορώ να κοιμηθώ τις νύχτες από τα προβλήματα και το άγχος. Από το πένθος ναι, το κλάμα, τον έρωτα, την ευτυχία, την ανυπομονησία ναι. Από απελπισία πρώτη.
Ούφου!!!!!!!!!

"Έλα πάρε μου τη λύπη"

2009-09-11T09:28:00.006+03:00

Η συνωμοσία του σύμπαντος εναντίον μου. Εντάξει, στη ζωή μου δεν υπήρξα και ποτέ τυχερή. Ατυχής και γκαντέμο. Έτσι μ' έχει γραμμένη η ξαδέρφη μου στο κινητό της. Γκαντέμο. Διότι αν κάτι είναι να συμβεί κακό, θα συμβεί σε μένα. Δεν αναρωτιέται κανείς γιατί. Έτσι ήταν πάντα. Μα αυτή τη βδομάδα πέσαν όλα πάνω μου. Και πάλι δεν αναρωτιέμαι γιατί. Η συνήθεια τελικά είναι ωραίο πράγμα. Κι ο πόνος συνηθίζεται. Και η στεναχώρια και η θλίψη. Μαθαίνεις να ζεις έτσι. Τουλάχιστον για μένα αυτό ισχύει. Συνήθισα. Και δεν κλαίω πια. Μα αν μια ανάγκη είχα αυτή τη βδομάδα ήταν να κλάψω. Να κλάψω για μένα. Οχι για κάτι συγκεκριμένο. Για όλα. Δεν ξέρω πώς να το πω. Μα θα ήθελα να κλάψω για όλα αυτά που βουρκωμένα και ακίνητα μείναν μέσα μου, για όλα αυτά που μπερδεύτηκαν και δεν μπορώ να ξεχωρίσω πια. Μα δεν μπορώ. Και δεν ξέρω τι άλλο να κάνω. Και κάθομαι έτσι εγώ και ψάχνω καμιά δουλειά στο εξωτερικό. Χωρίς λόγο κι αιτία. Δε θέλω κάπου να πάω. Θέλω μόνο να φύγω.

Summer is over

2009-09-01T19:27:00.008+03:00

1. Ο απολογισμός

Επέστρεψα. Καλά πέρασα. Βέβαια, περίμενα να ηρεμίσω λίγο από το άγχος δεν ηρέμισα. Περίμενα να σταχυάσω, γιατί να μαυρίσω αποκλείεται, δεν στάχυασα. Περίμενα ρομαντική βόλτα στην παραλία κάτω απο τ' αστέρια (αυτό πολύ το περίμενα), δεν βόλταρα. Περίμενα να ερωτευτώ, δεν ερωτεύτηκα. Περίμενα τουλάχιστον να κάνω sex, δεν έκανα. Δεν πειράζει όμως. Οτιδήποτε εν συγκρίσει με το περσινό και προπέρσινο καλοκαίρι φαντάζει παραδεισένιο. Οι σκέψεις μου από πανικόβλητα ερωτήματα του τι θα κάνω, πού θα σταθώ, πού θα βρεθώ έγιναν light, εξαιρετικά light αφού οι μόνοι προβληματισμοί μου είχαν να κάνουν με τι χρώμα να βάψω τα μαλλιά μου και τι άρωμα να έχει η καινούρια μου κρέμα σώματος. Και πέρασα και καλά. Μπορεί να μην έγινε τίποτα άξιο λόγου, μα πέρασα καλά. Αν δεν είχα και αυτό το αναθεματισμένο άγχος, θα έλεγα και πολύ καλά μάλιστα. Μα μ' έχει φάει. Κι όσο πλησιάζουν οι μέρες αγχώνομαι ακόμα πιο πολύ (και γίνεται!). Για το καινούριο μου ξεκίνημα στη δουλειά. Είναι τεράστια η ευθύνη κι αυτή η αναμονή με σκοτώνει.... Αν δεν μπορώ να αντεπεξέλθω, αν δε βγαίνω από μέσα, αν δε βρεθεί κανείς να με βοηθήσει, αν και αν και αν...

2. Το φλερτ

Τέλος πάντων θα ήθελα για να ξεχαστώ κιόλας απ' το βασανιστικό άγχος μου, να αναφέρω μίαν άλλη σκέψη αυτού του καλοκαιριού που με προβλημάτισε. Έχει να κάνει με τη διαφορά ηλικίας ανάμεσα σε μια γυναίκα κι έναν άντρα. Και σε αυτή τη διαφορά η γυναίκα να είναι μεγαλύτερη. Για την ακρίβεια εγώ να είμαι η μεγαλύτερη. Μπορεί να λειτουργήσει μια τέτοιου είδους σχέση? Προσωπικά θεώρησα πως όχι και δεν έκανα τίποτα, απλά ώρες-ώρες σκέφτομαι μήπως έκανα λάθος. Και μ' άρεσε τόσο το αγόρι εκείνο και έκανα τόοοοοση χαρά, μα μόλις μου είπε την ηλικία του πάγωσα. Δεν του φαινόταν. "Τι έπαθες? Σε πείραξε που είμαι τόσο?". Χαμογέλασα κι έφυγα.

3. Οι Νεφέλες.

Υπέκυψα στον πειρασμό και θα πάω να δω τις Νεφέλες του ΘΟΚ. Του Αριστοφάνη είναι βέβαια οι Νεφέλες αλλά ο ΘΟΚ τις ανεβάζει. Θα πάω την άλλη βδομάδα. Στην αρχή ήμουν αρνητική, πικρές οι μνήμες.... με τον καιρό μαλάκωσα και είπα άντε, ας τους δώσω μια δεύτερη ευκαιρία. Οι Νεφέλες ήταν το τελευταίο μου μάθημα για το πτυχίο. Δεν έφταιγε βέβαια σε τίποτε ο καημένος ο Αριστοφάνης, που εμένα προσωπικά δε μου αρέσει, αλλά ο καθηγητής εκείνος. 'Ενας ιδιότροπος, στριφνός γέρος που μας θεωρούσε ανάξιους να γίνουμε συνάδελφοι του. Το μισό μάθημα το ξόδευε στο να μας βρίζει λέγοντας μας πόσο ανέντιμο είναι και ανήθικο που θα διδάσκαμε εμείς στο μέλλον τα παιδιά. Και καθόμασταν εκεί, δεκάδες στο αμφιθέατρο, με σκυμμένα τα κεφάλια ακούγοντας τους υβριστικούς μονολόγους του, αφού απαγορευόταν κιόλας να ανοίξεις το στόμα σου γιατί όποιος τολμούσε δεν έβλεπε πτυχίο όσο θα ζούσε ο κύριος αυτός καθηγητάς. Τι καταγγελίες έφαγε σε αστυνομίες, τι ξύλο, τίποτα εκείνος, συνέχιζε να πετσοκόβει και να καθυστερεί πολλά χρόνια τα πτυχία του κόσμου. Οι Νεφέλες λοιπόν, είναι μια πικρή ιστορία για εμένα. Ήταν το μοναδικό μάθημα που παρακολουθούσα ανελλιπώς, δίαβαζα όλο το εξάμηνο συστηματικά, το εξετάστηκα εντελώς άυπνη γιατί δεν προλάβαινα και το πέρασα από την πρώτη μεν, τυχαία δε - μεγάλη ιστορία-. Η ουσία βέβαια είναι ότι αυτή την στιγμή δεν είμαι σε θέση καν να πω την περίληψη. Δε θυμάμαι τίποτα. Μιλάμε για ένα έργο που μελέτησα λέξη προς λέξη, στην κυριολέξία όμως και δε θυμάμαι καν τι θέμα έχει. Το μόνο που θυμάμαι είναι τον καθηγητή εκείνο να λέει με τόσο ήρεμο και σαρκαστικό τρόπο: "Είναι ανέντιμο παιδιά μου, είναι ανέντιμο που θα διδάξετε εσείς αύριο στα σχολεία". Και πέντε χρόνια μετά δεν έχω ένα επιχείρημα για να τον αντικρούσω - τη μνήμη μου μέσα!-. Ελπίζω ο κος Κυριαζής, ο κος Τσουρής και ο κος Κραουνάκης να βάλουν ένα χεράκι στην επαναφορά της απολεσθείσας μνήμης και ίσως στην βελτίωση της άποψης μου. 'Ακουσα καλά σχόλια πάντως.

Δε θέλω να γυρίσω πίσω.

2009-08-25T17:27:00.002+03:00

Κάνω διακοπές..

2009-08-19T16:30:00.007+03:00

Έχει βάλει στο facebook φωτογραφίες με τη γκόμενα του στις θάλασσες, στα νησιά, στα πανηγύρια.

Πολλή ευτυχία.

Εγώ κάνω διακοπές. Το δεύτερο μέρος των διακοπών μου για να ακριβολογώ.

Είναι που φέτος τις είχα ανάγκη όσο ποτέ άλλοτε. Είναι που οι απανωτοί χειμώνες με έκαναν να λαχταρήσω όσο ποτέ το καλοκαίρι.

Τα μετρώ τα καλοκαίρια, τα μετρώ τα καλοκαίρια της ζωής μου και δε μου βγαίνουν. Λειψά. Και φέτος.

Φέτος τα πράγματα είναι παράξενα.

Αν έπρεπε να πω με μια λέξη το τι νιώθω είναι κενή.

Ξαπλώνω στην αμμουδιά, με το αλάτι της θάλασσας στο κορμί και το βλέμμα καρφωμένο στο μπλε άπειρο.

Τα πρώτα μάτια που ερωτεύτηκα ήταν μπλε. Στην εφηβεία. 'Εγραψα εκατοντάδες ποιήματα για τα μπλε εκείνα μάτια. Στα σκουπίδια πια.

Μόλις τα θυμούμαι πια..

Μπλε, όχι μαβιά.

Έτσι το καλοκαίρι το διανύω.

Με αέρινα φορέματα, μαργαρίτες και παρέα.

Με ατελείωτες συζητήσεις και μπιρίμπα.

Με αμερικάνικες σειρές, καινούρια περιοδικά κι αγαπημένα βιβλία.

Τον συζητήσαμε πολλές ώρες τον επί πέντε χρόνια. Πολλές μαργαρίτες μετά, ζαλισμένες τον βρίσαμε και πάρα πολύ τον επί πέντε χρόνια.

Φωτογραφίες με τον έρωτα του στην παραλία να λύνουν σουντόκου. Πολλή ευτυχία λέμε.

Κενή!

Θέλω διακοπές τώρα!

2009-08-12T13:21:00.002+03:00

Τώρα που ζω με τον εαυτό μου βαθειά κι απόλυτα,

θέλω να μάθω ο ίδιος ποιος υπήρξα, τι σκέφτηκα,

πώς έζησα και τι είναι αυτό που συνθέτει

την μελλοντική μου απουσία

Χατζιδάκης Μάνος, Μυθολογία

Επειδή νιώθω πως είμαι ο μοναδικός άνθρωπος που δουλεύει αυτές τις μέρες στην πόλη -λες να είμαι και στη χώρα... και στον κόσμο...?-, δε με χωράει ο τόπος.

Έρχομαι στη δουλειά μου σε 15 λεπτά, όταν κανονικά μου παίρνει 35. 'Ερχομαι στη δουλειά μου πρώτη, όταν κανονικά καθυστερώ τουλάχιστον 15 λεπτά. Έρχομαι στη δουλειά μου παραπατώντας από τα ξενύχτια και τα strawberry margaritas που κατεβάζω κάθε βράδυ στα bar της πόλης, όταν κανονικά καταφτάνω φρέσκια και ξεκούραστη μετά απο 10ωρο ύπνο. Έρχομαι στη δουλειά μου ακριβώς όπως ξυπνώ, αναμαλιασμένη και άβαφτη όταν κανονικά φτάνω ντυμένη, χτενισμένη, βαμμένη στην τρίχα, γιατί είμαι και λουσού η γυναίκα. Κι όμως. Έρχομαι στη δουλειά μου να δουλέψω η εργαζόμενη όπως κανονικά μα δεν μπορώ γιατί καμιά δουλειά δεν μπορεί να ολοκληρωθεί αφού όπου τηλεφωνήσω η απάντηση είναι να πάρω σε 10 μέρες που θα επιστρέψει η Μαρία, η Γιαννούλλα, η Αντρούλλα, η Κωστούλλα από τις διακοπές.

Και δε με χωράει ο τόπος.

"Never Forget, Never Forgive"

2009-07-31T12:13:00.006+03:00

Την περασμένη βδομάδα δέχθηκα ένα τηλεφώνημα απο τα ξένα για να μάθω μετά απο ένα χρόνο τον λόγο που ο επι πέντε χρόνια γκόμενός μου με παράτησε χωρίς καμιά εξήγηση. Προφανώς και τα κορίτσια περίμεναν να περάσει καιρός και μόλις είδαν πως μάλλον είμαι έτοιμη να το ακούσω μου το ξεφούρνισαν. Τα έφτιαξε μου είπαν με μια λεφτού, που δεν ξέρει που να τα βάλει. Εντάξει, δεν αντέδρασα. Μου είχαν περάσει όλα απο το μυαλό κι ό,τι και να άκουγα πλέον δε θα μου φαινόταν παράξενο. Να, όμως, είναι άλλο να το υποθέτεις κι άλλο να είναι σίγουρο. Μια χαρά μου λένε, μια ξερόλας είναι σαν αυτόν. Ταιριάζουν πάρα πολύ. Και κλείνουμε το τηλέφωνο.

'Εχετε νιώσει ποτέ τόσα πολλά πράγματα που να μην τα χωράει το μέσα σας? Και να μη μπορείτε να τα διαχωρίσετε, να μην ξέρετε... τι έχω τώρα, θυμό, μίσος, ζήλια, πόνο, απελπισία κι άλλα, πολλά άλλα, όλα μαζί και παρ'όλα αυτά απλά να κοκαλώνετε? Καμία αντίδραση, γιατί όλα είναι πολύ λίγα, γιατί τίποτα δε θα βοηθούσε..

Προσπάθησα να το συζητήσω με τους φίλους μου. Δε με αφήνουν. Όλοι μου λένε το ίδιο πράμα: "Ακόμα ασχολείσαι? Get over it επιτέλους!!" Και μετά απορώ γιατί μου βγήκε τόσο μίζερο αυτό εδώ το blog... ΄

Κοιτάξετε να δείτε. Αυτές τις μέρες εξαιτίας του νέου μιζεριάζω συχνά. Και κλαίω ακόμα πιο συχνά. Δεν έκλαψα όμως ποτέ γιατί μου έλειψε, γιατί τον αποθύμησα, γιατί κοιμάται και ξυπνά με άλλη. Ποτέ. Κλαίω γιατί για χρόνια κάναμε όνειρα -μόνη μου προφανώς- περιμένοντας να τελειώσουμε πτυχία, μεταπτυχιακά, στρατό κι όταν έφτασε η ώρα να τα υλοποιήσουμε, στο msn, ούτε καν να με πάρει ένα τηλέφωνο, μου ανακοίνωσε πως ο κόσμος αλλάζει και τα πράματα αλλάζουν κι αυτός άλλαξε και θέλει άλλα πράματα. Αυτό. Τον πήρα τηλέφωνα, του έστειλα μηνύματα, emails, "Τι στο καλό λαλείς?" Δεν απάντησε ποτέ. Απαξίωση... Δεν κλαίω που βρήκε άλλη, μακάρι να ζήσουν τα πλάσματα ευτυχισμένα, κλαίω που δεν εθεώρησε ότι άξιζα μιαν εξήγηση. Να κάτσει να μου πεί κάτι, ξέρεις κόρη μου, επειδή εβαρέθηκα σε ήβρα άλλην, κάτι να έλεγε. Κάτι, ό,τι να ναι να έλεγε. 'Ενα ψέμα. Συγκεκριμένο όμως. Οχι να με ξεπετάξει με μια αερολογία και να εξαφανιστεί για πάντα. 'Ολα θα ήταν αλλιώς αν κάτι έλεγε. Κλαίω γιατί μου συμπεριφέρθηκε ανήθικα. Κλαίω γιατί δεν το επερίμενα ποτέ απο αυτόν. Και οχι, δεν ξέρω αν αυτό μπορέσω να το ξεπεράσω ποτέ.

Ο Σάββας μου είπε: O άνθρωπος ήταν ανάμεσα σε δύο επιλογές. Κοίτα το λογικά. Να ξεκινούσε τη ζωή του μαζί σου, άρα αυτόματα, πλην 300 χιλιάδες, δάνειο, που θα γινόταν 65 χρονών να το ξεχρεώσει και την άλλη επιλογή να ξεκινήσει τη ζωή του με δεν ξέρω κι εγώ πόσο συν, συγνώμη αλλά κι εγώ την ίδια επιλογή θα έκανα.

'Ομως ξέρετε, εγώ δε θα έκανα αυτή την επιλογή και φανταστείτε, δεν τον αποθύμησα ποτέ. Τον μπάσταρδο!

"Πάντα υπάρχει ο κίνδυνος, μια χούφτα οδύνης.."

2009-07-25T14:04:00.005+03:00

Είχα βγει απο το σώμα μου κι έβλεπα τα κομμάτια μου στο έδαφος. Δεν είμαι απλά κομμάτια. θρύψαλα έχω γίνει. Σκόνη. Και το ξέρω καλά. Δεν πρόκειται πια να ξαναενωθώ. Σκεφτόμουν να πάρω φόρα, να πηδήξω πάνω τους και να ξεκινήσω να τα ποδοπατάω, με όλο το θυμό, την οργή, το μίσος που έχω μέσα μου...

Θα τρόμαζες αν ήξερες το μέγεθος τους.

Αν είχα ένα μαχαίρι κι΄εσένα μπροστά μου... θα έπρεπε να τρόμαζες.

Προς το παρόν, το μαχαίρι καρφώνει τη δική μου καρδιά, μέρα τη μέρα, μ' ένα αόρατο χέρι, το νιώθω, με ορμή, να με ξεσκίζει και να χύνομαι θρύψαλα στο έδαφος. Πουθενά αίμα. Με ποδοπατάω. Πουθενά αίμα.

Ονειρεύομαι τη δύναμη που δεν έχω. Να αρπάξω μια μέρα εκείνο το μαχαίρι και να με καρφώσω κι εγώ, με όλο το θυμό, την οργή, το μίσος που έχω μέσα μου και που θα τρόμαζες αν τα ήξερες, και τι ευτυχία Θε μου, θα γεμίσει παντού αίμα, κόκκινο παντού κι εγω θα γελάω που επιτέλους, επιτέλους, θα αποκτήσει η ζωή μου χρώμα και θα γελάω που δε θα νιώθω πια, τις μαχαιριές σου, τις μαχαιρίες της, τις μαχαιριές μου.

Είναι όλα θολά γύρο μου. Πρέπει να αλλάξω τους φακούς μου Χριστίνα, τα βλέπω όλα θολά. Δεν φταίνε οι φακοί, μου 'πε. Είναι το ποτό. Δεν πίνω αλκοόλ. Δε μου αρέσει. Μα η τελευταία μου μνήμη, κάτι ποτά κι εμένα να ρωτώ, στα πόσα τέτοια δε θα νιώθω τίποτα. 'Εχασα το μέτρημα. Αχρείαστο έγινε και το μαχαίρι. 'Επεσε το σώμα μου ξερό στο έδαφος κι εγώ βγήκα απο αυτό κι έβλεπα τα κομμάτια μου...

Επιβίωσα και το χθεσινό βράδυ. Οψόμεθα γι 'απόψε.

Της Εισβολής (Κ. Μόντης)- 20.07.74

2009-07-20T12:29:00.004+03:00

"Είναι δύσκολο να πιστέψω
πως μας τους έφερε η θάλασσα της Κερύνειας
είναι δύσκολο να πιστέψω
πως μας τους έφερε η αγαπημένη θάλασσα της Κερύνειας."

"Εσύ τι είσαι πραγματικά?"

2009-07-06T12:57:00.008+03:00

"'Αλλοτε σε φωνάζουν Μαρία, άλλοτε Μαίρη, άλλοτε Μάρω κι άλλοτε Μαράκι. Άλλος σε βλέπει ως κυρα-Μαρία η ψιλικατζού κι άλλος ως μάνα του Θεού ή ό,τι γουστάρει ο καθένας. Εσύ τι είσαι? Τα υποκοριστικά των άλλων? Τα βλέμματα των άλλων? Ή τα συμπεράσματα τους για σένα? Ακόμα και ο εαυτός σου σε βλέπει σαν λίγο καλύτερο από αυτό που είσαι. ΄Η ώρες ώρες, πολύ χειρότερο. Εσύ, τι είσαι πραγματικά?"

Λένα Κιτσοπούλου

Μου τηλεφώνησε χθές βράδυ ο Χάρης να μου πει πως σκέφτεται να μην επιστρέψει Κύπρο. 'Εμεινα άφωνη με το ακουστικό στο χέρι. Δεν το σκέφτεται απλά, το αποφάσισε, έκανε αιτήσεις σε κάτι εταιρείες κάπου στα Γαλλοελβετικά σύνορα. Αν τον δεχτούν θα μείνει. Κατεβάζω μούτρα και θυμώνει " Καλά μην κάνεις έτσι, το ξέρεις πως ευκαιρίες δε θα 'χω στην Κύπρο και να παρακαλέσω κανένα να μου βρεί δουλειά δεν πρόκειται. 'Η να γίνω σαν εσένα που καταησhέφκεσαι σ' ένα γραφείο". Η μαχαιριά του μ' έριξε στο κρεβάτι για περισυλλογή.

Το άδικο που ένιωθα και μ' έπνιγε παλιά, δεν υπάρχει πια. Δεν είναι αποδοχή της κατάστασης, είναι απλά εκλογίκευση της. Δεν έχω και πού να ρίξω τις ευθύνες. Εγώ πάντως δεν τις αναλαμβάνω. 'Οσο ήτανε απο το χέρι μου μια χαρά τα πήγα. Και να μου χτυπούν πως καταησηέφκουμαι? Το επέλεξα να είμαι σε αυτό το γραφείο που απλά αποκοιμίζει ό,τι έχω να προσφέρω? Ασόψεται η ανάγκη. 'Η να σηκωθώ να φύγω κι εγώ? Και να πάω πού, μόνο αντικαταθλιπτικά δεν ξεκίνησα να παίρνω σε εκείνο το ψαροχώρι της Αγγλίας ένα χρόνο.

Ούτε που ξέρω γιατί νευριάσα τόσο. Μάλλον είναι που δεν ξέρω που να ρίξω τις ευθύνες, κι εγώ δεν τις αναλαμβάνω. Τι ήτανε να γίνω και τι έγινα. Ακουαρέλλες και τέμπερες. Δεν έγινα με έκαναν. Καμβάς. Τι τελικά. Τρίπτυχο. Μέσα σ 'ένα βράδυ το τελείωσα. Τελείωσα.

Απόγευμα Ιουνίου

2009-06-26T13:00:00.004+03:00

Κάτω απο τη λεμονιά. Αυλή του σπιτιού στο χωριό. Απόγευμα. Μαύρα γυαλιά. Vintage. Μασουλάω marshmallows και πίνω παγωμένο καφέ. Elle, Vogue, Omicron και Must πεταγμένα στο τραπέζι. Εχω μελετήσει summer and the city κι είμαι χειμώνας στο χωριό. Θυμάμαι τα παιχνίδια του στην άμμο. Γέλια της αδερφής μου. "Σαν παιδάκι κάνει". Κι εγώ καμάρωνα. Σίβωτα. Σ'εκείνη την παραλία με κυνηγούσαν οι μέλισσες. Ετρεχα να τις αποφύγω κι έτρεχε να με προστατεύσει. Θέλω να ακούσω εκείνο το τραγούδι. Το βρίσκω στο youtube. Το ακούω καμιά 20αριά φορές συνεχόμενα.

"Αμα τους δω ζηλεύκω τους

τους άσπρους τους λεμονανθούς

που τους φιλούν οι μέλισσες

τζι' ύστερα κάμνουν μέλι

Είχα τζι εγώ στην πόρτα μου

πλατύφυλλους βασιλικούς

Μα εμείνασιν αμύριστοι

Κανένας δεν τους θέλει"

Τραγουδώ μ 'όλη τη δύναμη της φωνής μου. Jumpsuit τελευταία λέξη της μόδας, ενημερώθηκα. Παραγγέλνω δύο απο το asos. Κοραλί κι εμπριμέ. Ξαφνική χαρά. Βάφω τα νύχια μου καρπουζί. Μυρίζω coconut body butter. Τριανταφυλλάκι. Ανατολικό Λονδίνο 1888. Τζακ ο Αντεροβγάλτης. Ακουσα τα καλύτερα. Διάβασα 100 σελίδες κι ακόμα να τα δω. Το πετάω κι αυτό στο τραπέζι. Μα να μη με πάρει ένα τηλέφωνο? Ενα χρόνο τώρα... Να δει αν ζω να δει αν πέθανα.. Δεν το χώρεσε ποτέ. Μήτε ο νους, μήτε η καρδιά. Πάω να φέρω μια nutella να κάνω βουτιές με τα marshmallows μου.

Φυγή

2009-06-19T12:04:00.004+03:00

" Αχ, πού να 'βρισκα τα κότσια να τα βροντήξω όλα χάμω...

χρόνων και χρόνων κόπους και δουλειά...

Θα τα παράταγα όλα, θα τα πούλαγα όλα

και θα πήγαινα σαν τον Νικολάι Ιβάνοβιτς...

ν'ακούσω την Belle Helene"

Τολστόι Λέον "Αννα Καρένινα"

"Χίλιες Σιωπές"

2009-05-22T10:03:00.003+03:00

Σςςςςςςςςςς
Καταρρέει ο κόσμος μου
Τα πόδια μου δε με βαστάνε
Τι φοβερή ησυχία

Τεντώνω τα αυτιά μου να ακούσω το θόρυβο, να ακούσω τον ήχο της καταστροφής, τον κρότο του τέλους, τον πανικό που κάνει τώρα που ο κόσμος διαλύεται
Μα μια ανατριχιαστική σιωπή
Αναπάντεχη
Που δεν τραντάζεται η γή ολόκληρη
κι ο κόσμος δε σταματά να υπάρχει
Κλείνω τα αυτιά γιατί πια δεν αντέχω την τόσο δυνατή σιωπή
Δεν το περίμενα
Να μην ακούγεται τίποτα, να είναι όλα ήσυχα και ήρεμα
τώρα που συντρίβεται ο κόσμος μου
Ακόμα κι εγώ η ίδια κέρωσα και δεν λέω τίποτα. Σιωπή εντός κι εκτός μου
Τι ανυπόφορη εκκωφαντική σιωπή

Ενα σχόλιο στο θέμα των GCE

2009-05-14T10:26:00.009+03:00

Παρακολουθώ άφωνη τις τελευταίες μέρες το πολύκροτο θέμα των GCE σε σχέση με την εισδοχή φοιτητών στα δημόσια πανεπιστήμια.

Πραγματικά ακόμα δεν έχω καταλάβει αν το πρόβλημα είναι εκπαιδευτικό ή πολιτικό (πολιτικό είναι αλλά ας play πελλός για ακόμη μια φορά).

Ούτε έχω καταλάβει πώς είναι δυνατόν (δε μπορεί να είναι δυνατόν) για μια τόσο σημαντική εκαιδευτική αλλαγή να μην έχει γίνει καμία επιστημονική μελέτη ή έρευνα αλλά να είναι αποτέλεσμα κομματικών, προσωπικών, μικροπολιτικών και δεν ξέρω κι εγώ ποιών άλλων σκοπιμοτήτων.

Δεν θα σπαταλήσω ούτε ένα λεπτό απο τον πολύτιμο μου χρόνο για να σχολιάσω τη συμπεριφορά των πολιτικών και των πανεπιστημιακών ταγών προς την ελληνική γλώσσα (και να θέλω, δε βρίσκω λόγια, μόνο ακούω αποσβολωμένη).

Μα (συγνώμη όμως γιατί δεν αντέχω) είναι δυνατόν για την ίδια σχολή αν διεκδικείς θέση με τα GCE να χρειάζεται απλά ενα πιστοποιητικό καλής γνώσης της ελληνικής, αν με τις Παγκύπριες να χρειάζεται να περάσεις τέτοιου μεγέθους εξετάσεις κι αν είσαι Τουρκοκύπριος να μη χρειάζεται καν η γνώση της ελληνικής? Μιλάμε για την ίδια σχολή, για τρείς Κύπριους πολίτες και τρία διαφορετικά επίπεδα γνώσης της ελληνικής γλώσσας... Τι λογική είναι αυτή? Για μερικούς να ειναι υποχρεωτικό απαιτούμενο, για τους άλλους να είναι λίγο απαιτούμενο και τους άλλους να είναι καθόλου απαιτούμενο? Και τι αποδυνάμωση είναι τώρα αυτή του δημόσιου σχολείου? Ασε που αυτές οι κομματικές συμμαχίες (κοίτα ΑΚΕΛ με ΔΗΣΥ) με εκνευρίζουν ακόμη πιο πολύ. Πού είναι οι δημοκρατικές αρχές που αξιώνουν, η ισονομία, η ισότητα, η αξιοκρατία και η ίση μεταχείριση όλων των υποψηφίων?

Πάντως είναι κρίμα που το κόστος όλης αυτής της γελοιότητας, των χαζών χειρισμών και του εμπαιγμού καλείται να το πληρώσουν τα παιδιά των δημοσίων σχολείων, λίγες μέρες πρίν τις εξετάσεις να ζούν μέσα στην αβεβαιότητα για το τι πρόκειται να γίνει και να κινδυνεύουν να υποστούν μια τέτοια άνιση μεταχείριση και δυσμενή διάκριση.

Διάλογος

2009-05-08T12:30:00.009+03:00

-Εχω χαθεί. Εχω πολλά τρεχάματα αυτό το διάστημα (διαγωνίσματα, εξετάσεις, το γάμο της Ν.) κι έχω χαθεί. Κι απο δω κι απο εκεί. Ενα καφέ στα γρήγορα πέρασα να πιούμε. Πώς περάσατε το τριήμερο της πρωτομαγιάς?

-Μπα... ήταν ερημιά στον Πρωταρά.

-Δε σας το είχα πεί? Αφού πήγα πέρσι με τον απ' αυτόν.
Ξέρετε, δεν καταδέχομαι πια να πω το όνομα του. Αστεία-αστεία έχει ένα χρόνο να προφέρω το όνομα του. Δεν καταδέχομαι. Εχει γίνει ένα απαξιωτικό "ο τζιείνος", "ο τούτος" στην εξαιρετικά σπάνια φορά που τύχει να τον αναφέρω...

-Σαν να μην πέρασε μια μέρα, ε?

-Σαν να πέρασε μια αιωνιότητα.
Ενας χρόνος μετά. Ακριβώς. Αλτσχάιμερ. Δε θυμάμαι ούτε το πρόσωπο του, ούτε τα μάτια του, ούτε τη φωνή του. 365 μέρες μετά. Ακριβώς όμως. Αλτσχάιμερ.
Πώς έγινε και δεν καταδέχομαι ούτε το όνομα του να προφέρω. Ε, γιατρέ? Πώς έγινε και τίποτα δεν έμεινε, τόσα χρόνια, τόσα πολλά χρόνια κι ούτε μια ανάμνηση. Τον απέρριψα, τον διέγραψα, τον απέβαλα. Κι όμως, υπολογιστής να 'μουνα και να' κανα delete κάτι θα 'μενε.

-Μην απορείς. Η ανθρώπινη φύση είναι εξοπλισμένη με ένα απίστευτο μηχανισμό που σε προστατεύει και σε κάνει να αντέχεις και να ξεπερνάς σχεδόν τα παντα. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο οι παλιοί παρακαλούσαν να μην τους στείλει ποτέ ο Θεός όσα μπορούν να αντέξουν.

-Μάλιστα. Μα οι δικοί μου, με βλέπουν περίεργα. Πόσο γρήγορα ξεκίνησα να γυρίζω χαρωπά. Πόσο μάλλον τίποτα δεν ήταν μετά απο τόσα χρόνια. Πόσο αναίσθητη που είμαι. Πώς πέρασε και δε με άγγιξε. Ακόμα ακούω τη Ν. και τις φωνές της "Πώς μπορείς, παρ΄τον ένα τηλέφωνο, πάρε ένα αεροπλάνο, πήγαινε βρες τον, κάνε κατι τελοσπάντων" και ήμουν σίγουρη πώς δεν αντεχε ούτε την προδοσία τη δική του, ούτε την απαθή αποδοχή τη δική μου. Εβαζε τον εαυτό της στη θέση μου και τρόμαζε. Και ξέρετε τι κατάλαβα? Καμία πραγματικότητα δεν είναι τόσο τραγική όσο η φαντασία.

-Μην ασχολείσαι. Ο κάθε άνθρωπος, έχει διαφορετικό τρόπο διαχείρισης του πένθους του και χρειάζεται διαφορετικό χρόνο για να του περάσει.

-Είστε σίγουρος πώς περνά πάντα?

-Θα σου περάσει. Αν δε σου περάσει θα σου γράψω χάπια για την κατάθλιψη. Σε πειράζω.

-Μα μου πέρασε.

-Ναι? Και τι θέμα έχει πάλι η ανάρτησή σου?